Bisschop Smeets leeft mee met getroffenen watersnood

By beschouwingen

Limburg is afgelopen dagen getroffen door enorme overstromingen. Duizenden mensen hebben hun huis moeten verlaten. De schade is enorm. Bisschop Harrie Smeets van Roermond laat vanaf zijn ziekbed weten dat hij zeer meeleeft met iedereen die getroffen is door deze watersnood.

Hij betreurt het zeer dat hij niet in de gelegenheid is om persoonlijk de getroffen regio’s te bezoeken om de mensen een hart onder de riem te steken. Zijn eigen persoonlijke omstandigheden maken dat op dit moment onmogelijk. Maar de bisschop is in gebed verbonden met iedereen die door het hoge water getroffen is. Heel speciaal denkt hij daarbij aan de ouderen, de zieken en iedereen die noodgedwongen zijn huis heeft moeten verlaten. Ook gaat zijn aandacht uit naar de parochianen van Valkenburg, die hun parochiekerk onder water zagen lopen. Mgr. Smeets nodigt iedereen uit om te helpen waar dat nodig is en te bidden voor de slachtoffers.

De bisschop spreekt verder zijn dank uit voor iedereen die hem de afgelopen weken een blijk van medeleven heeft gegeven en voor hem gebeden heeft in verband met zijn ziekte. Mgr. Smeets verblijft momenteel in een verpleeghuis in Roermond, waar hij behandeld wordt voor een hersentumor. De bisschop vraagt iedereen om in het gebed ook alle andere ernstig zieken mee te nemen en in deze dagen heel concreet te denken aan de mensen die getroffen zijn door het hoge water.

NOVEENGEBED VOOR DE GENEZING VAN BISSCHOP HARRIE SMEETS.

By beschouwingen

De Vicaris Generaal mgr. R. Maessen en de proost (voorzitter van het Kathedraal Kapittel, mgr. H. Schnackers  hebben ons gevraagd vandaag, 10 juni, een noveen te starten voor de genezing van onze ernstig zieke bisschop ,gr. Harrie Smeets

Het volgende gebed dient daartoe:

GEBED

Heer, onze God, die ons liefhebt  en ons vraagt elkaar nabij te zijn,
wij bidden U voor onze bisschop mgr. Harrie Smeets.

Wij hebben de aansporing voor ogen
in de Brief van de H. Jacobus, onderdeel van de H. Schrift:

‘Is iemand onder u ziek,
laat hij de (oudsten)priesters van de gemeente roepen;
Zij moeten een gebed over hem uitspreken
en hem met olie zalven in de Naam van de Heer.
En het gelovige gebed zal de zieke redden
en de Heer zal hem oprichten,
En als hij zonden heeft begaan zal het hem worden vergeven’

Onze bisschop heeft aan deze aansporing gevolg gegeven
en in uw Naam de ziekenzalving ontvangen.

Bekommer U nu, Heer, om uw dienaar,
heb medelijden met hem en bescherm hem.
Wij vragen U om genezing naar lichaam en geest.
Sterk hem en ons allen in geloof,
Dat U uiteindelijk alles ten goede richt
en dat wij niet kunnen vallen uit uw hand.

Dat alles vragen we U op voorspraak van OLV Sterre der Zee,
van de H. Jozef en van de heilige Henricus, naar wie onze bisschop is genoemd
van Sint Christoffel, patroon van onze bisschopskerk door Christus, onze Heer,
die met U en de Geest leeft in eeuwigheid.   Amen.

Onze Vader,
Wees gegroet,
Eer aan de Vader enz…….

Men kan het gebed vergezeld doen gaan van het ontsteken van een kaars.

Zomerbrief van Meneer pastoor Reijnen aan de Parochianen van het Cluster “Morgenster”.

By beschouwingen

BRIEF AAN DE PAROCHIANEN VAN CLUSTER ‘MORGENSTER’ JUNI 2021

Dierbare parochianen:

Eigenlijk zouden onze kerkbesturen van onze parochies jullie in vergadering bijeen willen roepen, maar ondanks de versoepeling  van de coronamaatregelen is dat tot nu toe, helaas, niet mogelijk geweest. Daarom deze brief om jullie te informeren over wat er momenteel speelt.

EEN FELICITATIE.
Op de eerste plaats, mede namens pastor Franssen en de kerkbesturen, een hartelijk proficiat aan al degenen, die een diploma in het voortgezet onderwijs hebben gehaald. Het moge duidelijk zijn dat we ook meeleven met degenen, die het slagen moeten uitstellen tot het volgend jaar. Verder willen we alle kinderen, die de basisschool verlaten en overstappen naar het voortgezet alle goeds wensen. Het is voor hen en hun ouders een hele overgang naar een andere omgeving, een ander type onderwijs, een periode voor het maken van keuzes, die belangrijk zijn voor de toekomst. Onze voorbereiding op de viering van het H. Vormsel was gericht op die overgang. Moge de vormelingen ‘verder leven in Jezus’ Geest.

Eveneens een felicitatie aan het adres van alle ouders uit wie de laatste tijd  een kind geboren is. Men hen hopen we dat hun verlangens naar een goede toekomst voor het jonge leven, dat hen is toevertrouwd, in vervulling mogen gaan. Tijdens de weekeindevieringen in onze kerken hebben we aan ouders en kinderen in onze gebeden gedacht.

 EEN TEKEN VAN MEDELEVEN.
Ook is een teken van medeleven op zijn plaats voor al degenen, die een vertrouwd iemand door de dood hebben verloren. De beperkte deelname mogelijkheden bij het afscheid, de afwezigheid van koren en samenzang drukten hun stempel op onze afscheidsvieringen.  Dorpsbewoners misten de mogelijkheid ‘als dorp’ afscheid te kunnen nemen; nabestaanden  namen de situatie zoals ze was en waardeerden menigmaal de intimiteit van het afscheid met en onder elkaar. Onze parochies gaven aandacht, naast de uitvaartplechtigheid in de kerk, door het luiden van de kerkklok en gebed tijdens de weekeindevieringen.

ONZE ZIEKEN.
Ook zij worden niet vergeten als we samen zijn om ons geloof te vieren. Gebeden wordt om beterschap, om de juiste behandeling, maar ook om de steun van lieve mensen om de zieken heen.

ONZE TOEKOMSTIGE PAROCHIESTRUCTUUR.
In verband met de plannen van ons bisdom te komen tot grote parochiefederaties is Vicaris-Generaal R. Maessen gevraagd –zo mogelijk- nog voor de zomervakantie, zo mogelijk, een vergadering te beleggen van leden van de Herstructureringscommissie van ons bisdom met afgevaardigden van de kerkbesturen van de parochies van de gemeente Gulpen-Wittem. Volgens de Blauwdruk 2010-2020 van het bisdom zouden die parochies samen, behalve Reijmerstok,  een grote federatie gaan vormen met één bestuur. Die federatie zou voor 1 januari 2022 gevormd moeten zijn. Met het oog daarop zijn kerkbestuursleden, die moesten worden herbenoemd en ook ik als pastoor, aangesteld tot die datum. Bij de kerkbesturen leeft de vraag of de voorgenomen federatie op die datum wel van start kan gaan? Zo ja wat er dan allemaal nog dient te gebeuren, zo nee welke dan de consequenties zijn.

Het contact tussen het te benoemen centrale bestuur en de huidige parochies zou in stand kunnen blijven doordat de huidige  kerkbesturen, eventueel aangevuld of nieuw ‘bemenst’ worden omgevormd tot parochieraden. De vergadering met leden van de huidige kerkbesturen is tot nog toe alsmaar uitgesteld vanwege de coronapandemie.

Intussen is Mgr. Maessen, ten gevolge van de ziekte van onze bisschop, belast met het bestuur van ons bisdom. Hopelijk komt de gevraagde bijeenkomst daardoor niet in gevaar. Als die vergadering heeft plaats gevonden worden jullie, parochianen van onze cluster Morgenster, zo spoedig mogelijk op de hoogte gesteld.

De Blauwdruk 2010-2020 van ons bisdom wat betreft de opzet van parochiestructuur is overigens niet uit de lucht komen vallen. De veranderingen in de samenleving, die zich sinds de 2e wereldoorlog op verschillende terreinen hebben voorgedaan, vragen om bezinning op huidige positie en rol als geloofsgemeenschap. Ik hoop als pastoor binnen afzienbare tijd in een brochure de achtergronden daarvan voor jullie nader te beschrijven.

HERSTART VAN ACTIVITEITEN.
Al meer dan een jaar zijn er –vanwege de pandemie- geen groepsbijeenkomsten in cluster Morgenster meer geweest. Het betrof de Pastoraatsgroep, die ten behoeve van onze parochies meedenkt over de vraag wat er in onze tijd ervoor nodig is om een plaatselijk vitale geloofsgemeenschap te zijn. Ook het Liturgisch Beraad, het Zorgoverleg, de Lectoren zijn niet meer bijeen geweest. Ook zijn er geen ‘Oudersgesprekken’ meer gevoerd over voor ouders relevante onderwerpen. De groep volwassenen, die hun geloof wilden verdiepen, zijn ook niet meer bij elkaar geweest. Ook onze koren hebben niet kunnen zingen en hun jaarvergaderingen af moeten gelasten. Hopelijk kunnen we onze activiteiten na de grote vakantie weer opstarten. Het is te hopen dat alle actief betrokkenen bij ons parochieleven na de versoepeling van de coronamaatregelen hun activiteit weer oppakken. Maar de parochiebesturen zijn niet de enige die met die hoop leven. Die hoop leeft ook, als ik het goed begrepen heb, bij de besturen van de verenigingen in onze dorpen. Juist onze parochies en  verenigingen verbinden mensen met elkaar en ondersteunen de vitaliteit van onze dorpse gemeenschappen.

Rest ons nog om alle parochianen, die – ook in deze coronatijd- hun bijdrage hebben geleverd, aan he overeind houden van ons parochieleven: materieel/financieel, door hun deelname aan de vieringen, door hun vrijwilligerswerk, door hun zorg voor elkaar, door hun interesse, van harte te bedanken Pastor Franssen, onze kerkbesturen en ik wensen allen de komende tijd de nodige ontspanning en mogelijkheid om bij te tanken. En daarna gaan we maar weer gezamenlijk aan de slag in de tijd die ons gegeven is.

Hartelijke groet, A. Reijnen, pastoor

Vooruitlopend op het parochieblad juni schrijft meneer pastoor:

By beschouwingen

PAROCHIEBLADEN JUNI 2021

Ramsey Nasr, acteur en schrijver van naam, zoon van een Palestijnse vader en een Nederlandse moeder, schreef tijdens de werkloze coronatijd een boekje: ‘De fundamenten’. De eerste druk verscheen in maart van dit jaar, de zesde druk in april van dit jaar bij De Bezige Bij in Amsterdam.  De kop van een artikel in de NRC van 23 april vermeldde wat hem bezig houdt: ‘Er is een opstand van de geest, van het geweten nodig’. En de reden waarom de auteur dat vindt: ‘Alles kwam ons toe. Vrijheid, welvaart, we vonden het vanzelfsprekend. Die gedachte staat nu onder druk en dat is goed ’. Ik ga het boekje van 140 blz. lezen.

De coronapandemie heeft immers heel wat op gang gebracht. Veel van wat vanzelfsprekend leek bleek het niet te zijn. In deze coronatijd leerden we veel over ons zelf, over hoe we ons gedragen, over onze samenleving en hoe die functioneert, over de condities waaronder wij leven. Er zijn nog steeds mensen die niet willen weten van corona en de gevolgen ervan. Ze willen koste wat kost hun  ‘vrijheid’ of wat ze daaronder verstaan. Men wil op velerlei terrein op de oude voet doorgaan en steekt de kop in het zand. Daarop lijkt Nasr op te wijzen.

We hebben intussen via de media voldoende kennis kunnen nemen van de vele terreinen waarop het virus zijn invloed uitoefent. Dat die invloed ook merkbaar is op ons leven in de dorpen is iedereen wel duidelijk. Het is ’s avonds stil op straat. Bijna niemand te zien, niemand op weg naar een vergadering of repetitie van harmonie, schutterij of koor, alleen misschien wat jongeren naar de training van de voetbal- of handbalclub. Een of ander met de hond een straatje om. We leiden noodzakelijk een wat ‘saai’ bestaan, omdat we elkaar niet willen besmetten. Ook onze verenigingen en parochies, die aangewezen zijn op ontmoeting en samenzijn lijden onder corona. Gelukkig lijkt er –bij ons- een kentering op handen en toenemende  versoepelingen. Menigeen vraagt zich af: hoe gaat ons dorpse leven verder? Al een aantal jaren stond het toch al onder druk van de toenemende  individualisering. Komen de verenigingsleden terug? Willen we nog aan de verplichtingen ervan voldoen? Heeft Ramsey Nasr dát voor ogen als hij zegt: ‘alles kwam ons toe. Vrijheid, welvaart, we vonden het vanzelfsprekend? Zouden we erdoor verwend geraakt zijn en vergeten zijn, dat zinvol samenleven, ook in een dorp inzet, moeite kost. Pinksteren, 23 mei, vierden we de komst van de Geest, die vermoeide en teleurgestelde leerlingen van Jezus de power gaf om te getuigen van de hoop, die hij hun  had gebracht. Zij stonden op en kwamen a.h.w. opnieuw tot leven. Heeft Ramsey Nasr dat zoiets voor ogen als hij het heeft over ‘een opstand(ing) van de geest (Geest), van het geweten’? Ik ben benieuwd.  Wat er ook van zij, hopelijk blijven zorgt de Geest in onze parochies gemeenschappen voor leven met moed en in saamhorigheid. A. Reijnen, pastoor

EEN ONGEMAKKELIJK BESEF.

We hebben ons met pijn en moeite moeten verzoenen met maatregelen, die onze vrijheid inperkten. Er stonden sancties, boetes op het niet naleven van de maatregelen. Maar dan nog: niet altijd trok men er zich wat van aan. Dat we niet alles in de hand hebben is ons het laatste jaar wel duidelijk geworden. Leren we er iets van omtrent het leven, hoe het in elkaar zit, wat ons kan overkomen, ondanks het gemak, het comfort die  onze welvaart met zich meebrengt? Mensen die het lijden aan het coronavirus hebben doorstaan vertellen van hun besef van de eindigheid van ons bestaan. We worden overigens wel vaker daarmee geconfronteerd. Bijvoorbeeld bij het overlijden van een dierbare in onze verbanden van familie en vrienden. In breder en nationaal verband bij gelegenheid van, bijvoorbeeld, de dodenherdenking op 4 mei. Bij alle beperking t.g.v. corona bracht brachten de media ons weer in herinnering hoeveel slachtoffers er zijn gevallen voordat we toe waren aan vrede en vrijheid, poort naar onze welvaart voor velen. Terwijl ze ook maar één leven hadden, zijn er miljoenen, vaak op jonge leeftijd, moeten sterven in vaak barbaarse omstandigheden. Wat steekt er toch allemaal in de mens, zowel aan mogelijkheid tot goedheid en liefde maar ook aan boosheid en haat!  Dat we daar liever niet bij stilstaan is te begrijpen. Het is immers een ‘ongemakkelijk besef’. Het liefste kijken we naar de meer plezierige dingen van het leven.

Op de keper beschouwd weten we ook als christenen van die dubbelheid in het leven. We weten aan de hand van de geschiedenis van Jezus, oos Herrgötje’, van de moeite die de trouw aan zijn levensopdracht Hem heeft gekost (Goede Week) maar ook van uiteindelijke vervulling (Pasen). Christengelovige mensen zijn erfgenamen van zijn uiteindelijk Goede Tijding, bij alle ongemakkelijk besef van hoe het leven in elkaar steekt. Het maakt dat wij, christenen positief en dienstbaar in het leven staan en hoopvolle mensen blijven. AR

 

Meneer pastoor brengt onder onze aandacht ………

By beschouwingen

ONZE GELOOFSGEMEENSCHAP anders BELEVEN.

Bij de versoepeling van de coronamaatregelen blijft de vraag of we terug kunnen keren naar onze manier van doen van vóór de coronapandemie? Er wordt door menige expert aan getwijfeld, alleen al als we de klimaatdoelen willen halen. De coronatijd heeft aan het licht gebracht hoe kwetsbaar we zijn, lichamelijk maar ook wat betreft psychische spankracht; maar ook hoe kwetsbaar onze aarde gebleken is onder onze manier van leven. Over wat goed of slecht is in ons doen en laten daarover leven heel verschillende meningen en praktijken. De coronatijd heeft voorbeelden laten zien van onbaatzuchtige en niet aflatende aandacht en zorg voor de medemens; maar er zijn ook voorbeelden van het tegendeel. Corona houdt ons allen een spiegel voor waarin we kunnen zien wie we werkelijk zijn of we nu gelovig zijn of niet.  Wij, die ons houvast vinden in het Evangelie, vragen ons ook af hoe als gelovige te leven hier en nu. We zijn ons hoe langer en meer gewone mensen gaan voelen zoals alle anderen en zijn ons ook zo gaan gedragen. Voor die de wereld van een halve eeuw geleden nog ervaren hebben is de huidige heel anders. Onze welvaart is toegenomen en daarmee ook onze vrijheid van denken en doen. Een man als paus Johannes XXIII zag wel in dat de katholieke kerk aan vernieuwing toe was. Hij riep de 2e Vaticaanse kerkvergadering (1962-1965) bijeen en wilde de kerk bij de sterk veranderende  tijd brengen. Ze leerde ons o.a. uit het ‘hokjes denken’ te stappen van protestant, socialist, katholiek, humanist, enz. waarin toen algemeen werd gedacht. Ze leerde ons hoezeer wij onze aarde met alle mensen delen en er gemeenschappelijk zorg voor moeten dragen. Zij wees ons erop, dat ‘vreugde en hoop, verdriet en angsten van de mensen van vandaag, vooral van de armen en van hen die hoe dan ook te lijden hebben, evenzeer de vreugde en de hoop, het verdriet en de angst zijn van de leerlingen van Christus’. Wij christenen staan m.a.w. met een positieve instelling t.a.v. onze wereld en met een gevoel van solidariteit en liefde t.a.v. onze medemensen. Dat wil niet zeggen, dat we het kwaad in onze wereld ontkennen of niet (willen) zien. Integendeel. Jezus heeft ons een van kwaad bevrijdend Evangelie meegegeven, waarnaar we zelf proberen te leven en dat we onze medemensen willen aanreiken.  Met dat accent kunnen we onze geloofsgemeenschap nieuw beleven. AR

‘RUIMTE’ OM minstens voor even TE ZIJN de mens DIE MEN IS.

De kerkgebouwen in onze dorpen zijn veelal overdag gesloten of maar beperkt toegankelijk. Dat heeft zijn redenen. De kerken hebben hun kostbaarheden. Er is geen permanent toezicht. Zouden er camera’s hangen dan nog is er snel iets gestolen door mensen die zich onherkenbaar hebben vermomd. Parochianen zorgen goed voor hun kerkgebouwen. Ze  worden door vrijwilligers goed onderhouden . Van bezoekers moet men maar veronderstellen dat ze er oog voor hebben en zich ernaar gedragen.

Toch is het jammer, dat de kerken dicht  zijn. Een kerk is er voor de eredienst en voor gebed maar niet alleen daarvoor. De kerk kan ook ‘toevluchtsoord’, zijn;  ‘ruimte om gewoon maar stil te zijn’; ‘ruimte om te verwijlen bij de mens die men ten diepste is’; vrij van pretenties, vrij van de druk van wat men allemaal moet en van verwachtingen van anderen. Die kunnen een mens vervreemden van zichzelf. Van een kerkgebouw moet niks.  Men is er vrij om de eigen dromen te dromen, de eigen kwetsbaarheid te overwegen.   Dat kan gelden voor iedereen, gelovigen en niet-gelovigen, voor de parochiaan en voor de voorbij komende wandelaar, die nieuwsgierig is en het mooie dorpsbeeld bepalende gebouw wil bezoeken, soms een kaars wil opsteken. De voorbijganger zoekt even rust in een gebouw dat generaties vóór ons met eerbied hebben gebouwd en onderhouden. De in God gelovige mens die de kerk binnen komt en er beseft dat God verblijft onder ons en in ons, ‘zijn woning onder ons’, ‘huis van gebed’. De Vlaamse auteur Rik Torfs, emeritus hoogleraar kerkelijk recht, brengt  me bij het lezen van zijn boek ‘De kerk is fantastisch’ op bovenstaande  gedachte. Ze kan ons wellicht helpen om opnieuw ons bewust te worden van de brede betekenis van onze parochies en parochiekerken.

Pastoor: A. Reijnen.

BEZINNING OP VEERTIGDAGENTIJD (16)

By beschouwingen

Bezinning zaterdag 3 april 2021.

PAASZATERDAG
In onze samenleving: dag van het doen van boodschappen en voorbereiding op de zondag.

Maar vandaag ook  STILLE ZATERDAG,
herinnering aan toen:
de dode Jezus Christus in het graf.
Dag van ontgoocheling, schaamte, onzekerheid en rouw, en hoe nu verder
bij Maria, de moeder van Jezus en zijn leerlingen.

Hun reacties:
– ‘houd de deuren dicht’ uit vrees voor de Joden (Evangelie van Johannes hst 20, 1)
-‘ontvlucht de stad Jeruzalem richting Emmaüs
“Wij hadden gehoopt, dat Hij Israël zou  bevrijden” (Evangelie van Lucas hst. 24).

Hoeveel mensen overkomt het niet:
teleurstelling in hun verwachtingen,
teleurstelling in mensen van wie zij oplossing of toekomst verwachtten!
Schaamte om eigen tekort en schuld en niemand die deze van ons afneemt.

‘Hoe nu verder?’
‘Ik vertrek want ik kan het niet meer aan’.
‘Waar vind ik iemand die met me meegaat en aan wie ik me kan toevertrouwen?

STILLE ZATERDAG: Dag van stilstaan bij datgene wat ons/anderen overkomt.

GEBED
Het valt ons niet gemakkelijk, Heer,
tijd te vinden voor stilte en bezinning.
Er is zoveel dat een beroep op ons doet,
er zijn er zoveel die onze aandacht vragen.
Er is zoveel nood in ons aan betekenis.
Leer ons zien wat er werkelijk aan de hand is,
leer ons erkennen wat werkelijk zin geeft aan het leven.
Laat ons mensen ontmoeten die naar ons luisteren
en ons uit kunnen leggen hoe we er voor staan,
die ons hoop geven
zoals de Vreemdeling op weg naar Emmaüs,
die Jezus bleek te zijn
Die uitleg gaf aan zijn wanhopige leerlingen,
warmte gaf aan hun binnenste
en Brood en Beker met hen deelde.
Voor hen was het toen Pasen. Jezus leeft. God zij dank.
Amen

BEZINNING OP VEERTIGDAGENTIJD (15)

By beschouwingen

Bezinning vrijdag 2 april 2021

GOEDE VRIJDAG
Lezingen. Als voornaamste het Lijdensverhaal uit het Evangelie van Johannes Hst. 18 en 19

Na het laatste avondmaal gaan Jezus en zijn leerlingen  naar de Olijfberg, waar Jezus in het vermoeden wat Hem te wachten staat in doodsangst raakt. Hij bidt tot zijn Vader in de hemel, dat de lijdenskelk aan Hem voorbij mag gaan. Op het schilderij boven het hoofdaltaar in de kerk van Eys wordt dit afgebeeld.

Voorgeleid aan Hogepriesters, Oudsten en Sanhedrin (Hoge Raad) wordt hij vals beschuldigd. Men besluit Hem naar Pilatus te brengen, landvoogd namens de Romeinse machthebbers, met de vraag om Hem ter dood te veroordelen. De ondervraging door Pilatus leidt tot diens uitspraak: ‘Ik vind geen schuld in Hem’. Al niet geliefd omdat hij de vertegenwoordiger is van de bezettende macht, durft Pilatus het niet aan om Jezus vrij te spreken. Hij levert Hem over aan de Joden over en meent zijn handen te kunnen wassen in onschuld.  Het betekent het toelaten van de mishandeling van een onschuldige mens en zijn dood als een misdadiger aan een kruis.

Wispelturigheid van mensen, valsheid van tegenstanders, lafheid van bestuurders zijn tot op heden oorzaak van schijnprocessen en van de dood van onschuldigen.  De media van onze tijd berichten er regelmatig over. Vandaag staan we er stil bij en nemen we ons voor om -met Gods hulp- aan zulke dingen niet mee te doen.

GEBED
Dappere Jezus,
U hebt u overgegeven
aan het onrecht dat U is aangedaan.
U hebt vernedering, veroordeling, mishandeling,
dood aan een kruis doorstaan,
terwijl uw leven vol was van waarachtigheid,
van mededogen en liefde in Godsnaam.
De kruisweg die U bent gegaan hield in
het einde van kwaad en zonde
en de belofte van leven voorgoed.
Wij danken U en vragen U
om de moed tot navolging,
opdat ook wij mogen leven.
Amen

BEZINNING OP VEERTIGDAGENTIJD (14)

By beschouwingen

Bezinning donderdag 1 april 2021

WITTE DONDERDAG
Lezingen: Exodus (Uittocht) 12, 1-8.11-14, 1 Korintiërs 11, 23-26; Johannes 13, 1-15.

Oorspronkelijk was deze dag in Israël de dag van de nieuwe oogst. Door de bevrijding uit de slavernij van Egypte kreeg deze dag een betekenis erbij. Het werd het jaarlijks gevierde Joodse Pesachfeest, dag van de uittocht naar het Beloofde Land. Ook Jezus vierde dat feest samen met zijn leerlingen. De laatste keer dat Hij dat deed werd de dag van zijn Laatste Avondmaal.  Volgens de Evangelieverhalen deed Jezus twee dingen. Hij waste de voeten van zijn leerlingen, normaal de taak van een slaaf. Hij spoorde hen aan in navolging van hem dienaars te zijn van elkaar. Vervolgens vierde Hij het paasmaal samen met hen. Hij deelde Brood en Beker met zijn leerlingen, gaf daarmee aan, dat Hij zijn leven voor hen gaf. Hij vroeg hen voortaan zulk een maaltijd te houden tot gedachtenis aan Hem. Wij hebben er onze H. Mis of Eucharistievering aan overgehouden.

Vervolgens ging hij met zijn leerlingen naar de Olijfberg, waar doodsangst hem aangreep. Boven het hoofdaltaar van Eys hangt een schilderij waarop dit wordt afgebeeld.

Hij werd verraden, gevangen genomen en naar de Hogepriesters, Oudsten en de Hoge Raad (Sanhedrin) gebracht. Petrus. een van zijn vertrouwde leerlingen, verloochende Hem daar. De rest ging op de vlucht,

Aan de hand van wat Jezus deed en wat er met Hem gebeurde is Witte Donderdag  dus een bijzondere dag met accenten op dienstbaarheid; maar ook op delen van wie we zijn en wat we hebben met elkaar. Hoeveel mensen op onze aarde zijn er echter beroerd aan toe en getroffen door verraad, gevangenis, in de steek gelaten worden en valse beschuldigingen??

Op deze avond wordt er in menige parochiekerk nog Aanbidding gehouden waarbij het Allerheiligste wordt uitgesteld. Het betekent extra tijd om even bij deze bijzondere avond stil te staan. Jezus Christus blijft onder ons, is ons nabij en stimuleert ons om het goede te doen.

GEBED.
Goede Jezus, die uw leven met ons hebt gedeeld
en hoewel Heer en Meester
voor ons als een dienaar bent geworden.
Wij danken U voor de tekenen die U hebt gesteld
door samen met uw leerlingen het Paasmaal te vieren,
Brood en Beker met hen te delen.
Door het herhalen van dit gebaar
gedenken wij uw aanwezigheid onder ons.
Blijf ons voeden op onze weg door het leven
met uw woord en voorbeeld
totdat wij aankomen bij U
die met de Vader en de Geest leeft in eeuwigheid.
Amen