| Het Kerkhof
Een onbehaaglijke droevige plaats,
letterlijk een metertje onderaards.
Historisch gezien een ruimte ronde de kerk,
nu de plaats van de kille, stille grafzerk.
Hier rusten mensen, bekend en onbekend,
erkend, begrepen of misschien miskend.
Geleefd in onze maatschappij,
veraf of heel nabij.
Of dokter, mijnwerker, boer, slager.
Pastoor, huismoeder, verkoopster, vaandeldrager,
hier is iedereen gelijk
groot, klein, arm of rijk
“Rust zacht” of “Rust in vrede”,
is meestal de smeekbede
die op de gedenksteen wordt vermeld,
een wens die de overledene vergezelt.
Het is ook de plaats waar veel kruisen staan,
waar het leven brak, wij zijn aangedaan.
Een plaats van kou, tranen en verdriet,
maar ook voor een waardig afscheidslied.
|
Het Kerkhof (vervolg)
Een plaats van afscheid, van “nooit meer”,
van onnoemelijk veel hartzeer,
van excuses, schuldgevoelens en zelfverwijt,
een plaats waar je denkt aan “toentertijd”
Opeens blijft de wereld stilstaan,
de gedachten lijken een wildwaterbaan.
Hoe moet het nu verder, wat moet ik nu doen,
Voor altijd een komend, inktzwart, onbekend seizoen?
Een bloemengroet, een kaars aansteken,
een kruisje slaan, bidden een litteken.
In gedachten verzonken, alleen,
jij was een mijn glanzende edelsteen.
Langzaam is je warmte verdwenen,
het is koud tussen al die grafstenen.
Hier ligt het vol met mensen die onmisbaar waren,
herinneringen blijven aan al die vervlogen levensjaren.
Bron: gedicht geschreven door Wim Poss en Bocholtz.
|
