BRIEF AAN DE PAROCHIANEN VAN HET CLUSTER MORGENSTER.  (Pastorie 20-10-2020)   

By beschouwingen

“DE REALITEIT VAN ALLEDAG”

EEN 2e CORONAGOLF
De werkelijkheid van alledag wordt momenteel sterk bepaald door een 2e coronagolf. Vóór de coronatijd hadden we eigenlijk het meeste goed in de hand. De economie liep goed, de werkeloosheid was laag, onze welvaart hoog, vergeleken met andere landen in de wereld. Ieder moment konden we via de moderne apparaten geïnformeerd worden en met elkaar in contact komen. Werk, vrije tijd, kwesties van leven en dood leken we zelf te kunnen regelen. Reizen konden we waarheen we wilden. Al 75 jaar leefden we zonder oorlog in vrede. Dit jaar was de viering van 75 jaar bevrijding gepland met dank aan degenen die omwille van onze vrijheid het leven lieten. Onderzoek wees uit, dat de doorsnee Nederlander heel tevreden was met zijn/haar bestaan. Wel waren er ook kanttekeningen te maken bij die tevredenheid. Gewezen werd op de sterk toegenomen individualisering waardoor steeds meer mensen op en voor zichzelf gingen leven en de onderlinge betrokkenheid afnam. Ook onze dorpse verenigingen hadden/hebben daaronder te lijden.  Een belangrijk hedendaags probleem blijkt eenzaamheid te zijn.

Corona met zijn lichamelijke, psychische, maatschappelijke en economische gevolgen  heeft de boel aardig in de war gestuurd. We blijken elkaar te kunnen besmetten. Er is (nog) geen  vaccin. Wat we kunnen doen is proberen de verspreiding van het virus tegen te gaan. Dat bepaalt nu de realiteit van alledag, die anders is geworden, minder ‘natuurlijk’ dan we gewend waren. De strengere maatregelen nu zorgen ervoor dat opnieuw veel activiteiten stil zijn  gelegd. Ook bij de verenigingen in onze dorpen is dat te merken.

Met dit alles ervaren we onze kwetsbaarheid. We zijn zelf onderdeel  van de  schepping, die we weliswaar in beheer hebben gekregen, maar waar we niet boven verheven zijn. Het laat ons ook de grenzen zien van de maakbaarheid. We zijn geen bazen, die kunnen doen wat ze willen. We zijn ertoe bestemd om te dienen wat ons is toevertrouwd, aarde, planten, dieren en medemensen.

HOE GAAN WE MET DE CRISIS OM?
Niet allemaal op gelijke wijze. We hebben klaarblijkelijk een sturende overheid nodig die de boel, bij alle verschil van mening, bij elkaar houdt. Een flinke meerderheid bij oud en jong is bereid om de overheidsmaatregelen te accepteren ook al blijkt achteraf dat die niet perfect zijn en wellicht beter hadden gekund. Van de overheid wordt wel verlangd dat ze integer en  geloofwaardig is. Maar, je houdt ook mensen die lak hebben aan de maatregelen. Jammer.  Duidelijk is dat ook hooggeplaatsten fouten maken. Wat we doen is mensenwerk.

We hebben het misschien moeilijk  met de door de overheid getroffen maatregelen,  omdat ze ingaan tegen ons gevoel van wat natuurlijk is en voor ons vanzelfsprekend.  Het valt niet mee ons anders te moeten gedragen dan we gewend/verwend  (??) zijn. De bescherming van onze gezondheid staat voorop. Maar er klinkt een vraag die moeilijk te beantwoorden blijkt: hoe de mentale, maatschappelijke en economische problemen opgelost kunnen worden, die de coronacrisis met zich meebrengt. Er wordt een groot beroep gedaan op onze bereidheid tot solidariteit.  Hoe we met de crisis omgaan (b)lijkt samen te hangen met de manier waarop we in het leven staan. ‘Maling hebben aan alles’, zoals iemand zich uitdrukte, kan toch niet de stijl van leven zijn. Zeker als christenen worden we verondersteld ons te gedragen naar de manier van leven en de geboden van de liefde van Jezus, een van ons (Mensenzoon) en Zoon van God.

HEBBEN WE WAT AAN ONS GELOOF?
Er vielen al woorden die zeker bij ons, christenen, passen: solidariteit met onze medemensen in het verlengde van de geboden tot liefde. We kunnen daar ook praktische vormen aan geven zoals de telefoon pakken om elkaar op te bellen, zeker nu we elkaar lijfelijk niet of minder kunnen ontmoeten. Andere voorbeelden: een e-mail sturen, een kaartje in de brievenbus stoppen. Er zijn ook mensen, die een maaltijd bezorgen aan alleenstaanden.

Er zijn in onze christelijke traditie al eeuwenlang gebruiken die misschien ook nu zinnig zijn. Het ging er vaak om wat afstand te nemen van ons zelf, van ons eigenbelang en ruimte te scheppen voor aandacht voor anderen, m.n. minder bedeelden. We werden aangespoord de tijd te nemen ons wat meer bezig te houden met gebed als motor voor ons ‘geestelijk leven’ of onze spiritualiteit. We maakten daar werk van in de voorbereiding op Kerstmis in de Adventstijd; en tijdens de voorbereiding op Pasen in de Veertigdagentijd. Op zondagmiddagen  overwogen we in ‘lijdensmeditaties’ in de Veertigdagentijd,  de moeilijke weg die Jezus had te gaan. Een weg die hem werd aangedaan. Vertrouwend op God die alles ten goede leidt, hield Hij het uit en kwam met Pasen voorgoed tot leven.  Zou hij een voorbeeld kunnen zijn van het ‘uithouden in hoop’ in de moeilijke periode die wij nu meemaken? Ook ons leven is nu eenmaal geen permanent genieten. Er zitten aan de realiteit van alledag moeilijke kanten en het vraagt acceptatie om dat onder ogen te zien. Laten we er de tijd voor nemen.

Wat pastor Franssen en ik van harte hopen is, dat we allen de kracht vinden het uit te houden bij de huidige realiteit. Dat de crisis van nu ons dieper doet beseffen wie we als mensen zijn: geroepen om solidair te zijn met elkaar. Laten we hopen en bidden dat we ons ook gelovig kunnen toevertrouwen aan God en zijn voorzienigheid.

Verder hoop ik als pastoor, dat u uw parochie en het dorpse verenigingsleven van uw steun zult blijven voorzien.
Gegroet, blijf gezond, houd vol, steun elkaar.
Mede namens pastor Franssen,
Pastoor A. Reijnen.

Zondag 18-10-2020: 29e zondag door het jaar A.

By Preken

Lezingen: Jesaja 44 1, 4-6; 1 Thessalonicenzen 1, 1-5b; Matteüs 22, 15-21

Er worden in het dagelijks leven daden van ons verwacht, die we als het aan ons lag niet of liever niet stellen. Zo moeten we belasting betalen. De meesten van ons doen dat liever niet. Zo moeten we ook verkeersregels in acht nemen. Er staan sancties of straf op, als we niet doen wat wetten voorschrijven. Momenteel worden ons door de overheid verplichtingen opgelegd, die we liever niet nakomen. Ze beperken ons in onze natuurlijke manier van doen, die we gewend zijn. Ze stellen onze geestelijke gezondheid, ons maatschappelijk leven, onze economie op de proef. En toch moeten we eraan voldoen. Onze gezondheid is de voornaamste drijfveer. Opmerkelijk is dat adviezen niet voldoende blijken te zijn. Soms blijken maatregelen afgedwongen te moeten worden. Niet van iedereen is de zin voor verantwoordelijkheid voor elkaar even sterk ontwikkeld. Niet iedereen is bereid zichzelf uit eigen beweging  beperkingen op te leggen. Maar de bedoelingen is dat iedereen zich eraan houdt, gelovig of niet.

Het moeten voldoen aan verplichtingen is in sommige situaties nog ingewikkelder. Zo, bijvoorbeeld van mei 1940 en mei 1945 toen Nazi Duitsland in ons land  de baas was. Die kwamen met allerlei nieuwe voorschriften, die onze vrijheid inperkten. Tegen de Duitsers was verzet en men probeerde hun overheersing zoveel mogelijk afbreuk te doen. Burgemeesters, die er het beste van wilden maken hadden het er moeilijk mee

Het voorgaande is nodig om de situatie van de lezing uit het Evangelie va Matteüs uit te leggen. De Romeinen bezetten het land. Israël heeft maar een beperkte vrijheid, maar het mag zijn tempeldienst en de plaatselijke bijeenkomsten in hun synagogen vieren. Ze hadden hun eigen rechtspraak, maar in burgerlijke aangelegenheden hadden de Romeinen het voor het zeggen. De Farizeeën stonden de strikte uitvoering van de Joodse wetten voor. Ze stonden vijandig tegenover Joden in Romeinse dienst zoals de belastingambtenaren (tollenaars). Ze probeerden Jezus in de val te lokken met de vraag: moeten wij Joden aan de Romeinen, de bezetters, belasting betalen? Achterliggende vraag: moet je gehoorzamen aan de wetten van de bezettende macht? Moeilijke vraag.

Jezus’ antwoord is veelzeggend. Hij laat een munt zien, die de beeltenis van de keizer draagt. Hij zegt: ‘geef aan de keizer wat de keizer toekomt en aan  God wat aan God toekomt’.

Is dit toepasbaar op onze situatie in deze coronatijd? Ik denk het wel. We zijn  allemaal burgers van  deze wereld, gelovigen en niet gelovigen. We staan allemaal bloot aan de besmetting met het coronavirus, gelovigen en niet gelovigen. De burgerlijke overheid heeft tot taak de gezondheid van alle burgers te beschermen, hoewel godsdienst een eigen kijk op leven en dood  inhoudt. Hoewel ons perspectief als christenen is, dat we in leven en dood geborgen zijn in God. Hoewel we dat vertrouwen ontlenen aan ons voorbeeld Jezus Christus, maakt ons dat niet immuun voor wat onze wereld momenteel overkomt. We hebben solidair te zijn in het nakomen van de maatregelen van de overheid.

Daarom ook hebben onze bisschoppen voor ons de maatregelen vertaald naar onze situatie als kerk. Je zou kunnen zeggen: door ons ook als gelovigen te houden aan de voorschriften, vertaald naar onze kerkelijke situatie, geven we niet alleen de burgerlijke overheid wat haar toekomt maar ook aan onze medemensen en God hetgeen hén toekomst. De liefde voor mens en God vraagt dit van ons. Amen. AR

Dhr. Theo Flipsen

By Overlijdensberichten

Donderdag 15 oktober is in de leeftijd van 82 jaar overleden: 

Dhr.  Theo  (T.C.)  Flipsen
Echtgenoot van mevr. Lenie de Hoon

De plechtige uitvaartdienst zal worden gehouden op
donderdag 22 oktober om 13.00 uur in de parochiekerk van
de H. Agatha te Eys.

Wegens de maatregelen t.g.v. het coronavirus zal de uitvaart,
gevolgd door crematie in besloten kring plaatsvinden.

Bisschop Smeets schrijft Beleidsbrief 2020

By beschouwingen

Bisschop Smeets schrijft Beleidsbrief 2020

Bisschop Harrie Smeets heeft een Beleidsbrief 2020 voor alle kerkbesturen en pastoraal verantwoordelijken in het bisdom Roermond geschreven. In de brief gaat de bisschop in op de toekomst van de parochies in Limburg als missionaire geloofsgemeenschappen. Ook maakt hij een aantal nieuwe afspraken bekend in het kader van het benoemingenbeleid in het bisdom en roept hij op tot solidariteit tussen parochies.

Lees verder

Zondag 11-10-2020 (28 A): Een uitnodiging die je niet voorbij laat gaan…..

By Preken

Bijna onvoorstelbaar: je wordt niet per brief of mail, maar hoogst persoonlijk uitgenodigd voor een bruiloft aan het koninklijk hof. Het is mogelijk dat je je zorgen maakt over een kado en passende kleding, maar verder laat je zo’n kans niet aan je voorbijgaan. Toch is dat wat er gebeurt in de parabel die Jezus vandaag vertelt, zelfs tot tweemaal toe. Als je bedenkt met hoeveel zorg de lijst van genodigden is samengesteld  – mensen die het laten afweten – dan is het niet verwonderlijk dat de koning diep teleurgesteld is en boos. Maar toch geeft hij zijn plan niet op. Het feest moet doorgaan, want alles staat klaar. Deze keer geen zorgvuldig samengestelde lijst van genodigden. Hij stuurt zijn bedienden naar de kruispunten en toegangswegen van de stad om mensen uit te nodigen. Alle mensen van goede wil zijn welkom, ook degenen op wie de eerst genodigden met minachting neerkijken. Toch is dat wat Jezus vertelt: Farizeeën Schriftgeleerden, bestuurders, de religieuze upper ten: zij hebben het laten afweten. Zij moeten niets van Hem hebben en willen Hem zelfs uit de weg ruimen. Terwijl mensen die in hun ogen niet deugen zich voor Hem open stellen. We zien dat vaker gebeuren: mensen die hun leven zgn. op orde hebben, hun eigen opvattingen en ideeën hebben, hun eigen manier van leven, hun kring van vrienden. Ze staan bepaald niet te wachten op mensen die anders denken en doen. Ze willen hun veilige leventje niet overhoop laten halen.  Samen met U vraag ik me af: welke boodschap heeft deze gelijkenis voor ons? Wij horen niet tot de religieuze upper ten aan wie Jezus deze parabel vertelt, maar ook wij hebben onze eigen voorkeuren, gedachten, bezigheden en interesses, waardoor we niet altijd openstaan voor de uitnodiging die Jezus doet. Hij nodigt ons aan een feestmaal waarbij iedereen welkom is: zieken en gezonden, geletterden en analfabeten, mensen met een job en werkelozen.  Ook vluchtelingen en asielzoekers. Kortom: ook mensen met wie wij niet graag aan een zelfde tafel zitten. Om een aangename gast van de Koning te zijn moeten we waarschijnlijk heel wat loslaten: vooroordelen, vastgeroeste ideeën, de neiging over anderen te oordelen enz. We weten allen: een bruiloft en zeker een koninklijke bruiloft is niet zomaar verjaardagsfeestje, maar het summum van de feesten. Je neemt er vrijaf voor en laat andere bezigheden schieten. Wat kunnen er nou voor ons redenen zijn om zo’n koninklijke uitnodiging naast ons neer te leggen? We zullen niet – zoals in de parabel gebeurt – de hand slaan aan de dienaren van de koning.

Maar wat doen wij bv. in het stemhokje bij de verkiezingen? Kijken we alleen naar ons eigen voordeel of durven  we ook kiezen voor partijen die het opnemen voor de zwakkeren in de samenleving? Waar letten we vooral op, als we boodschappen doen? Zijn fairtrade producten te duur of voor ons niet goed genoeg? Welke artikelen uit de krant krijgen onze aandacht en naar welke TV-programma’s kijken we? Zoeken we enkel naar sport en ontspanning, of kijken we ook naar informatie die ons geestelijk verrijkt en naar informatie die ons zicht geeft op wat er in onze wereld aan de hand is? Letten we bewust op wat goed is voor het milieu of kiezen we voor wat het makkelijkst is? Natuurlijk zullen we niet gauw geweld gebruiken om onze zin te krijgen, maar beschermen we ook bewust de meest kwetsbaren in de samenleving?

We lezen er misschien makkelijk overheen, maar de uitnodiging van de koning betreft niet zomaar een maaltijd: het beste van het beste heeft de koning laten klaar maken voor de genodigden, hoe is het dan mogelijk dat zijn potentiële gasten het zonder meer laten afweten? Zijn we misschien bang voor wat er van ons gevraagd gaat worden en voor de keuzes die we moeten maken? Wat zullen we los moeten laten, omdat het niet past bij de verlangens van de koning die ons uitnodigt? Waar letten we op, zodat onze ‘outfit’ ook past bij zo’n feest? Als geschenk geven wij tegenwoordig vaak een kadobon. Dat bespaart niet alleen veel nodeloos gezoek, maar het wordt zeker gewaardeerd als het een bon is met de belofte dat we zullen meewerken aan de komst van Gods Koninkrijk.  Daarin wordt geijverd dat ieder schepsel tot zijn recht komt.  We mogen bidden om het licht van de H. Geest, zodat we zien wat er op het spel staat. Zo’n ongekend feest mogen we toch niet aan ons voorbij laten gaan. We zijn wel geen Schriftgeleerden of Farizeeën, maar we staan wel degelijk op de lijst van genodigden. Als gedoopte- en gevormde christenen worden we regelmatig met de boodschappen van de Bijbel geconfronteerd. Laten we bidden dat de H. Geest ons de ogen opent voor de kansen die ons worden geboden en dat we de weg durven kiezen waarop Jezus ons is voorgegaan. AMEN.

Bisschoppen: 30 bezoekers bij kerkdiensten.

By Nieuws

Bisschoppen: 30 bezoekers bij kerkdiensten.

Voorlopig mogen er niet meer dan 30 bezoekers bij kerkdiensten aanwezig zijn en zij worden dringend geadviseerd een mondkapje te dragen. Dat heeft de Nederlandse bisschoppenconferentie vrijdagavond 9 oktober besloten. Bisschop Harrie Smeets van Roermond laat weten dat hij zich aan dit besluit conformeert en vraagt de parochies in Limburg deze nieuwe afspraken na te leven.

Ons kerkbestuur zal zich, evenals onze bisschop Harry Smeets, aan dit besluit conformeren en vraagt u (parochianen van Eys) deze nieuwe afspraken te respecteren en na te leven.

De volgende maatregelen waren reeds en blijven van kracht:

  • Kom alleen indien u niet verkouden bent en geen koorts hebt.
  • We vragen uw handen te desinfecteren bij de ingang.
  • Neem plaats op de gemarkeerde zitplaatsen. Koppels mogen bij elkaar zitten.
  • Houd 1,5 meter afstand van elkaar.
  • Volg de instructies van de toezichthouders (leden kerkbestuur).

 

Het bestaande protocol ‘Kerkelijk leven op anderhalve meter’ d.d. 10 juli 2020 blijft voor alle vieringen onverkort gelden met, voor onze parochie voorlopig, de volgende aanvullingen:

  • Voorlopig niet meer dan dertig gelovigen bij een viering, exclusief bedienaren (priesters, misdienaars en lectoren),
  • Zang vindt enkel plaats door een cantor (voorzanger). Dit geldt ook voor de zang door kinderen
  • Samenzang is niet toegestaan

Verder overleg over maatwerk
De R.-K. Kerk blijft met de overheid in gesprek. Ook in de komende week zal weer overleg plaatsvinden met de minister. Nieuwe ontwikkelingen worden gemeld op de  site van onze parochie.

Onze parochieherders (pastoor Reijnen en Pastor Franssen) vragen iedereen te blijven bidden voor de slachtoffers van COVID-19 en hun familieleden, in Nederland en wereldwijd. En ook voor de werkers in de gezondheidszorg dat God hen veel moed en kracht geeft en dat zij niet zelf besmet worden bij de zorg voor mensen die een Covid-19 besmetting hebben opgelopen.

Zondag 4-10-2020: 27 A: Verantwoordelijkheid dragen…….

By Preken

VERANTWOORDELIJKHEID DRAGEN

Al zullen velen met spanning gekeken hebben naar de nieuwe maatregelen ter bestrijding van de coronacrisis, toch leggen de regeringsleiders er de klemtoon op dat ontwikkelingen in belangrijke mate afhangen van ons gedrag. Of wij een aantal basisregels in acht willen nemen om verdere besmettingen te voorkomen. Alleen sámen kunnen we het virus onder controle krijgen.

De parabel in het Evangelie van deze dag vertelt over  een wijngaard die aan mensen in pacht wordt gegeven. Of het nou gaat om een wijngaard, sommen geld, een huis en haard: alles wat wij hebben, beschouwen we het als ons bezit of durven we ze zien als zaken die ons in bruikleen, in pacht zijn gegeven?  Zaken die ons zijn toevertrouwd? Om die vraag draait het vandaag. Hebben we ze klemvast in eigendom of durven we met wat we hebben ontspannen om te gaan, omdat het ons is toevertrouwd? Iedereen vindt het heerlijk, als je succes hebt. Zoiets klinkt in het begin van het lied dat we hoorden in de 1e lezing. Als je je zaken op orde hebt, kun je ze met een gerust hart aan anderen overdragen. Maar blijkbaar kan niet iedereen goed omgaan met wat hem/haar is toevertrouwd, vroeger niet en ook nu niet. Dat komt aan het licht, als er rekening en verantwoording wordt gevraagd. Nou is Jezus niet in gesprek met wijnbouwers, maar met de hogepriesters en de oudsten van zijn volk.  Over hun hoofden heen stelt Hij ook aan ons de vraag: Probeer je koste wat het kost je eigen winst veilig te stellen of ben je bereid verantwoording af te leggen van  datgene dat je is toevertrouwd? En dat is nog al wat, ook al noemen we het ons eigendom. Immers wie geeft ons de gezondheid en de talenten om het te verwerven? In de parabel van het Evangelie wordt op geen enkele manier verantwoording afgelegd. De zoon van de eigenaar wordt gedood. Er is dus niet alleen sprake van een breuk tussen eigenaar en pachters, maar zelfs van moord en doodslag. Wij beseffen heel goed dat ons veel meer is toevertrouwd dan geld, aandelen, obligaties en ander bezit. Er zijn ons mensen toevertrouwd: kinderen en kleinkinderen misschien, familie, vrienden en buren. Zelfs de toekomst van de samenleving is ons toevertrouwd. De verhalen uit de Bijbel zijn ons overgeleverd om ons leven richting te geven en om van te leven. Het gaat om wat Jezus vaak noemt: het koninkrijk van God. Het gaat God ook om ieders eigen levensverhaal, heel persoonlijk en hoe wij garant staan dat zijn boodschap van geloof, hoop en liefde gestalte krijgt. Anders raken wij verzeild in een neerwaartse spiraal van negativiteit, roddel en angst. Ook onze eigen mening is geen absoluut bezit, maar gevormd door de meningen van anderen in onze opvoeding en door wat we hebben meegemaakt. Kortom: alles wat wij hebben, ons bezit , onze geestelijke bagage, onze instelling: wij hebben ze gekregen en zullen er eens verantwoording over moeten afleggen. Het beeld van de toevertrouwde wijngaard staat dus voor het koninkrijk van God. Door onze christelijke opvoeding en deelname aan de sacramenten hebben wij a.h.w. aandelen in handen gekregen van dat Rijk van God. Door inspirerende, liefdevolle en zorgzame  mensen op onze levensweg laat God ons delen in zijn liefde. Al die gaven heeft Hij ons toevertrouwd en volgens de geloofsbelijdenis komt er een moment dat God ons zal vragen wat wij met zijn gaven hebben gedaan. Als Hij of zijn Zoon komt om de opbrengst in ontvangst te nemen, kunnen wij dan goede vruchten aanbieden? Kunnen wij Hem tonen wat er aan goeds is gegroeid, dank zij de genade en liefde waarmee Hij ons omringt. Het hoeft dan niet te gaan over prestaties waarbij ieder de mond open valt van verbazing, maar ook om ervaringen waarin bleek hoe kwetsbaar wij zijn en hoezeer we elkaar nodig hebben. Daarin blijkt nl. dat de onderlinge liefde niet minder wordt door ze te delen, maar zich juist vermenigvuldigt.

Dit weekend vieren wij ook de gedachtenis van de H. Franciscus van Assisi. Hij heeft zijn luxe leven vaarwel gezegd om dichtbij mensen te kunnen zijn die zich in de steek gelaten voelen en verloren lopen, zoals melaatsen. Jezus spreekt van de ‘minsten der mijnen’. Door heel zijn optreden maakt Hij duidelijk dat juist deze mensen de onmisbare hoeksteen zijn, de hoeksteen van het huis waarin de mensheid woont. Als we die steen niet oppakken, als we die mensen niet zien staan, vertrouwt God zijn Koninkrijk niet aan ons toe. Onze wereld zal dan een verwilderde tuin worden, vol distels en doornen, als er geen recht wordt gedaan aan de kwetsbare druivenranken, zoals Jesaja het zegt. (Jes. 5). Als we alleen maar onze eigen vriendjes kiezen, zou dat Rijk van God beheerst worden door vriendjespolitiek. Ieder die de besloten kring wil binnendringen, wordt weggestuurd of om zeep geholpen, zoals de parabel van het Evangelie op strenge toon meedeelt.
Maar God laat geen corruptie toe in zijn wijngaard, want dan zouden melaatsen, ouderen en eenzamen verstoken blijven van vriendschap. Jezus noemt zijn leerlingen vrienden als ze goede vruchten voortbrengen, als ze hun naaste even hoog achten of ze gezond  of  ziek zijn, dichtbij of veraf. Wie de schepping eerbiedigt, eerbied heeft voor alles wat leeft, en juist voor wat niets waard lijkt te zijn, wat geen aanzien heeft, wat geen geld of status oplevert, ontmoet vanzelf vriendschap. Eerbied, dankbaarheid en bescheidenheid tekenen de levensweg van Franciscus. Met niets begonnen werd hij vriend van heel de schepping. Zonder uit te zijn op beloning overkomt ook ons de vriendschap, als wij met zorg werken in Gods wijngaard. God vertrouwt ons dan zijn droom toe. Zo worden wij vrienden van God en God als een vriend voor ons. En we weten: een echte vriend gunt je alle geluk van de wereld. God dus ook.
AMEN