Bericht van Paus Fransiscusgroep betreffende hulp bij aanvragen energietoeslag.

By Nieuws

Beste parochianen:   (Hulp bij aanvragen energietoeslag € 800,–)

De inwoners van onze gemeente kunnen thans de energietoeslag aanvragen. Dit kan via de gemeente, of rechtstreeks op de site van de Sociale Dienst Maastricht-Heuvelland. Deze toeslag bedraagt € 800,– per huishouden, ongeacht het aantal personen.

Mensen met een inkomen tot maximaal 120% van het sociaal minimum en ouder dan 21 jaar komen voor de toeslag in aanmerking, er is geen vermogenstoets. Er zijn enkele uitzonderingen zoals studenten, daklozen en personen in een inrichting. Die hebben geen recht.

Concreet geldt de toeslag voor gezinnen met een inkomen van maximaal € 1777,– netto per maand (voor mensen met een AOW € 1872,–) , en voor alleenstaanden met een inkomen van € 1244,– netto per maand (voor mensen met een AOW € 1382,–), exclusief vakantietoeslag.

Men moet naast het indienen van de aanvraag een inkomensbewijs en een contract met de gasleverancier overleggen. Personen die een bijstandsuitkering via de gemeente ontvangen hebben de toeslag al automatisch ontvangen. Alle anderen moeten deze zelf aanvragen. Denkt u dat u voor de toeslag in aanmerking komt en heeft u nog niets ontvangen dan kan de Paus Franciscusgroep u helpen bij de aanvraag.

Voor meer informatie en voor hulp neem contact op met de Paus Franciscusgroep telefoon nr. 06 44377571

1e H. Mis Kapelaan Siju op zondag 29 mei in H. Agatha kerk van Eys.

By Nieuws

Ernstig zieke bisschop Harrie Smeets: “Je straalt het geloof uit  dat je van je ouders in India hebt gekregen!”
Indiase visserszoon Siju werd priester:
1e H. Mis op zondag 29 mei in H. Agatha kerk van Eys
-door Jef Bonten-

Groot feest in het kerkdorp Eys, in de H. Agatha parochie aldaar, waar na neomist Geert Lauvenberg in 1990 voor het eerst weer na 32 jaar een ditmaal geadopteerde priesterzoon, de Indiase diaken-kapelaan Vins Siju Bysingh Vincent (32), op zondag 29 mei 2022 zijn eerste H. Mis opdraagt. In deze gastvrije parochie waar hij inmiddels al ’n tijdje terug de fraaie pastorie betrokken heeft. Dit in dezelfde parochiefederatie Morgenster, waar hij een weekeinde eerder in Nijswiller op zaterdagavond 21 mei en in Wahlwiller op zondagmorgen 22 mei Eys met een eerste H. Mis was voorgegaan.
Op woensdag 11 mei was hij na de priesterwijding in India op 24 april, en de eerste H. Mis een dag later in zijn geboortedorp Kurumpanani, gevolgd door twee weken verdiende vakantie, in Eys teruggekeerd. Een dag later, donderdag 12 mei, had ik (Jef B) al in de pastorie daar een interview met hem.
Weer één dag later, op vrijdag 13 mei, bereikte hij zijn 32e levensjaar en vertrok hij voor vijf dagen, van 13 t/m dinsdag 17 mei, naar Rome. Daar verbleef hij tot dinsdag 17 mei in de Heilige Stad om die zondag op het Sint Pietersplein de officiële Heiligverklaring door Paus Franciscus van Lazarus, een Indiase leek, een getrouwde Hindoe, die tot het christendom was bekeerd en als martelaar het leven liet, bij te wonen.
“Uniek”, aldus Siju, “want Lazarus komt uit mijn bisdom Kottar, in de deelstaat Tamil Nadu, helemaal beneden in de uiterste zuidoostelijke hoek van India. Een heel groot bisdom. Misschien nog ’n verduidelijking van mijn lange naam: ”In India hebben de mensen geen achternaam, de voornaam van mijn vader vormt de achternaam: Vincent, Vins is mijn familienaam, en Siju Bysingh mijn eigennaam.”

Gezinssituatie:
Desgevraagd geeft hij uitleg over zijn vroegere gezinssituatie: “Ik kom uit een christelijk gezin van vier broers en één zus. Twee broers zijn visser, de andere twee wilden aanvankelijk ook priester worden. Zij konden beter leren dan ik. Maar de derde broer ontmoette een mooie vrouw, en de vierde koos voor het beroep van ingenieur. Ik ben de jongste (benjamin) van ons gezin. Vanaf mijn kindertijd wilde ik al priester worden. In mijn geboortedorp Kurumpanani en omgeving heb ik heel goede voorbeelden (pastoors en zusters) ontmoet. Mocht ik er niet in geslaagd zijn (want ik was geen bolleboos gelijk mijn twee broers die ook priester wilden worden), dan zou ik gekozen hebben voor het leraarschap.
Mijn vader Vincent is visser, en mijn moeder Paulinal – zoals de traditie het wil – huisvrouw.  Ik ben inmiddels in ons dorp de 31e priester.”

Priesterwijding

Siju: “Ik ben op zondag 24 april van dit jaar in de Sint-Xaverius kathedraal van Kottar, in de zuidoostelijke deelstaat Tamil Nadu, samen met elf andere wijdelingen (we waren met zijn twaalven) door bisschop Mgr. Nazarene Soosai tijdens een pontificale viering tot priester gewijd. Het was een mooi feest met zo’n 4.000 aanwezigen. Van de twaalf wijdelingen ben ik de enige die gaat uitzwerven…”

De link, die de Indiase plechtigheid met ongewone feestviering in beeld brengt, neemt circa 4 uur in beslag, maar kan – al skippend – via https://youtu.be/BXGRXmFShss gevolgd worden.
“De dag na mijn priesterwijding heb ik in mijn geboortedorp Kurumpanani onder grote belangstelling mijn eerste Heilige Mis mogen opdragen. Overbodig te melden dat mijn ouders en familiale aanhang trots en zeer geroerd waren.”

 

 

 

Waarom hebt uzelf het besluit genomen India te verlaten?
“Het was de vorige bisschop van Roermond, Mgr. Frans Wiertz, die tijdens een bezoek aan India in onze zuidelijkste deelstaat de bloei van het geloof had waargenomen. Hij stelde een aantal van ons voor naar Nederland te komen om daar – waar het geloof achteruitgaat – het schrijnende priestertekort aan te komen vullen. Ik ben in 2016 naar Nederland verhuisd. Ik had daarvoor permissie van mijn bisschop gekregen. Allereerst heb ik gedurende een heel jaar op Rolduc de moeilijke Nederlandse taal en cultuur geleerd, en ben ik daarna op seminarie Rolduc vijf jaar theologie gaan studeren.
De andere Indiase kapelaan uit Slenaken, Marthoma (van de EMS-parochies Epen, Mechelen en Slenaken), komt uit een andere provincie en bisdom. Hij is niet mee naar Rome gegaan. Ik heb inmiddels in Eys de mooie pastorie met tuin betrokken.”

 

Hoe hebt u de mensen in Eys ervaren? Hoe bent u er verwelkomd?
“Ik voel me hier thuis, en gelukkig. Ik was daarvoor een paar maanden in Slenaken, ook een prachtig dorp, maar ik kreeg daar minder contact met de mensen… Slenaken is zakelijker en  toeristischer. Hier in Eys is het knusser, rustiger, en minder gejaagd. De dorpsbewoners groeten je spontaan en treden je persoonlijker tegemoet. Ze nodigen me uit vragen te stellen, ze zijn lief en aardig. Ze hebben me zelfs – om de omgeving te verkennen – met een groepje uitgenodigd de Eyserbosweg op te wandelen. Volgende maand kiezen we een andere richting, naar Trintelen waar op zondag 22 mei dit jaar ook de processie naartoe trekt. ’s Avonds maak ik altijd alleen een wandeling door het dorp om contact met de mensen te maken.”

 

Hoe bent u van plan uw taak in het cluster Morgenster van de nieuwe parochiefederatie in te vullen?
“Ik wil in het drievoudige Parochiecluster in Nijswiller, Wahlwiller en Eys op een vriendschappelijk manier, ook met jongeren, in contact komen. Het geloof is niet op de eerste plaats hun ‘ding’. Hier is het geloof een beetje verwaarloosd en verdampt. Het is achteruit gegaan. Ik wil ‘n keertje een voetbalwedstrijd bezoeken, en daar ‘n praatje maken. Misschien ook eens een repetitie van de koren, de harmonie en oefeningen van de schutterij bezoeken. Dit is voor mij een leertijd, daar heb ik enkele jaren voor nodig.
Mijn hobby’s zijn: wandelen, een boek lezen, en muziek beluisteren. Ik weet dat bijvoorbeeld ook de koren het moeilijk hebben. Pastoor Reijnen heeft mij gewezen op de erg moeilijke tijd die de dorpen tijdens de coronaperiode hebben meegemaakt. Ik ben van plan breed aandacht aan alle onder druk staande sociale en maatschappelijke zaken te besteden, niet alleen aan de liturgie…”

 

Spannend, die eerste heilige mis in Eys?
“Inderdaad ja. Ik heb een paar jaar in Kerkrade gewoond. Daar zijn meer wereldse invloeden bespeurbaar. Hier in Eys zijn er meer verenigingen, met ook nog eigen traditionele gebruiken en  folklore, die echter ook hier door het oprukkende secularisme, het idee dat religie en geloof geen invloed op de maatschappij  mogen uitoefenen, dreigt verloren te gaan. Alles staat onder pressure door wereldse invloeden. Het is belangrijk een nieuwe invulling voor andere tijden, met een nieuwe optiek van buiten, te vinden.
Door de lockdown en de omikron-gevaren hebben mensen thuis ervaren dat er nog andere vrijetijdspasseringen bestaan. De in wezen diepste identiteit van het dorp mag echter niet verloren gaan! Ik heb al veel gesprekken gevoerd, ook met de oude garde. Maar het verleden komt niet meer terug, dat staat vast. En dat is voor velen moeilijk te accepteren.”

 

Op een moeilijk punt van de geschiedenis komt u hier als Indiase kapelaan eigenlijk missioneren…. “Missie heeft nu een andere betekenis, niet meer die van zieltjes winnen, nu gewoon trachten HET GELOOF TE BEWAREN. Dat vind ik het allerbelangrijkste! De mensen hebben een begeleider nodig, een voorbeeld. Ik zie hier veel Boeddhabeelden: jullie zijn toch christenen. Hij brengt ons een goed voorbeeld: rust in onze harten, met een weidse blik. Mensen zijn tegenwoordig meer op zichzelf betrokken, daardoor eenzamer, jongeren worden af en toe geplaagd met suïcidegedachten.
De belangrijkste rol en opdracht voor mij als priester is het goede voorbeeld te geven. Vooral rust en hoop voor de toekomst. De Kerk is altijd mét en bij ons, zij begeleidt ons, is het goede voorbeeld voor een beter menselijk draagvlak.
Het is nu de omgekeerde richting in de missionering. Wij hebben het geloof van jullie gekregen. Maar wat blijft is dat de tijd voor zoveel veranderingen zorgt. Maar ook zadelt ze ons op met moeilijke situaties. Gelukkig beschikken we hier nog over voldoende koersvaste, enthousiaste eigen parochievrijwilligers.”

 

“Je straalt het geloof uit dat je van je ouders in India hebt gekregen!”
Kapelaan Siju: “Ik heb van de ernstig zieke bisschop van Roermond, Mgr. Harrie Smeets, op Rolduc les gekregen. Hem natuurlijk later goede wensen gestuurd. Één keer ben ik bij hem in Roermond op bezoek geweest voordat ik voor mijn priesterwijding en Eerste H. Mis naar India vertrok. En volgende week, voor de eerste H. Mis in Eys, ga ik hem nog ’n keer bezoeken.
Hij merkte bij mij op: “Jij hebt altijd een blij gezicht, dat vrede overbrengt. Je lacht altijd, ook in je geloof. Je straalt het geloof uit dat je van je ouders hebt gekregen!” 

KRUISDAGEN met processie (in Eys) op drie avonden voorafgaande aan Hemelvaart.

By Nieuws

Drie dagen lang wordt een processie gehouden voor de vruchten van de aarde. Het gaat om processies met een bid-  en boetekarakter. Ze werden oorspronkelijk ‘rogationes’ (‘smeekbeden’) genoemd.
De processies lijken sterk op processies in het heidense Rome in het voorjaar waarbij de Romeinse goden werden aangeroepen om zegen over het gewas..
Men zou onze kruisprocessie als de kerstening kunnen zien van een oud heidens gebruik. Bisschop Mamertus van Vienne (Frankrijk) verhoogde inde 5e eeuw de plechtigheid en sloot ook de bevolking in die door aardbeving of andere rampen  was getroffen.

-De benaming ‘Litaniae minores’ of ‘kleine litanieën’ stamt uit de 10e eeuw. Op 25 april werden de ‘Litaniae maiores’ of ‘grote litanieën’ gebeden.
In Rome zijn de dagen nooit vastendagen geweest. In Gallië (Frankrijk) werden de kruisdagen tot strenge vastendagen. In sommige steden werd zelfs as op het hoofd gestrooid.
-De processies begonnen in de vroege morgen en duurden tot in de namiddag. De invulling was verschillend.

-In Eys zijn de kruisdagen tot nu toe –ook bij bescheiden deelname- gehandhaafd. Wij vieren in Eys de Eucharistie om 19.00 uur en houden daarna een kleine processie door telkens een ander deel van het dorp. We bidden daarbij de rozenkrans.
Ter afsluiting wordt in de kerk een gedeelte van de Litanie van alle Heiligen gebeden of een ander gebed.
De bedoeling is om Gods zegen af te bidden voor de ‘vruchten van de aarde’ en over de bewoners van ons dorp.

Nu de aandacht voor de aarde, voor milieu en duurzaamheid meer aandacht krijgt kunnen de kruisdagen daaraan bijdragen. Ons bidden is een erkenning dat God oorsprong is van alle leven en dat wij de aarde en haar vruchten in beheer hebben gekregen om er goed mee om te gaan.

Iedereen die zich aangetrokken voelt om met deze vorm van devotie mee te doen is welkom.
AR

 

KAPELAAN DIAKEN SIJU 24 APRIL GEWIJD.

By Nieuws

Hij wordt gewijd in de kathedraal van Kottar in de staat Tamil Nadu, in het zuiden van India.  Dat zal een groot feest worden. Ook hier wordt het ongetwijfeld feest. Hij is in de paar maanden onder ons al goed aangenomen, welwillend en sympathiek behandeld, voorzien van het nodige zodat hij hier onder ons zijn pastorale werk kan doen. Rond half mei komt hij terug. En dan. Hij is dan ‘missionaris in omgekeerde richting’. Enkele eeuwen lang immers, waren Europese missionarissen (zusters, broeders, paters, leden van sociëteiten met missionarisgelofte) naar elders gegaan. Ze gingen, soms in het kielzog van Europese veroveraars, om gevolg te geven aan de opdracht  van Jezus het geloof in het Evangelie aan de mens te brengen en dat te bezegelen met de doop. Het geloof hield ook werken in: zorg voor scholing, ziekenzorg ontwikkeling van landbouw en veeteelt . De eigen cultuur van de volken kwam er niet altijd goed vanaf. Maar zeker vanaf de helft van de vorige eeuw heeft de aandacht en respect voor de eigen cultuur van landen en volken prioriteit gekregen.

Het aantal eigen roepingen voor priester- en kloosterleven bij ons is verdampt. Dat  heeft te maken met de positie van geloof en kerk in onze huidige samenleving, die getypeerd wordt als ‘geseculariseerd’. Dat wil wat (te) simpel zeggen:, dat ‘de mens’., diens leven en  ontwikkeling in het hier en nu in het middelpunt van de aandacht zijn komen staan . Minder tot geen belangstelling is er voor een geloof in een Werkelijkheid, die groter is dan wij zelf zijn, die bron is van ons bestaan en waartoe wij in relatie zouden staan. Voor de ervaring daarvan is er geen of weinig openheid in het leefklimaat van nu. Dat wil niet zeggen, dat die ervaring van een grotere Werkelijkheid helemaal afwezig zou zijn. Er zijn heel wat mensen die de innerlijke ruimte hebben om voor die Werkelijkheid open te staan, deze ervaren en er dankbaar voor zijn; mensen, die er de grond in vinden van hun bestaan, hun perspectief van leven; mensen, die gelovig vertrouwen dat zij in die Werkelijkheid, die christenen ‘God’ noemen geborgen zijn. Voor die ervaring hoef je niet machtig, vermogend of geleerd te zijn. Maar, die ervaring behoeft momenteel wel degelijk ondersteuning.

Kapelaan Siju komt als een missionaris onder ons. Hij komt vanuit een religieuze Indiase cultuur in onze geseculariseerde cultuur. Hij komt vanuit een andere ‘ervaringsachtergrond’ wellicht op een eigen manier en met andere ideeën. Het is te hopen dat hij onder ons de ruimte vindt en een vruchtbare voedingsbodem voor de wijsheid van het Evangelie. In zijn er zijn onder en voor ons geeft hij in elke geval gevolg aan de oproep van Jezus: ‘Gaat en onderwijst alle volkeren en leert hen de aanwijzingen, die Ik u gegeven heb’. We wensen hem daarbij Gods zegen en menselijk draagvlak.

Reijnen A, emeritus-pastoor

VASTENACTIE 2022: Landrechten

By Nieuws

De jaarlijkse Vastenactiecampagne staat dit keer in het teken van het beschermen van landrechten van inheemse volken. Hun recht op land raakt aan grote uitdagingen als voedselzekerheid, biodiversiteit, milieu en klimaat. 

Dagelijks worden op vele plaatsen in de wereld kleine boeren, indianen en andere mensen uit hun huizen en van hun land gezet, vaak met geweld en intimidatie. Overheden of grote ondernemingen nemen hun land in bezit, bijvoorbeeld voor het aanleggen van een palmolieplantage of de bouw van een waterkrachtcentrale. Economische belangen blijken helaas zwaarder te wegen dan de landrechten van de lokale bevolking.

Hun land is hun leven
Onze voedselzekerheid is afhankelijk van goed vastgelegde landrechten van kleine boeren. Lokale gemeenschappen beschermen namelijk tachtig procent van de biodiversiteit op aarde. Zij eten wat de natuur biedt en produceren voedsel op kleine schaal, met behulp van natuurlijke hulpbronnen. Over het algemeen zorgen deze gemeenschappen ervoor dat gebruik en herstel van de natuur met elkaar in evenwicht blijven.

Landonteigening voor de aanleg van plantages met slechts één gewas leidt tot vermindering van de biodiversiteit en het vernietigen van lokale voedselsystemen. Grootschalige houtkap en monocultuur hebben ernstige gevolgen voor milieu en klimaat. De uitstoot van broeikasgas neemt toe, wat bijdraagt aan klimaatverandering. Om dat te voorkomen is het belangrijk de landrechten van lokale gemeenschappen te beschermen.

Wat doet Vastenactie?
Ieder jaar steunt Vastenactie projecten die (in)direct te maken hebben met landrechten. De afgelopen jaren heeft Vastenactie al zo’n 28.000 mensen geholpen bij hun strijd voor landrechten. In 2022 ondersteunt Vastenactie drie Maya-gemeenschappen in Guatemala bij onderhandelingen met de overheid over land. In Libanon krijgen 250 gezinnen van Syrische vluchtelingen in de Bekaavallei hulp bij het opbouwen van een menswaardig bestaan en in Brazilië ontvangen zestig families kassen, bassins voor wateropvang, zaaigoed en begeleiding bij het opzetten van een tuinbouwproject.

Op www.vastenactie.nl leest u meer over deze projecten.

Help Vastenactie deze projecten te ondersteunen.
De leden van de Stichting Missie Comité Eys, Nijswiller en Wahlwiller, zullen in de week voor de Goede Week de vastenactiezakjes huis aan huis verspreiden. In de Goede Week zullen deze zakjes met uw bijdrage weer bij u thuis worden opgehaald. Als u onverhoopt niet thuis wordt aangetroffen kunt u het Vastenactiezakje deponeren in de kerk of in de brievenbus van de pastorie. Ook is het mogelijk een bijdrage over te maken op rekeningnummer: NL21 INGB 0000 0058 50 t.n.v. Vastenactie, Den Haag.

Heeft u verder vragen dan u kunt een mail sturen naar jfmurlings@hotmail.com of bellen met 06-50218760.