Preken

zondag 26 mei: 6e zondag van Pasen.

By 25 mei 2019 No Comments

ONS OPENSTELLEN OM SAMEN VERDER TE KOMEN

Tegenstellingen, meningsverschillen, verdeeldheid: we komen ze tegen op tal van terreinen en in allerlei kringen. Voordat wij naar de stembus gaan, merken we dat nog duidelijker dan anders bij politieke partijen die zich presenteren en willen profileren. Denk ook aan de handelsoorlog tussen de VS en China en aan de dreigementen en embargo’s tegen politieke tegenstanders. Ook dichtbij huis komen we in allerlei kringen verdeeldheid tegen en de spanningen die dat met zich meebrengt.
Onder de leerlingen van Jezus blijkt dat ook voor te komen. Aanvankelijk zijn het vooral Joden die zich tot het christendom bekeren. Zij zijn sterk gehecht aan de Thora, de Wet van Mozes. Maar Paulus en Barnabas komen op hun missiereizen in aanraking met vele niet-Joden die  christen willen worden. Ze willen die mensen niet opzadelen met de voorschriften van de Joodse Wet, m.n. de besnijdenis. Orthodoxe Joden gaan daar niet in mee en blijven van mening dat ook heiden-christenen zich moeten laten besnijden. Omdat ze er  niet uitkomen,  gaan ze met die strijdvraag naar de apostelen in Jerusalem.
Er wordt een vergadering belegd, het zogeheten Apostelconcilie, de eerste openbare beraadslaging van de Kerk. Na rijp beraad komen de apostelen en de oudsten overeen dat men de Jezus-gelovigen onder de niet-Joden geen onnodige lasten moet opleggen. Voor hen zullen enkel de meest elementaire geboden gelden en daar hoort de besnijdenis niet bij. Er wordt van hen verlangd dat ze niet meedoen aan afgodendienst, geen vlees eten dat bij zo’n dienst is geofferd, dat ze niemand doden en zich onthouden van verboden seksuele  verhoudingen en gedragingen. M.a.w. Er wordt van hen alleen gevraagd  wat strikt noodzakelijk is voor een christelijk leven. Ze hoeven volgens de apostelen niet te worden onderworpen aan de Joodse Wet, omdat Jezus op aarde is verschenen niet alleen voor het Joodse volk, maar om heel de mensheid te verlossen.
We weten: een ruzie kan verschillende kanten opgaan. Mensen kunnen elkaar de oorlog verklaren en de wapens opnemen. Ze kunnen elkaar de rug toekeren, elkaar links laten liggen en gescheiden wegen gaan. Dat maakt het leven alleen maar moeilijker. Er vallen slachtoffers; mensen moeten vluchten. Families worden soms uiteengerukt door een verschil van mening, een erfenis, soms zelfs door een misverstand.  De leerlingen van Jezus kiezen voor een derde mogelijkheid. Ze gaan met elkaar praten, hoe lastig dat ook is. Standpunten worden uiteengezet, de emoties lopen hoog op en er vallen harde woorden. Maar ze hebben eenzelfde doel: ze willen er samen uitkomen en samen verder. Hoogstwaarschijnlijk zullen zij zich de vermaning van Jezus herinnerd hebben, toen ze met elkaar aan het bekvechten waren over wie de voornaamste was: ‘Als je de grootste en belangrijkste wilt zijn, dan moet je de dienaar van allen willen worden!’. Als we daar serieus werk van willen maken, dan betekent dat dat we alle moeite doen om een ander tot zijn/haar recht te laten komen: dat we ons openstellen voor wat de ander denkt, voelt en bezielt. Dat we willen verstaan wat de naaste bezig houdt. Dat we naar elkaar willen luisteren, elkaar laten uitpraten en niet in de rede vallen. Dat is in praktijk brengen wat Jezus vraagt: elkaar liefhebben zoals Hij ons lief heeft. Elkaar respecteren is niet strijden voor het eigen gelijk, maar ons ook durven openstellen voor de mening,  gevoelens en de belangen van een ander; toelaten dat de ander vragen stelt bij onze zienswijze.
Jezus heeft zijn leerlingen beloofd: ‘Ik laat jullie niet verweesd achter. De pleitbezorger, de H. Geest die de Vader jullie namens Mij zal sturen, Hij zal je alles duidelijk maken en in herinnering brengen wat Ik jullie gezegd heb’.          De H. Geest, de pleitbezorger, de trooster en helper: Hij zal de leerlingen leiden en leren, hen troosten bij verdriet en hen voorthelpen  op het pad van vrede.  In dit geloof  gaan Paulus en Barnabas naar Jerusalem om de kwestie die hen verdeelt voor te leggen aan de apostelen, de oudsten en de rest van de christengemeente.  Ze durven dat, omdat ze vertrouwen op de H. Geest die Jezus hen heeft beloofd. Ze blijven elkaar geen verwijten maken, maar willen samen met de apostelen zoeken naar wat hen verbindt. Ze doen wat menige moeder van een groot gezin doet: luisteren naar de verhalen,  niet oordelen, maar ze bewaren in haar hart en doen wat de eenheid tussen haar kinderen kan bevorderen. Met het feest van Pinksteren in het verschiet bidden wij dat de H. Geest over ons zal neerdalen en vrede brengt in ons hart. Dat wij niet gedreven worden door het verlangen om ons eigen gelijk te halen, maar dat wij ons telkens opnieuw durven openstellen voor de mening van anderen en dat wij durven luisteren naar de weg die Jezus ons wijst in zijn Evangelie.  AMEN.