Broeders en zusters in Christus, Vandaag leven we in een wereld die steeds meer digitaal verbonden is. We hebben iPhones, e-mails en het internet binnen handbereik. Bekende mensen, beroemdheden zeggen miljoenen volgers en vrienden te hebben. Het lijkt alsof vriendschap en verbondenheid vandaag de dag heel eenvoudig is. Met één druk op de knop kun je iemand volgen op Instagram, een vriendschapsverzoek accepteren op Facebook. Je hoeft die persoon niet eens ooit in het echt ontmoet te hebben.
Maar in de tijd van Jezus was vriend worden van iemand niet zo eenvoudig. Het betekende betrokkenheid, nabijheid, tijd geven, samen leven, er daadwerkelijk voor elkaar zijn zoals we elkaar nodig hebben. Het evangelie van vandaag maakt duidelijk dat het volgen van Jezus nog altijd geen kwestie is van één klik op een knopje, maar van een levenshouding. Het is geen statussymbool, maar een dagelijkse keuze.
Jezus gebruikt in het evangelie twee beelden om ons duidelijk te maken wat het betekent om Hem werkelijk te volgen: de nauwe poort en de gesloten deur. Hij zegt ons dat wie door de nauwe poort wil binnengaan, moeite zal moeten doen. En Hij waarschuwt dat er een moment komt waarop de deur gesloten zal zijn.
Dat klinkt confronterend. Want we voelen allemaal: het is zoveel gemakkelijker om christen te zijn op papier dan om het te zijn in ons dagelijkse leven. We kunnen zeggen: “Heer, we hebben u toch gekend? We kwamen toch elke zondag naar de kerk? We hebben toch uw woord gehoord?” Maar Jezus antwoordt: “Ik ken u niet.” Niet omdat Hij ons wil buitensluiten, maar omdat Hij verlangt naar een echte relatie, niet naar een oppervlakkige (gevoelloze, zakelijke) klik .
Jezus zegt: “Neem je kruis op en volg mij.” Dat kruis zijn niet altijd grote dramatische dingen. Vaak zijn het de kleine dagelijkse keuzes: geduld beoefenen als we moe zijn, luisteren naar iemand die niemand hoort, een woord van hoop spreken, iemand vergeven die ons pijn deed. Het gaat om al die momenten waarop wij onszelf een beetje vergeten omwille van de ander.
Dat is de nauwe poort: niet de weg van gemakzucht, maar van liefde. Niet de brede weg van “ik eerst”, maar de smalle weg van dienstbaarheid. En ja, die weg vraagt iets van ons. Het vraagt dat wij onszelf niet centraal stellen, maar God en de naaste. Het is zoals met sporten: wie wil groeien, moet trainen. De eerste keren kost het moeite, maar je merkt dat je sterker wordt naarmate je traint. Zo is het ook met geloof: wie de weg van Jezus gaat, ontdekt gaandeweg dat die weg niet alleen veeleisend is, maar ook vreugdevol en bevrijdend.
En dan die tweede beeldspraak: de gesloten deur. Jezus waarschuwt ons: er komt een dag dat het te laat is om nog te kiezen. Niet om ons angst aan te jagen, maar om ons wakker te schudden. Het leven is kostbaar en eindig. We hebben nu de tijd om de keuze voor God concreet te maken. Straks, wanneer het leven voorbij is, kan dat niet meer.
Het betekent dat we ons geloof niet alleen beleven op feestdagen, maar elke dag (op elk moment in ons leven). Niet alleen in mooie woorden, maar in daden van liefde. Het betekent dat we Jezus volgen in de gewone dingen: in ons gezin, op het werk, in hoe we omgaan met vreemden en kwetsbaren.
Beste mensen, De nauwe poort, de gesloten deur… dat zijn geen bedreigingen, maar uitnodigingen. Uitnodigingen om niet te settelen voor oppervlakkigheid, maar te kiezen voor diepgang. Om te leven vanuit liefde, trouw en gerechtigheid. En weet dit: wie die weg gaat, zal merken dat hij niet alleen gaat. Christus zelf gaat met ons mee. Hij geeft ons kracht, Hij geeft ons vreugde, Hij opent deuren die wij nooit hadden kunnen openen.
Laten we ons niet tevredenstellen met een geloof dat op afstand blijft, maar laten we kiezen voor een geloof dat handen en voeten krijgt. Zo zullen wij, door de nauwe poort, binnengaan in het leven dat werkelijk leven is. Amen.
Kapelaan Siju.
