beschouwingen

Meneer Pastoor schrijft………..

By 18 augustus 2019 No Comments

BEZIG OP AARDE

Een paar jaar gelezen las ik een Duits boek waarvan de auteurs zich bezig hielden met datgene wat het leven van mensen vult en zin geeft. Ze vroegen zich af of geloof en kerk daarin een rol spelen. Ze legden er de nadruk op dat wij ‘geen ander leven hebben dan het concrete leven van alle dag op onze aarde’. Dat zinnetje is in mijn geheugen blijven hangen. We zijn mensen van deze aarde, leven in de tijd en omstandigheden van nu. We zijn geen bovennatuurlijke wezens. We zijn van hier en leven ons bestaan van alledag met onze mogelijkheden en beperkingen. We zijn partner van deze man of vrouw, we horen thuis in dit gezin, volgen een of andere opleiding,  zijn aan het werk, vullen ons maatschappelijk leven en onze vrije tijd en hebben onze reële en virtuele contacten. We staan aan het begin van onze levensloop, zijn er al een stuk in onderweg of neigen naar het einde. Met nadenken, piekeren, plannen, met doen en laten vullen we onze dagen. Het is goed om te erkennen dat wij in de volle zin  leven op deze aarde. Hier moeten we de zin van ons leven vinden. Maar in de vrijheid die we hebben om ons leven te beamen en keuzes van invulling te maken, speelt ook verantwoordelijkheid mee voor wat we doen en laten. We worden goed en kwaad gewaar, liefde en haat, aantrekkingskracht en afkeer, oorlog en vrede, beleving van eigenbelang en van solidariteit met elkaar, misbruik en zorgvuldigheid van omgang, oorlog en vrede, macht en machteloosheid, kracht en kwetsbaarheid.  Dat alles terwijl we bezig zijn op aarde, op zoek naar zin, op zoek naar geluk. We ondergaan en maken mee. We hebben het leven zelf in handen, zo lijkt het, maar ook niet. ‘Het leven’ wordt als groter ervaren dan wij zelf. Velen ontmoeten  daarom God, in hun ‘bezig zijn op aarde’, dat zij ervaren als ‘gekregen’. A. Reijnen, pastoor

Ook degene, die het slecht getroffen heeft en ook de mens op het verkeerde pad verdient als mens erkend te worden. Ook ‘de gekooide mens’ in de penitentiaire inrichting (uitdrukking van aalmoezenier Achiel Nys) is een mens. Waarschijnlijk staan we daar niet iedere dag bij stil. Ondervinden we voldoende  elkaars erkenning, hulp, troost en ondersteuning  zoals we dat minstens bij tijd en wijle ook voor onszelf verlangen? En als het over godsdienstigheid gaat, zouden we niet God kunnen ontdekken in dit, ons dagelijkse leven: in de verwondering over wat we hebben ontvangen, hoe we gegroeid zijn; hoe ons leven verloopt. En zoeken we in te vullen wat het betekent om een gelovige mens te zijn, vinden we ‘Gods wil’ niet precies in het vervullen van onze dagelijkse opgaven? Ook christengelovigen zijn mensen van deze aarde. Wij delen ons menselijk levenslot met alle andere mensen. We geloven dat we mensen van God zijn als we op de juiste manier, d.w.z. met liefde en overgave en in trouw, onze dagelijkse  opgaven vervullen . Oos ‘Herrgöttje’, met ons als een mensenzoon op onze aarde, heeft niet anders gedaan. Hij heeft er alles voor over gehad en zit nu aan ‘Gods rechterhand’. Bemoedigend, toch?  AR