PINKSTEREN A 2026. Lezingen: Handelingen 1, 1-11; 1 Korintiërs 12,3b-7.12-13; Johannes 20, 19-23.
Beste mensen, We vieren vandaag Pinksteren op een mooie lentedag maar ook op een moment, dat het onrustig is in onze wereld, veraf en dichtbij. Dat kan ons bezorgd maken en onzeker. Maar, onzekerheid is er door alle perioden van de mensengeschiedenis heen. Er zijn steeds perioden van bloei en van neergang, van al of niet vermeende zekerheid en van zorg. Bij ons nu, maar ook tijdens de jaren dertig en de oorlogsjaren ’40-45. Ook toen was er ook veel zorg en onzekerheid. e mensengeschiedenis door En het was niet anders in de dagen dat de leerlingen van Jezus in Jeruzalem bijeen waren en de deuren gesloten hielden uit vrees voor een hen vijandige omgeving. De leerlingen hadden tot Jezus een gecompliceerde verhouding gehad. Ze waren met Hem meegegaan, hadden veel van Hem geleerd, Hij was voor hen een man van gezag. ‘Tot wie zouden anders gaan. Maar toen het erop aankwam had een van hen Hem verraden, anderen hadden hem in de steek gelaten en verloochend. Er waren twijfelaars onder hen. Nu was hun meester fysiek niet meer bij hen sinds Hemelvaartsdag, maar zou hen niet in de steek laten en hen een Helper sturen, die hen zou voorzien van zijn Geest, zijn mentaliteit, zijn trouw, zijn moed. Wat je in tijden van onzekerheid en zorg ziet gebeuren, is hoe er tegenkrachten naar boven komen tegen afbraak van leven, n.l. moedig verzet, wonderlijke bereidheid tot onderlinge hulp, dienstbaarheid ter ondersteuning van elkaars leven. Dat was ook wat de leerlingen en de moeder van Jezus overkwam door de Geest die over hen kwam. Ze vatten moed, traden naar buiten met de verkondiging van wie Jezus was, voortgekomen uit Gods liefde en naar Hem teruggekeerd; een mensen-mens die ons het lot met ons had gedeeld en daar zijn eigen bestaan op had ingezet tot zijn pijnlijke dood toe. Hij was er niet alleen voor zijn joodse volksgenoten maar ook voor de syrofenicische vrouw was, die Hem had aangeraakt en voor een Romeinse officier met een zieke knecht. Hij was de overtuiging toegedaan dat het Rijk van God toegankelijk was en is voor iedereen die geloofde in zijn Goede Tijding (Evangelie). Hij had een boodschap van gerechtigheid, mensbetrokkenheid en liefde voor de ander waarvan het de moeite waard was dat iedereen ervan zou horen, in alle talen en volken.
Pinksteren van vandaag herinnert ons aan het Pinksteren van toen. Wat we nu als volgelingen nodig hebben is moed om ook in deze tijd te getuigen van de mens bevrijdende kracht van het evangelie tegenstrijdig aan slogans als ‘Ik eerst’ , ‘ons volk eerst’.
En lijken seinen te zijn die ons kunnen bemoedigen: het feit, dat wij hier bijeen zijn is het werk van de Geest in ons. En, in de Limburger van dit weekeinde, 23 mei staat een artikel met als kop: dat ‘voor het vinden van rust, zingeving en antwoord op levensvragen steeds meer jongvolwassenen bewust ervoor kiezen om katholiek te worden. We leven hopelijk toe naar een nieuw bewustzijn van wat het betekent bij Kerk te horen als ‘samen op weg pelgrimerend naar onze bestemming’ (de pausen Franciscus en Leo), een beweging door Jezus op gang gebracht en voortgezet door zijn Kerk op Pinksteren. De volkskerk waar ieder in onze streken bijna automatisch lid van was, ook ‘cultuurchristendom’ genoemd (kardinaal Jozef de Kesel van Mechelen-Brussel) is ten einde. Tegelijkertijd is een Kerk in ontwikkeling, die bewust in de beweging van Jezus wil staan, daar rust, troost, bemoediging en levenskracht in vindt. Mogen wij allen behoren tot een voor deze tijd zich ontwikkelende Kerk, die opkomt voor de liefde van en tot God en de liefde voor onze naaste, wie dat ook is. Amen.
Emiritus pastoor Reijnen
