Preken

Zondag 9 juni 2019: Pinksteren.

By 9 juni 2019 No Comments

Overweging Pastor Franssen 8 juni 2019:

2019  PINKSTEREN  DE PARAKLEET: DE PLAATSBEKLEDER EN ADVOCAAT

Het is alsof er met Pasen een steen in een vijver is geworpen. Vanuit één centraal punt zie je overal de steeds groter wordende kringen door het water gaan. Steeds maar uitdijend. Vanaf de dood en het nieuwe leven van Jezus is dit aan de hand. In het begin waren die vrienden van Jezus nog zeer weifelend en bang. Ze hadden de schrik van hun leven gekregen door wat er met Jezus  was gebeurd. Ze hadden angst zelf ook gevangen genomen en veroordeeld te worden net als hun Meester. Daarom waren ze bang voor hun mening uit te komen,  hun kop te stoten, bang om in het openbaar te vertellen wat voor wonderlijke dingen ze hadden meegemaakt. Dat iemand geleden heeft en dood is,  kun je constateren. Dat is een feit. Dat er nog een leven is voorbij  de grens van de dood, daar is meer voor nodig. Op zijn minst dat je nadenkt over wat deze mens voor jou betekend heeft; wat hij/zij heeft bijgedragen aan zijn omgeving. Kortom wat het hart, het binnenste, de geest van die mens is geweest.
Gelukkig had Jezus zijn vrienden al enige tijd voorbereid. Hij zou hen zijn Geest zenden. Nu worden er in de verhalen rond Pasen en Pinksteren allerlei tijdsaanduidingen genoemd: de derde dag, veertig dagen, vijftig dagen. Die verwijzingen naar de tijdsduur dienen we niet letterlijk, maar symbolisch te verstaan. Ze willen iets uitdrukken dat dieper gaat. Zo is vijftig het getal van de volheid: zeven maal zeven + één.  Niet alleen was met Pinksteren, het Joodse Wekenfeest, de eerste oogst op de velden rijp, maar in de leerlingen is wat Jezus gezaaid had met zijn sterven en verrijzen ook tot wasdom gekomen. Ze hebben tijd gehad om wat er allemaal gebeurd is helemaal tot zich door te laten dringen.  Met Pinksteren vieren wij dat Jezus de beloofde H. Geest gezonden heeft. Het betekent dat zij – en dus ook wij  – niet alleen gelaten worden; dat er Iemand bij ons is. Wat er ook gebeurt: we mogen steeds hoop houden. Pinksteren is de voltooiing van Pasen. We gedenken vandaag dat de kerk is gesticht als een beweging van al die enthousiastelingen die in het spoor van Jezus warmte brengen waar verkilling is, troost waar er geleden wordt. // Als Jezus het over de H. Geest heeft, dan gebruikt Hij vaak het woord  ‘helper’.  In de oorspronkelijke taal van het Evangelie wordt het woord  ‘ advocaat’ gebruikt. Een advocaat is iemand die mensen bijstaat, als er moeilijkheden zijn of iets opgelost moet worden. Met Pinksteren vieren wij dat God zelf door zijn H. Geest bij ons komt om ons bij te staan. Gebeurt dat alleen maar als we het moeilijk hebben? Nee, ook als we fijne dingen te vieren hebben. Ook als we nadenken over de richting die we uitmoeten met ons leven en ons gevraagd wordt keuzes te maken. Altijd en overal wil God onder ons mensen zijn, en dat doet Hij door de werking van zijn Geest.
In de 1e lezing wordt verteld hoe die verschillende mensen in Jerusalem het bevrijdende woord van de leerlingen van Jezus hoorden in hun eigen taal. We denken dan onmiddellijk aan al die talen die er over de hele wereld gesproken worden. We mogen ook denken aan het feit dat alle mensen anders zijn en dat allen – hoe verschillend ook – ieder zijn eigen plaats, ieder zijn eigen inbreng heeft. We hoeven niet allemaal diaken of pastoor te zijn. We hoeven alleen maar mens te zijn,  bezield van de goede Geest van onze God.  Als je dan bezield bent door de goede Geest van God, wat doe je dan? In de omgang met medemensen zet je je in elkaar te respecteren, zodat die op hun beurt anderen bemoedigen en bevestigen. Je probeert mensen met elkaar te verbinden en niet uiteen te drijven. Je bent mild en fijngevoelig. Je weet te luisteren als mensen iets wat hen ter harte gaat met jou willen delen. Je toont interesse in het verhaal van mensen en je informeert hoe dat ontstaan is. Dat is de reden dat wij steeds opnieuw lezen uit de Bijbel, een  boek vol ervaringsverhalen en geloofsverhalen van het volk van God. Kortom: je draagt de beweging van Jezus een warm hart toe. Het gaat er steeds om dat wij over de grenzen van onze eigen persoon of eigen wereldje meebouwen aan het goede in de wereld. Dat wij Licht brengen over de eigen grenzen heen. // Was Jezus tot en met Goede Vrijdag zichtbaar, tastbaar en in levende lijve onder mensen aanwezig, nu is Hij er geestelijk, maar niet minder werkelijk. Je  kunt zeggen: de Parakleet is Jezus op een ‘andere’ manier, nieuw, herrezen. Hij is de machtige Bij-staander, onze bondgenoot en advocaat. Hij is de plaatsbekleder van Jezus. Hij herinnert de leerlingen niet alleen aan alles wat Jezus gezegd en gedaan heeft. Hij zal in de toekomst ook onthullen wat de kern is van alles wat er is gebeurd. Ook na zijn verrijzenis is Jezus er. Hij helpt, troost en inspireert ons. De H. Geest, de Parakleet, is wel onderscheiden van Jezus, maar tevens niets anders dan zijn voortgaande aanwezigheid. Hij is de verschijningsvorm van de verheerlijkte en opgestane Jezus. De H. Geest is vanaf Paasmorgen Jezus in zijn nieuwe gedaante als helper en ruggensteun. Op dit Pinksterfeest zegt God tot ons: jullie zijn niet alleen, jullie worden niet aan je lot overgelaten. Ik ben met je met mijn heilige Geest. AMEN

Overweging meneer pastoor Reijnen 9 juni: 

PINKSTEREN 2019. (Week Nederlandse missionarissen)

Lezingen: Handelingen 2, 1-11; Romeinen 8, 8-17; Johannes 14, 15-16.23-26

Het is in Nederland en Europa een tijd van gedenken. Op 6 juni landden de geallieerde troepen in Normandië en brak de tijd van de bevrijding van West Europa aan. Maar wat heeft dat niet gekost aan mensenlevens en door verwoestingen. Tentoonstellingen, documentaires, bijeenkomsten met herdenkingstoespraken, videobeelden en sketches herinneren aan wat toen allemaal is gebeurd, geleden en welke opofferingen mensen zich hebben moeten getroosten omwille van onze vrijheid. Het leidt tot bezinning en mag nooit worden vergeten, zo luidt de overtuiging. Sinds de 2e wereldoorlog leven we aan deze kant van de wereld in vrede en vrijheid. West Europa heeft zich door de aanwezigheid van vrede en veiligheid kunnen ontplooien. Onze welvaart is gegroeid, zijn onze keuzemogelijkheden zijn groter geworden. Maar, hoe breed hebben vrede en vrijheid gewerkt? Heeft ons innerlijk, onze ziel ook van de vrede en vrijheid geprofiteerd? Zijn we begripvoller geworden t.a.v. onszelf en onze mogelijkheden én beperkingen? Zijn we hulpvaardiger geworden, barmhartiger, vergevingsgezinder, toleranter, liefdevoller?  Zijn dat eigenlijk niet de waarden of deugden die de altijd  kwetsbare vrede en vrijheid dragen? Staan ze momenteel niet onder druk?  Onze samenleving is immers prestatiegericht en stelt hoge eisen waaraan we tegenwoordig moeten voldoen om ‘mee te kunnen’ op het gebied van positie in de samenleving,  werk, relaties, vrije tijd en vakantie? . Zijn in de levens van veel mensen hun dagen niet zodanig  gevuld dat stress optreedt door wat we allemaal ‘moeten’. Worden we niet overheerst door de tijdgeest, die ons voorschrijft hoe we moeten zijn? Houden we dat vol? Dreigt er niet een geen leegte omdat we niet meer toekomen aan wie we ten diepste zijn als mens?

 

Er zijn mensen, die naar de kerk komen voor een moment van bezinning en rust te midden van al dat moeten. Hier hoeft niets, hier kan men luisteren naar de teksten en de gezangen, maar ook de eigen gedachten laten gaan. Gebeden kunnen onder woorden brengen wat in ons omgaat, ook de behoefte aan geborgenheid in Hem, God, die groter is dan wij zelf zijn.

Aanwijzingen (geboden) uit de H. Schrift kunnen ons inspireren, maar ook bevrijden en gerust stellen, onze innerlijke vrede en vrijheid bevorderen. Bijvoorbeeld, zulke een tekst als die van het Evangelie van vandaag: ‘Als iemand mij liefheeft, zal hij mijn  woord onderhouden; mijn Vader (ook onze Vader) zal hem liefhebben en wij zullen tot hem komen en verblijf bij hem nemen’. Wat hebben we meer nodig dan liefde te ontvangen en liefde te kunnen geven? Kan de bemoedigende waarde van zulk een mededeling dat God in ons woont tot ons doordringen bij alles wat wij van minuut tot minuut ‘te doen’ hebben?

Hebben we –vandaag is het Pinksteren- de heilige Geest  niet hard nodig; de Geest die ons alles in herinnering zal brengen wat Jezus ons aan vrijheid en  vrede heeft gebracht?

We kunnen voor zijn werking open staan zoals de apostelen samen met Maria bijeen in  Jeruzalem. Pinksteren werd een gebeurtenis, een doorbraak van de heilige Geest in de levens van de leerlingen. Ze raakten er vol van en traden naar buiten. Ze  begonnen hun zending om de Goede Tijding (Evangelie) van Jezus door te geven aan alle volken, ieder in hun eigen taal. De Galatenbrief van de H, Paulus geeft de vruchten van de Geest aan: ’liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelijkheid en goedheid, geloof, zachtmoedigheid en zelfbeheersing’ . En hij voegt eraan toe, ‘ér is geen wet (zeg maar er is niemand) die daar iets tegen heeft’. Of we willen of niet, we worden beïnvloed door ‘de geest van deze tijd’. We hopen dat die in staat is vrede en vrijheid ook na 75 jaar te dienen. Maar mogen we dan toch ten behoeve van die vrijheid, vruchten voorbrengen die voortkomen uit Gods Geest in ons. Amen. AR