Preken

Zondag 6 augustus 2017: Gedaanteverandering van de Heer…….

By 6 augustus 2017 No Comments

Waar gaan we naar toe, als we vakantie hebben? Voor ‘laaglanders’ trekken de bergen vaak onweerstaanbaar. Oostenrijk, Zwitserland. Velen gaan wandelen in de bergen of klauteren zelfs naar de toppen. Waarom? Enerzijds trekken ons de wijdse vergezichten op de top. Anderzijds beleven velen de bergtoppen als uitdaging en willen ze een prestatie leveren. De beklimming vraagt inspanning en uithoudingsvermogen. Het is vaak een hele toer om boven te komen, maar het afdalen en heelhuids beneden komen is misschien nog moeilijker. Wielrenners weten ervan. Dalen vraagt stuurmanskunst en voorzichtigheid.
Het Evangelieverhaal van deze dag speelt zich ook af op een hoge berg. Je mag stellen: Jezus bevindt zich op een kruispunt, een keerpunt in zijn leven. Hij is ver verwijderd van Jerusalem, het religieuze – en het bestuurscentrum van het Joodse volk. Hij merkt dat Hij succes heeft. Maar hoe meer aandacht en succes Hij heeft bij de gewone man, hoe meer afkeer en verzet er groeit in de leidende kringen, m.n. Farizeeën en Schriftgeleerden. Daarom vraagt Hij zich af: kan Ik verder gaan op de ingeslagen weg of moet Ik dimmen en Me gedeisd houden? Ook zijn naaste volgelingen begrijpen niet wat Jezus als opdracht ziet. Als Hij vertelt van zijn vermoedens, dat Hij veel zal moeten lijden en ter dood wordt gebracht, dan zijn ze totaal van slag. In downstemming gaat Jezus met drie van hen de berg op. Hij heeft behoefte aan gebed en bemoediging. Hij wil bidden om inzicht in de weg die Hij moet gaan. Zijn diepste verlangen is: aansluiting houden bij Gods bedoelingen. Hij bidt om de Geest van onderscheiding. Niets menselijks is Hem vreemd. In zijn gebed vindt Hij hulp, krijgt Hij steun, ontvangt Hij richting. De richting van Mozes en Elia, twee moedige voorgangers in het geloof; mensen die trouw zijn gebleven aan hun roeping en ieder op hun eigen wijze een bijzonder einde hebben gehad: Mozes sterft met een blik op het Beloofde Land, maar maakt de intocht niet mee. Elia wordt volgens het verhaal van de Schrift met een vurige wagen meegenomen naar God. Twee mensen die net als Hij Gods woord als het ware hebben ingedronken, er helemaal vol van zijn en zich steeds door dat Woord hebben laten leiden. Dat zijn Jezus’ voorbeelden naast vele anderen. // Als je van zo’n hemelse openbaring getuige bent geweest, dan verandert dat je leven. Jezus begint helemaal te stralen, vertelt Matteus. De glorie van God, zijn Vader, komt over Hem heen. En net als bij zijn Doop in de Jordaan klinkt er een stem: ‘Dit is mijn geliefde Zoon; in Hem vind Ik vreugde. Luister naar Hem’. De leerlingen worden heel bang en werpen zich op de grond. Maar de glans van Jezus’ gezicht hebben ze gezien en die ervaring laat hen niet meer los, al mogen ze er voorlopig niet over praten.
Hoewel Jezus’ bange vermoedens niet zijn verdwenen, daalt Hij bemoedigd de berg af, terug naar de vlakte en het leven van alledag. Ook wij ervaren dat ons leven niet enkel bestaat uit topmomenten en grootse vergezichten. Er hoeft maar een wolk tussenbeide te komen en ons fraaie uitzicht is verdwenen. Net als Jezus en zijn vrienden ontkomen wij er niet aan telkens terug te keren naar de vlakte, naar het leven van alledag. En die afdaling is niet zonder risico. In het gewone leven van alledag moeten wij gaan doen wat we hebben ontdekt als onze roeping en opdracht. En we weten heel goed dat weten en doen twee verschillende dingen zijn. Bij Jezus brengt dat doen tegenwerking en lijden met zich mee. En als wij Hem trachten te volgen in zijn zorg voor de zwakkeren in de samenleving, dan wordt ook ons dat niet door iedereen in dank afgenomen. Als we bv. blijven opkomen voor asielzoekers en vluchtelingen, voor gevangenen, verslaafden, ontspoorde jongeren en milieu-activisten. Het zal moeite kosten zijn spoor te volgen. De ontmoeting echter met de Vader en met Jezus in het gebed geeft ons moed en kracht. Dat geldt ook voor contact met mensen die wij beschouwen als een voorbeeld. Hun ervaringen inspireren ons. Maar net als bij Jezus’ vrienden moet er in ons hart een zeker verlangen leven om hen te ontmoeten. En of dat verlangen er is, hangt af van waar ik in mijn leven op mik. Wat is leidend, wat heeft prioriteit? Is dat geld en andere materiële + uiterlijke dingen of zoek ik diepere waarden? Als het gaat om voorbeelden kijken we vaak naar mensen die belangrijke beslissingen in hun leven hebben genomen. Een detail in het verhaal dat ons misschien is ontgaan: ze waren alleen op die berg. M.a.w. er is daarboven stilte, ruimte om na te denken, te bidden en misschien tot een ander inzicht te komen. Jezus zocht die stilte op de berg. Zijn gelaat begon te stralen, schrijft Matteus. De glans van God werd zichtbaar op zijn gezicht. We maken het wel eens mee, hoe mensen kunnen stralen als ze iets moois hebben meegemaakt. Als we dat zien, is het weldadig als we stil durven zijn met hem of haar. Mogelijk heeft dat met God van doen. En als we iets van God vermoeden, laten we er dan over vertellen en dat goede nieuws doorgeven aan elkaar. Daar is een grote behoefte aan in onze dagen. AMEN