Preken

Zondag 30 juli 2017: 17e zondag door het jaar.

By 31 juli 2017 No Comments

Lezingen: 1 Koningen 3, 5.7-12; Romeinen 8, 28-30; Matteüs 13, 44- 46 of 52.

Gisteren stond in onze regionale krant het bericht, dat wij, Nederlanders, liefst geen financiële risico’s nemen, bv. niet gemakkelijk geld beleggen met het oog op het behalen van winst maar liever tegen 0-rente en tegenwoordig met beheerskosten ons geld op de bank laten staan, We zijn wat dit betreft angsthazen, zo werd gezegd. We nemen niet graag risico’s, ook niet m.h.o. op mogelijke winst. Natuurlijk zijn er de loterijen, maar daar steken we over het algemeen maar kleine bedragen in; en bestaat ook het type mens, dat gemakkelijk gokverslaafd is, maar verreweg de meesten zijn dat niet. Een zeker en veilig bestaan is de meeste mensen dierbaar.
Toch kunnen zich momenten voordoen, dat we bijna niet anders kunnen dan een risico nemen als we n.l. kansen krijgen om een goede slag te slaan, bv. bij het kopen van een huis met een gunstige hypotheek. We nemen dan op goede gronden het risico om ons spaargeld erin te investeren. Financiële investering derhalve om een huis te verwerven waarin we kunnen wonen en leven. Wie niet investeert krijgt niets. Risico lijkt bij het leven te horen.
Zou dat ook zo gaan in niet materieel opzicht? Moet je ook niet (je leven) investeren in je zelf, in je studie, in het verwerven van een partner, in de belofte van het verder samengaan door het leve. Wie niet investeert krijgt niets of niemand en dat gaat niet zonder (verantwoord) risico.
Moet je ook niet investeren in je eigen ontwikkeling als mens? Natuurlijk ben je daarbij ook afhankelijk van de omgeving waarin je leeft, het gezin waarin je opgroeit, de opvoeding die je krijgt, thuis en op school, de waarden en normen die je ouders aan je overdragen, de geest van de tijd en wat daarin aan waarden en onwaarden heerst. Maar je moet het wel zelf doen, aan jezelf werken, je eigen geweten ontwikkelen. Je kunt daarbij het risico moeten nemen om je eigen weg te gaan, niet te doen wat iedereen doet, en weg te gooien wat niet bij je past, je eigen geweten te volgen. Daartoe nodigt het Evangelie uit. Het heeft zo zijn eigen opvattingen over menszijn. Daarbij wordt ook de verhouding tot God en medemens uitdrukkelijk betrokken. Het is geen mensopvatting waarin de wereld draait om onze eigen persoon, maar waarin God de bron is van ons leven. Dat leven leiden we niet alleen maar met onze medemensen. Deze opvatting van Jezus vindt Hij terug in de oude Joodse Schriften. Degenen, die aan die opvatting gevolg gaven vonden en vinden er nog steeds de zin in van hun leven. Maar evengoed was en is het volgen van Jezus niet gemakkelijk, omdat het een keuze inhield en inhoudt. Bovendien een afstoten vanwat een mens hinderde en hindert. . Jezus zelf leek onder zijn keuze door te gaan, maar vond zijn heerlijkheid, zoals het Evangelie dat uitdrukt, door zijn levensinzet, door lijden en dood heen. Hij vertrouwde zich als een ‘welbeminde Zoon toe aan zijn hemelse Vader’.
Leven, investeren van het leven lijkt niet zonder risico te kunnen. Als we Jezus volgen draagt het ook in onze tijd het risico in zich van het ongemak en van weerstand. Die kan er zijn in onszelf, in onze omgeving, in de tijdgeest, die niet zomaar overeenstemt met het Evangelie. Maar als we Jezus volgen, vinden we leven, een opmerkzame geest, gevoel voor wat recht is en voor goed en kwaad, wijsheid en begrip (vruchten van het gebed van Salomo). In het Evangelie zien we mensen voor wie de boodschap van Jezus als een schat in de akker of een kostbare parel is, die ze koste wat koste willen verwerven Ze vinden het nemen van het risico verantwoord, omdat ze in Jezus’ Evangelie een boodschap vinden, een manier van leven die ook hun leven vorm kan geven en leven voorgoed. Daarin ligt hun en onze reden om christen te zijn. Als we ons erin verdiepen ondervinden we gaandeweg dat we, bij alle onzekerheid van onze tijd en dus risico, verantwoord hebben gehandeld door in keuze voor het Evangelie. Amen.   AR