Preken

zondag 29 april: 5e zondag van Pasen.

By 29 april 2018 No Comments

Al worden er in onze regio hier en daar wijngaarden aangelegd, toch zijn wij niet zo met wijnbouw vertrouwd als mensen rond de Middellandse Zee of in Frankrijk. Vandaag horen wij het begin van de 2e afscheidsrede van Jezus uit het Evangelie volgens Johannes. Meer dan in de 1e afscheidsrede hebben de christenen van de Johannesgemeente hier hun stempel op gedrukt. Vanwege hun geloof in Hem als Zoon van God leggen ze Jezus de woorden in de mond:
Afbeeldingsresultaat voor mijn vader is de wijnbouwer
Ik ben de ware wijnstok en mijn Vader is de wijnbouwer’. Het verbaast ons niet als Jezus deze of soortgelijke woorden heeft gesproken, want Hij maakt graag gebruik van beelden. De wijnstok is in Jezus’ dagen een symbool voor de messiaanse tijd, waarin elk onder zijn eigen druiventrossen en vijgenboom zit met een glas superieure most, toppunt van veiligheid en weelde. Wijn staat voor de mens gelijk met leven in veiligheid en vrede. In geval van oorlog werden door de vijand eerst de wijngaarden verwoest. De ‘Ik ben’- uitspraken doen ons denken aan de woorden waarmee Jahweh – God zich aan Mozes bekend maakt. Jezus noemt zich hier de ‘ware’ wijnstok om aan te duiden dat Hij betrouwbaar is. Die betrouwbaarheid van Jezus is geen kwestie van een leer of theorie over Hem. Ze is de vrucht van zijn band met de Eeuwige, die Hij zijn Vader noemt. Een hechtere relatie kun je je niet voorstellen. Hoe vaak zegt Jezus niet dat het zijn diepste verlangen is de wil te doen van zijn hemelse Vader? Jezus is goed, omdat alles van zijn Vader komt. Vanuit de vaste en vruchtbare grond die de Eeuwige is, kunnen de levengevende sappen van heil en heling via zijn wortels en stam doorstromen naar de ranken. Jezus maakt door zijn optreden de werken van God bekend. De gaafheid van de ranken is helemaal afhankelijk van één zijn met Jezus die de ware Wijnstok is.
Afbeeldingsresultaat voor ik ben de wijnstok en jullie zijn de rankenHet beeld van de wijnstok en de ranken maakt duidelijk dat niet Jezus, maar wij, de leerlingen, vrucht moeten dragen. Niet de wijnstok zelf draagt vruchten; dat doen de ranken, die doorbuigen onder het gewicht van de volle trossen. De wijnstok zelf hoeft zich niet meer te bewijzen, omdat hij geworteld is in God. Jezus heeft de werken van de Vader op een unieke manier vertolkt. Het komt nu aan op ónze betrouwbaarheid en daadkracht. Hoe intenser wij met de wijnstok verbonden zijn, des te zuiverder is onze blik en des te grondiger onze schatting van wat onze samenleving nodig heeft om tot Gods koninkrijk uit te groeien. Dan zullen we de juiste vragen stellen, niet alleen in ons gebed, maar vooral op het terrein van ons handelen. We maken de juiste keuzes en stellen de goede prioriteiten. We dragen dan overvloedig vrucht en geven de Eeuwige – die Jezus ‘mijn Vader’ noemt – de eer die Hem toekomt. Zoals het een wijnbouwer niet alleen gaat om de hoeveelheid druiven die hij oogst, maar ook om de kwaliteit ervan, zo gaat het God ook en vooral om de kwaliteit van ons doen en laten, de naastenliefde die er uit spreekt.

Zoals ieder die verantwoordelijkheid draagt, of het nou is voor een tuin, een gezin, een gemeenschap of een bedrijf, weet Jezus dat kiezen voor groei ook keuzes met zich meebrengt. Immers niet alles is vruchtbaar. In een bos dat je maar laat doorgroeien, sterft op zeker moment het kleine groen op de grond. Het krijgt geen licht meer. Pas als je wat bomen rooit, krijgen de andere ruimte en licht en kunnen op de bodem weer nieuwe planten groeien. Zo moet de wijnbouwer in zijn wijngaard snoeien, niet alleen weelderig loof, maar ook sommige ranken om de druiven aan andere trossen dikker te laten worden.
Zo vraagt groei in ons leven als christen om bewuste keuzes. Want niet al onze mogelijkheden zijn vruchtbaar. Wij hebben de wijsheid en de moed van de H. Geest nodig om vakkundig te snoeien, de juiste keuzes te maken en daar ook voor te gaan en vol te houden!
Gerelateerde afbeeldingSoms hoor je van mensen die goed zijn in zgn.’ multitasken’: meerdere dingen tegelijk doen. De vraag is of dat wel verstandig is? Zo zie ik bv. jongeren fietsen, die druk bezig zijn met hun mobieltje, terwijl ik zelf beide ogen, oren en heel mijn aandacht nodig heb om veilig deel te nemen aan het verkeer. Er komen via de media bergen informatie op ons af. Hoe gaan we daar op een vruchtbare manier mee om? Als hamsters die vooral niets willen missen of als mensen die durven kiezen? Want niet alles kan goede vruchten dragen. Door alle huidige middelen hebben we legio mogelijkheden om met elkaar te communiceren. Maar wat zien we? Nooit was het aantal mensen dat zich eenzaam voelt groter dan in onze dagen. Verenigingen, parochies en groepen vinden moeilijk mensen, die zich voor langere tijd willen binden en een dienende taak op zich willen nemen. Ik kan me moeilijk voorstellen dat zgn. vrijheid en individualisme vruchtbaarder zijn voor menselijk welzijn en geluk dan gemeenschapszin. De woorden van Jezus pleiten voor verbondenheid. Zoals Hij als de Wijnstok diep geworteld staat in de voedzame Grond die zijn Vader is, zo nodigt Hij ons uit om als ranken verbonden te blijven met Hem. Die band geeft de belofte dat ons bidden wordt gehoord en dat ons doen en laten veel vrucht zal dragen. AMEN.