Preken

Zondag 24-3-2019: 3e zondag v.d. veertigdagentijd.

By 24 maart 2019 No Comments

Lezingen: Exodus 3, 1-8a.13-15; 1 Korintiërs 10, 1-6. 10-12; Lucas 13, 1-9

Tegenwoordig worden we door de moderne media uitermate snel op de hoogte gebracht door wat er in ons land en in de wereld gebeurt. De schietpartij in de tram in Utrecht, de uitslag van de verkiezingen voor de provinciale staten, de grote overstromingen in Mozambique, Malawi en Zimbabwe trokken van de week veel aandacht.  Er wordt groot belang gehecht aan het achterhalen van de oorzaken van gebeurtenissen en rampen. Want sommige gebeurtenissen maken ons ongerust. We hebben de indruk dat we, als we de oorzaak weten of de dader kennen, er wat aan kunnen doen, bv. de arrestatie van de dader en maatregelen nemen om de rampen op te vangen. Daardoor worden onrust en angst minder en neemt ons betrekkelijk gevoel van veiligheid toe. Toch blijft het leven zijn onzekerheden houden en kunnen we telkens  voor nieuwe verassingen komen te staan. Tegen natuurrampen lijkt nog weinig kruid gewassen, de opwarming van de aarde zet door. En er lopen typen rond met vreemde desastreuse gedachten. Wat gaat er allemaal in mensen om? Je kunt ze niet in hun hoofd kijken. Er is bezorgdheid. In het verleden is ook het een en ander misgegaan.  Dit jaar vieren we in Zuid Limburg onze bevrijding  van Nationaalsocialistisch Duitsland door de geallieerden.  Van mei 1940 – september 1944 waren we bezet met alle ellende, slachtoffers en verwoesting van dien. In de streekbladen duiken al verhalen op o.a. over Eys en omstreken. Herinneringen van dorpsgenoten, die de bevrijding van angst en vrees hebben meegemaakt. Hopelijk komt die tijd van oorlog nooit meer terug maar je weet maar nooit wat ons kan overkomen zonder dat we e greep op hebben.

Lang en soms ook nu nog werd gedacht dat rampen, ziekte en onheil een straf is van God. Spijt daarover werkte dan bekering tot een beter leven in de hand. Maar is die gedachte el juist? Jezus verzet zich er tegen. Gebeurtenissen, die zich voordoen horen bij de mogelijkheden van het leven. In gebouwen kunnen zich constructiefouten voordoen. Gaslekken kunnen ontploffingen veroorzaken. Te grote zuinigheid  bij het kopen van vliegtuigen kan de reden ervan zijn dat aanvullende software ontbreekt. Dat zulke dingen gebeuren daar kunnen we ons zorgen over maken, maar die zijn geen straf van God.

Als in Jezus’ tijd Pilatus, landvoogd van de bezettende Romeinen, probeert het verzet van de Galileeërs probeert te breken, zoals de Duitsers het verzet in de jaren ’40-’45 bij ons, is dat geen straf van God; een instortende toren bij de Siloambron, wellicht een foute constructie, is geen straf van God. Wat ons overkomt en als negatief wordt ervaren is geen straf van God.  Ook de mensen van toen maakten zich zorgen, zochten naar een verklaring voor gebeurtenissen waar ze niets aan konden doen.  Wat je wél kunt doen, zegt Jezus, en waaraan je kunt werken is ervoor t zorgen dat je een goed mens bent, liefdevol voor je medemens, respectvol en hulpvaardig;  en open voor Gods aanwijzingen in de manier waarop je leeft en je levenstaak vervult. ‘Bekering’ noemt Jezus dat. Je krijgt daarvoor de tijd. God heeft geduld. Hij is er voor ons (Jahweh). Hij is als zoals de wijngaardenier in het Evangelie die gunstige voorwaarden schept  voor de tot dan de onvruchtbare vijgenboom. We krijgen altijd kansen. Dat we goede vruchten dragen daar moeten we wel zelf voor zorgen. We kunnen een voorbeeld nemen aan Mozes, die van schaapherder bevrijder werd van zijn volk uit de slavernij. Wat hij doen kon heeft hij gedaan. Beste mensen, ook nu kunnen we ons ongerust en druk maken over wat er allemaal gebeurt. Het ligt vaak buiten onze macht om daar wat aan te doen. Maar wat we altijd kunnen ons inspannen om een goed, rechtvaardig, barmhartig, vergevend, liefdevol mens te zijn. Onze wereld zal er wel bij varen.