Preken

zondag 22-4-2018: Roepingen Zondag.

By 22 april 2018 No Comments

Vandaag is het in onze kerken de zogenoemde ‘Roepingenzondag’. In het verleden ging het dan meestal over kerkelijke roepingen tot bv. de kerkelijke ambten of het kloosterleven. Maar aan de basis daarvan ligt dat wij allemaal geroepen zijn ons te ontwikkelen tot goede en voor de gemeenschap waardevolle mensen binnen onze mogelijkheden. Daar hoort dan ook bij dat we verantwoordelijkheid dragen voor de invulling van ons leven ten dienste van de gemeenschap. Daar gaan we wat nader op in.

Zoals gebruikelijk publiceert het bisdom op roepingenzondag een herderlijk schrijven over het thema roeping, die in alle kerken in Limburg voorgelezen of gepubliceerd wordt in het weekeinde van 21 en 22 april. Dit jaar is de brief geschreven door diocesaan administrator mgr. Hub Schnackers.

Download hier : Brief Bisschop op Roepingen Zondag 22-4-2018

Volgende week zondag vieren we in Eys de eerste heilige Communie van 5 kinderen van groep IV van onze basisschol ‘Klavertje Vier’. Ook het komende jaar zal het waarschijnlijk ook weer een kleine groep zijn die hun 1e heilige Communie ontvangen, maar daarna komt er weer, als ik het goed heb, een grotere groep. Bij de voorbereiding vertellen we de kinderen o.a over Jezus, over zijn droom van een menswaardige wereld waarin het goede gedaan wordt en het kwaad achterwege wordt gelaten. Kinderen zijn ontvankelijk voor die verhalen. Ze zien al verschillen, omdat ze op straat, op school of thuis of aan de TV in situaties komen te verkeren waar liefde voor elkaar en goed doen aan elkaar niet vanzelfsprekend zijn. Aan de ouders laten we via DVD een serie dia’s zien van een kunstwerk van Eric Wijnands waarin de geschiedenis aan de orde wordt gesteld van onze H. Mis via het Laatste Avondmaal van Jezus met zijn leerlingen. In dat kunstwerk worden de uitersten zichtbaar waar het in het leven van mensen om draait. Ofwel, men grijpt elkaar naar de keel en staat elkaar naar het leven ofwel men deelt brood en beker met elkaar en deelt het leven met elkaar. Tussen die twee uitersten doen zich dan de verschillende nuances voor van ons menselijk bestaan: het elkaar eerder zien als concurrent van onze eigen zelfhandhaving of het elkaar eerder zien als medemens, die net als iedereen liefde- en zorg waardig is. Die laatste opvatting en praktijk is die van Jezus van Nazareth, Mensenzoon en ervaren als Gods Zoon. In de kracht van zijn naam gebeuren nog wonderen van goedheid door zijn leerlingen.
Afbeeldingsresultaat voor roepingenzondag 2018Vandaag wordt Jezus in het evangelie van Johannes getypeerd als de Goede Herder, die van zijn kudde houdt en zijn schapen op liefdevolle manier leidt naar plekken waar ze het goed hebben. Hij kent zijn schapen en weet wat er in hen omgaat. Het is in het Evangelie al eerder gezegd (Joh. 2, 25), dat Jezus mensen kent in hun goed en hun kwaad en niemand hoeft hem daarover in te lichten. Hij neemt ze zoals ze zijn en zet de mensen, die in Hem zijn gaan geloven op de positieve weg van de goedheid en de liefde. Hij leidt ons weg van het kwaad. Zelf staat zijn Jezus in voor de weg die Hij kiest. Over roepingenzondag gesproken: Hij vindt het zijn roeping, om er te zijn voor de mensen, om er te zijn voor zijn mensen. Daar wil Hijkoste wat kost trouw naan blijven. Zelf geeft Hij zijn leven voor zijn schapen. De bron van zijn liefde is de liefdeband di Hij heeft met God, zijn en onze Hemelse Vader.
We leven nu in omstandigheden, die sterk verschillen van die in Jezus tijd. Maar de grondtrekken van ons bestaan zijn nog altijd dezelfde. Mensen kunnen elkaar naar het leven staan, maar kunnen ook het brood met elkaar breken en zo het leven met elkaar delen. Dat kan ook door het uitoefenen van allerlei betaald en onbetaald werk t.b.v. elkaar. De vraag is hoe we ons leven zien? Voelen we ons als christenen geroepen om het leven in liefde met elkaar te delen en willen we daarbij het voorbeeld van Jezus volgen? Maar, hebben we dan ook uit ons midden geen mensen nodig, voorgangers die zich speciaal geroepen weten als levenswerk hun medemensen aan te sporen en te helpen de weg van Jezus te gaan? Hij is immers onze bron van hoop, geloof en liefde.
Mogen de verhalen over Jezus verteld en gehoord blijven en ons stimuleren, ook na 1e H. Communie. Moge Gods Geest ons daartoe moed en kracht geven, zoals indertijd dat op Pinksteren bij de vroegere leerlingen van Jezus heeft gedaan. Zij werden daardoor de soort voorgangers die de christengemeenschap nodig heeft. AR