Preken

Zondag 18-2-2018: 1ste zondag in de vastentijd.

By 18 februari 2018 No Comments

OP DE PROEF GESTELD EN VERLEID.

‘De Geest dreef Jezus de woestijn in, waar Hij door satan op de proef werd gesteld, 40 dagen lang’, zo hoorden wij zonet in het Evangelie volgens Marcus. Gerelateerde afbeeldingBij de voorbereiding van deze overweging heb ik me zitten afvragen: Wat stelt ons op de proef en wat kan ons verleiden? Wij spreken van een beproeving, als een dierbare mens ons komt te ontvallen. Zoiets is bijna onmenselijk zwaar. Wij spreken van beproeving, als een ongeluk ons treft of een ernstige ziekte, of als we verder moeten leven met een ernstige handicap/beperking. Er is sprake van beproeving als zaken waar we hard voor hebben gewerkt op een mislukking uit lopen. Kortom, als ons zaken overkomen die ons diep teleurstellen. Zoiets stelt ook ons godsvertrouwen ernstig op de proef. We vragen dan misschien: waar is die God die van ons houdt en ons geluk op het oog heeft? En er is niemand die ons een bevredigend antwoord kan geven op dit soort vragen. In het beste geval daagt er achteraf een vermoeden wat de zin is geweest is van wat ons overkomen is. Als het gaat om wie of wat ons kan verleiden, dan kan ieder voorbeelden noemen: we blijven hangen voor de TV, terwijl we andere plannen hadden en we houden er een rot gevoel aan over. We hebben de idee dat we onze tijd hebben verprutst. Wat ons kan verleiden is de neiging ons te bewijzen en meer te willen presteren dan van ons gevraagd wordt. Waarom? Voor de aandacht en de waardering van anderen en ons eigen imago. Onder de vlag van naastenliefde zijn we in feite bezig voor onszelf! Wat gebeurt er, als we geen evenwicht vinden tussen werken en vrije tijd, als we trekken gaan vertonen van een workaholic? We zoeken dan vaak compensatie in meer eten en drinken of in activiteiten die ons verstrooien maar geen voldoening geven. Er zijn ook veel materiële zaken die ons bekoren: wat is er tegenwoordig niet allemaal te koop? Steeds komen er nieuwe dingen op de markt die we in feite niet nodig hebben, maar die onze hebzucht prikkelen. We zeggen terecht: ‘Je kunt je geld maar één keer uitgeven!’. Ons koopgedrag kan ons in financiële moeilijkheden brengen. Vrijwel dagelijks worden we geconfronteerd met medemensen, die armoe lijden en gebrek hebben aan bijna alles. Risico is dat we ons van hen afmaken met een aalmoes. ‘We kunnen immers ons geld maar één keer uitgeven!’. Als we bij bepaalde mensen indruk willen maken en in een goed blaadje willen komen, kan het gebeuren dat we onze eigen mening of manier van leven opgeven ter wille van die anderen en dat we ons diepste zelf verloochenen. En zo zijn er vele zaken te noemen die ons kunnen verleiden.     Gerelateerde afbeelding
We weten dat het volk Israël volgens de Bijbel 40 jaar door de woestijn heeft getrokken vóór ze het Beloofde Land konden binnentrekken. Zo nodigt de kerk ons uit om ons in een periode van 40 dagen voor te bereiden op de viering van Jezus’ verrijzenis met Pasen. Als we daar serieus werk van willen maken, vraagt dat tijd. Ook bij tijd geldt, dat we onze tijd maar één keer kunnen besteden. We kunnen hem niet oprekken of er uren aan toevoegen. Wel kunnen we onze tijd anders indelen. We kunnen prioriteiten stellen, andere keuzes maken. We hebben tijd nodig om zaken in te zien en tot ons te laten doordringen. Als we alsmaar doorhollen, lukt dan niet! Want belangrijker dan het laatste nieuws, onze emails en ons mobieltje is toch onze naaste: partner, kinderen, kleinkinderen, buren, collega’s? Hebben we niet allen op zijn tijd een luisterend oor nodig, mensen met wie we kunnen delen wat ons echt bezig houdt? Hoe kan tot ons doordringen wat het betekent: armoe te lijden of niet weten hoe je de eindjes aan elkaar moet knopen, als wij steeds ons natje en droogje hebben en het ons aan niets ontbreekt? Hoe komen we erachter wat God van ons vraagt en welke boodschap Jezus en de Bijbel voor ons hebben, als we daar niet luisterend en biddend bij stilstaan? In deze 40-dagentijd worden we niet alleen uitgenodigd om te delen met mensen die gebrek lijden, maar ook om tijd te nemen om naar elkaar te luisteren, tijd voor stilte en gebed, tijd om samen ons geloof te vieren in de Eucharistie. In de vastentijd worden in de liturgie alle belangrijke verhalen uit de Bijbel aan de orde gesteld. Vroeger gebeurde dat ter wille van de mensen die zich voorbereidden op hun Doop en opname in de geloofsgemeenschap. Zo horen wij vandaag in de 1e lezing hoe God een verbond sluit met Noach en zijn familie. De (regen) boog die in de wolken verschijnt, herinnert God aan zijn belofte dat Hij het geluk van mensen wil en het welzijn van heel zijn schepping. God hangt a.h.w. zijn strijdboog in de wolken om ons duidelijk te maken dat Hij een blijvende verbintenis wil met ons mensen en al wat leeft. Marcus vertelt in de Evangelie-pericope van deze dag dat ook Jezus beproevingen en verleiding niet bespaard zijn gebleven. Zijn diepste verlangen is in alles de wil te doen van zijn hemelse Vader, maar in de stilte van de woestijn begint Hij te vermoeden dat dit niet van een leien dakje zal gaan. Zijn neef Johannes de Doper zit om zijn optreden al in de gevangenis. En ook Jezus zal met zijn boodschap niet overal applaus oogsten, maar in conflict komen met de Joodse leiders. Zijn wondertekens zullen Hem geen glanzende carrière bezorgen, maar de jalousie wekken en de argwaan van de overheidspersonen. Zijn aandacht voor zieken en zijn omgang met tollenaars en zondaars en andere randfiguren wekt hun onbegrip en irritatie. Met dit soort gedachten en vermoedens worstelt Jezus in de woestijn. Hij brengt ze voor God en biddend probeert Hij duidelijkheid te krijgen over wat zijn opdracht is en wat God van Hem verwacht. Hij laat zich niet verlammen door zijn angsten en de risico’s die Hij ziet opdoemen, maar vertrouwt zich biddend aan God toe. Vervolgens gaat Hij naar het veilige Galilea met de boodschap dat het koninkrijk van God dichtbij is voor wie zijn hart ervoor openstelt.
Ieder van ons heeft in zijn leven dingen waar hij geen vrede mee heeft en die hij graag zou willen veranderen. Maar veranderingen komen niet vanzelf. Je moet er bewust voor kiezen en dat vraagt moed. Laten wij ons met datgene in ons leven waar we geen vrede mee hebben en met de verlangens die er leven in ons hart wenden tot God die ons in onze angsten en zwakheid te hulp komt. Aan Hem mogen wij ons – net als Jezus – toevertrouwen. AMEN.