Preken

Zondag 18-11-2018: 33e zondag door het jaar.

By 19 november 2018 No Comments

Lezingen: Daniël 12, 1-3; Hebreeën 10, 11-14.18; Marcus 13, 24-32

De Schriftlezingen van vandaag gaan over een einde van de huidige wereld en de komst van het Koninkrijk van God. Normaal denken we niet zo gauw aan een vergaan van de wereld, zeker niet als we het goed hebben. We gaan er in ons dagelijks leven gewoon van uit we, de mensheid, nog eeuwen en eeuwen zullen leven op onze aarde, wellicht zelfs op planeten daarbuiten. We beseffen wel heel goed dat we zelf vergankelijk zijn. Wij, die nu leven zijn de opvolgers van de generaties vóór ons en zullen zelf ook weer worden opgevolgd door de kinderen van nu en de generaties na ons. Maar wat moeten we dan met die ideeën over een einde van de wereld en de komst van het koninkrijk van God?
Gerelateerde afbeeldingHet einde van de wereld…. Gisterenavond in het nieuws zei een jonge man uit Californië op de TV dat hij bij de bosbranden dacht dat het einde van de wereld was aangebroken. Het einde van zíjn wereld, van huis, woonplaats, omgeving, alles wat deel uitmaakt van het normale leven. Diezelfde ervaring kan zich voordoen bij andere natuurrampen als aardbevingen, tsunami’s, orkanen en aardverschuivingen. Ook een ervaring dat de wereld lijkt te vergaan hebben degenen die tijdens een oorlog te lijden hebben van bombardementen en beschietingen. Bij ons was dat zo tijdens de twee wereldoorlogen. Nu is dat zo voor de mensen in Syrië, Jemen, andere plaatsen van oorlogsgeweld; of bij het neerhalen van de MH-17. Telkens gaat het om ‘het einde van de eígen wereld’ waarin mensen tot op dat moment leven. En de vrees, dat de mens zijn eigen aarde kan vernietigen kwam sterk op bij de vervaardiging van atoomwapens. De Japanse steden Hiroshima en Nagasaki hebben dat ervaren. Sinds er atoom- en waterstofwapens ontwikkeld zijn weten we dat wij mensen zelf kunnen zorgen ‘voor het einde van de wereld’. Momenteel klinken de waarschuwingen steeds luider dat we ons anders moeten gaan gedragen in de omgang met aarde en milieu. We horen en lezen wel over deze dingen, maar in ons normale leven gaan we gewoon door en houden we ons bezig met ons werk, onze relaties, ons welbevinden, onze ontspanning. Toch blijkt aan de onderstroom van ons bestaan de vrees te leven voor mogelijke catastrofen, die het leven aantasten, het einde nabij brengen.

Welnu, Bijbelse auteurs op de hoogte van hun eigen geschiedenis met zijn overheersing door vreemde machten, onderdrukking en ballingschap verbinden aan daaraan beschouwingen over een definitief einde van de wereld. Het zijn een soort visioenen van een zogenoemde ‘eindtijd’.Gerelateerde afbeelding Maar het einde van de huidige wereld is in hun ogen niet echt het einde, want daarna volgt de vestiging van het koninkrijk van God, waarin een einde komt aan alle kwaad, waarin mensen die elkaar naar het leven staan. Zij worden wezens van liefde en vrede, waarin ieder tot zijn of haar recht komt zoals God dat eigenlijk wil. De auteurs van de evangelieverhalen laten aan de geschiedenis van Jezus Christus zien, dat het Godsrijk op onze aarde in Hem eigenlijk al is aangebroken. Wij die in Hem geloven kunnen in onze tijd van leven aan de doorbraak van het Rijk van God nu al meewerken. Dat kan door in dezelfde lijn te leven die Hij door zijn manier van leven heeft uitgezet.

De schrikachtige verhalen van de zogenoemde eindtijd zijn derhalve niet bedoeld om ons vrees aan te jagen. Ze willen ons aansporen om kwaad en vernietiging niet als noodzakelijk einde te zien, maar als overgang naar een nieuwe wereld. Daarin zullen gerechtigheid en vrede heersen. Het leven nu al in naastenliefde, solidariteit, gerechtigheid, barmhartigheid en vergevingsgezindheid is al voorbereiding op de definitieve doorbraak ervan. Wanneer die doorbraak zal zijn weten we niet, kan nog lang duren. Maar we kunnen er nu al aan werken, dat zichtbaar wordt waar mensen naar verlangen. Mensen verlangen naar een leven zonder kwaad, naar een leven in gerechtigheid en vrede. Hopelijk werken we daaraan mee. Amen