Preken

Zondag 11-6-2017: Heilige Drie-eenheid

By 11 juni 2017 No Comments

VERTEL MIJ JE VERHAAL MET GOD

Onlangs las ik het verhaal van een stad waar een priester een bijzondere manier heeft om zijn boodschap te delen met anderen. Met instemming van de cafehouder komt hij enkele dagen per week aan een tafeltje zitten. Voor zich plaatst hij een bordje met de tekst: ‘Vertel mij je verhaal met God’. U staat verbaasd over het aantal mensen dat even (of het kan ook wat langer zijn) bij hem aan tafel gaat zitten. Die priester luistert naar de verhalen van mensen. Af en toe zegt hij wat. Meestal niet veel, want hij luistert. Hij blijft luisteren. Soms koppelt hij het verhaal van die mens, met zijn vreugde, maar meestal ook met verdriet, aan het verhaal van God. Hij start niet met de vraag: ‘Hoe gaat het met je? Heb je nog wat nieuws te vertellen? Nee, de vraag is: ‘Vertel me je verhaal met God.’ Dat brengt ons direct op een andere golflengte. Het gaat niet om prietpraat. Het gaat om de kern. En de basis van het gesprek is steeds: luisteren en nog eens luisteren. Ik vermoed dat er heel wat tussen die twee mensen gebeurt, als ze zo aan het spreken zijn. Ik zou best eens willen weten wat daar gezegd wordt. Maar dat krijg je natuurlijk niet te horen en dat is ook goed. Immers zulke gesprekken behoren tot de categorie van de intimiteit.

Ik weet vrijwel zeker, dat de verhalen heel verschillend zijn. Ieder ervaart God op zijn of haar manier. En het is een geluk dat God tegenwoordig minder schrik en angst oproept dan vroeger. God werd toen door veel mensen ervaren als een strenge God, die mensen oordeelt en misschien wel veroordeelt. Vandaag is dat minder. Maar helemaal verdwenen is dat niet. Daarom doet het goed als Jezus zegt dat God de wereld zozeer heeft liefgehad dat Hij zijn Zoon heeft gegeven om ons leven te geven. Eeuwig leven zelfs, alsof het niet op kan. Dus niet zomaar een beetje, nee gewoon leven in overvloed. Zo is God ook.

Al is God voor velen dan niet meer de strenge en angstaanjagende God van vroeger, voor nogal wat mensen is Hij wel een tandeloze god geworden, een god die je af en toe erbij haalt, als het je uitkomt. Die god is maar een treurig aftreksel van wat Hij eens geweest is. Ik denk dat die mensen zich vergissen. Het wordt dan nl een god naar eigen fabricaat, een god die je zelf geschapen hebt en die je uiteindelijk altijd gelijk geeft. Hij blijkt geen gesprekspartner te zijn, geen bondgenoot. Mozes zegt echter in de 1e lezing: ‘De Heer is een barmhartige en medelijdende God, groot in liefde en trouw’. Mozes heeft nl. gevochten met God. Hij heeft zelfs gezegd: ‘Schrap mij maar uit uw boek, als U dit volk wilt vernietigen en niet meegaat in mijn plannen met uw mensen.’ Dat is krasse taal, maar het duidt wel op partnerschap. Voor Mozes is God als een vriend, in goede en kwade dagen, zowel als je het samen eens bent, alsook als je met elkaar van mening verschilt.
U hebt het beslist vaker horen zeggen: ‘Als mensen in nood zijn, dan weten ze de weg naar de kerk wel weer te vinden’. Zo wordt God gekoppeld aan tegenspoed. Ik waag dat te betwijfelen. God is nl. niet de oplossing voor ons tekort. Hij lost ook onze problemen niet op. Jezus leert ons goed te kijken naar waar het om gaat in het leven, wat werkelijk van waarde is. Hij noemt dat oordelen. Dat is heel iets anders dan veroordelen. Bij oordelen gaat het om te onderscheiden: wat brengt mensen bij elkaar? Wat brengt scheiding en verdeeldheid te weeg? Waar is er sprake van structuren die mensen onderdrukken? Waar worden mensen tot vrijheid gebracht? Als een rode draad loopt door de Bijbel de boodschap dat God een God is van bevrijding. Hij is barmhartigheid en medelijden in actie.
U merkt dat er veel verschillende beelden van God bestaan onder mensen. De Kerk spreekt vandaag op het feest van de H. Drieëenheid van drie beelden van de éne God: Vader, Zoon en H. Geest. Is God dan Iemand die zich steeds maar aanpast aan de menselijke omstandigheden en wensen? Zo van: U vraagt, wij draaien! Beslist niet, maar wel zoals een vriend en tochtgenoot, of zoals een vader en moeder of zoals de goede Geest die ons bezielt.
U hebt iets geproefd – in alle voorlopigheid – van mijn verhaal met God. Ik ben natuurlijk heel benieuwd welk verhaal U hebt.  Voorafgaand aan de verzen uit het Evangelie van vandaag, krijgt Jezus bezoek van Nicodemus, een vooraanstaand Schriftgeleerde. Omdat hij en zijn collega’s merken, dat er veel mensen in Jezus beginnen te geloven, wil hij met eigen oren horen wat Jezus te melden heeft. Hij is Hem niet vijandig gezind, maar veeleer nieuwsgierig. Hij wil weten hoe Jezus – zonder opleiding tot rabbi – aan zijn wijsheid komt. Hij komt om naar Jezus te luisteren. Hij hoopt Hem beter te leren kennen en meer inzicht te verwerven. Hij is tot de conclusie gekomen: niemand kan doen wat Jezus doet, als God niet met hem is. Als Jezus spreekt over ‘opnieuw geboren worden’, kan Nicodemus Hem niet meer volgen, want zijn theologie beperkt zich tot aardse dingen, tot wat hij kan zien. Jezus echter bedoelt dat geloven ‘van omhoog’ komt en noemt dat ‘geboren worden uit water en geest’ , zoals eens bij de schepping de Geest van God zweefde over de wateren en Hij de mens zijn levensadem in de neus blies. Die adem, die Geest van God is als de wind. Je weet vaak nietwaar hij vandaan komt of waarheen hij gaat. De werking van de Geest is als een luchtstroom, soms een zachte bries (Elia), soms een orkaan, zoals met Pinksteren in Jerusalem waar zij het hele huis vervult en de mensen a.h.w. ondersteboven zet. Als een ‘bovenwind’ trekt Zij haar spoor door de geschiedenis, breekt ogen en monden open. Zij is een aandrift die mensen schept en herschept en hen a.h.w. brengt waar ze niet willen. Geen barrière van taal of tegenzin is tegen die Geest bestand. De mens die zich voor Haar openstelt wordt a.h.w. opnieuw geboren. Laten wij bidden om die herscheppende Geest, die uitgaat van de Vader en de Zoon. AMEN.