Preken

Zondag 1 april 2018: PASEN.

By 1 april 2018 No Comments

LIEFDE ZIET MEER DAN DE FEITEN
Afbeeldingsresultaat voor verrijzenis jezusGisteravond hebben we op een feestelijke manier de Paaskaars ontstoken. Licht in de duisternis. Die kaars brandt nu en zal in de loop van het jaar vaak ontstoken worden: in de weekends en bij elke Doop en Uitvaart. Maar bij dag schijnt het licht niet zo helder. Is de betekenis van Pasen echt helder als we op klaarlichte dag zingen: ‘ Christus is verrezen, halleluja’ ? Het Evangelie van deze dag vertelt hoe het Petrus en Johannes verging bij het graf van Jezus. Er wordt hier gesproken van ‘de geliefde leerling’. Hoogstwaarschijnlijk gaat het om de apostel Johannes. Er is liefde in het spel. Dat is de enige weg om iets van Jezus’ verrijzenis te kunnen aanvoelen. Liefde is nodig om over de grens van de dood heen nieuw leven te ontdekken. U vraagt misschien: ‘Hoe kom je daarbij?’ Bij het open graf – waarvan het Evangelie vertelt – reageren de twee vrienden van Jezus verschillend: de een constateert en ziet de feiten, de ander begrijpt en ontdekt de betekenis. Petrus ziet wat zwachtels liggen, doeken waarmee het dode lichaam omwikkeld was. De ander ziet dat die zo netjes zijn opgerold dat er geen sprake kan zijn van inbrekers, maar dat er iets anders aan de hand is. De geliefde leerling begrijpt: deze Jezus is opgewekt. Hij is met liefde gewekt en meegegaan. Het is natuurlijk interessant te proberen een verhaal van vroeger uit de doeken te doen, maar als we zingen ‘ Christus is verrezen, halleluja’ , dan zal dit ook vandaag merkbaar moeten zijn en zijn invloed moeten hebben. We mogen best ‘Halleluja-christenen ‘ zijn, maar dan wel met beide benen op de grond. Als wij enkel harde feiten willen horen, is het goed om te bedenken dat alles wat van waarde is ook kwetsbaarheid in zich draagt. Pas als je met elkaar moeilijke tijden hebt doorgemaakt, weet je wat een relatie waard is. Door lijden heen groeit duurzaamheid. Je kunt dat zien bij mensen. Iemand die stevig door elkaar was geschud zei laatst: ‘Het enige wat overbleef was bidden’. Dat kan goedkoop klinken, alsof je je eigen verantwoordelijkheid niet op je durft te nemen. Maar het kan ook zijn dat je bidden ervaart als het enige houvast om overeind te blijven en door lijden en dood heen te breken. De vrienden van Jezus – Petrus en Johannes – hebben twee lange dagen en nachten doorgebracht, vooraleer ze het graf van Jezus gaan bezoeken. Dat is een tijd geweest van uithouden in onzekerheid, maar ook een tijd van groei in liefde en trouw. Er zijn in onze wereld veel mensen die hoop en vertrouwen putten uit het feit dat Jezus uit de dood is opgewekt. Mensen die durven geloven dat liefde niet kapot gemaakt kan worden. En zelfs als je van dichtbij meemaakt dat mensen dingen doen die de liefde beschadigen, dan kun je door de verrijzenis van Jezus blijven geloven dat het ook anders kan. En eraan werken. Wij willen geen ‘halleluja-christenen’ zijn, omdat dat vaak gekoppeld wordt aan zweverige types. Maar opgewekte mensen willen we allemaal zijn, opgewekt om de handen uit de mouwen te steken en elkaar te helpen. Opgewekt om de goede boodschap van geloof, hoop en liefde uit te dragen. Opgewekt om ondanks tegenslagen opgewekte mensen te blijven.

Afbeeldingsresultaat voor verrijzenis jezusTot slot wil ik U deelgenoot maken van een verhaal dat diepe indruk op me heeft gemaakt, omdat ik denk dat het ook de zoekende gelovige en de mens die ernstig twijfelt over Jezus’ verrijzenis stof tot nadenken geeft. U hebt wel eens gehoord van Antoine de Saint-Exupéry, schrijver van het boekje ‘De kleine prins’. Op jeugdige leeftijd sterft zijn twee jaar oudere broer ondanks vele gebeden voor zijn genezing. Dat heeft Antoine op een levenslange zoektocht gezet over vragen als: Wie is God? Wat is gebed? Wat is liefde werkelijk? In zijn boek ‘Citadelle’ vertelt hij de parabel van een koning die op zoek gaat naar God. De vorst vindt God uiteindelijk boven op een berg, in de vorm van – schrik niet – een zware granieten muur. Hij vertelt God over zijn eenzaamheid en doodse bestaan, want zijn onderdanen buigen voor hem en doen alles wat hij wil. Ze kijken hun koning voortdurend naar de ogen en zeggen niet wat er echt in hen omgaat. Dat maakt de koning eenzaam. Hij treft geen mensen waar hij een echte relatie mee kan opbouwen. Na de woorden van de koning blijft de muur, zoals muren doen, onwrikbaar zwijgen. De koning begint zich nog eenzamer te voelen. Hij bidt: ‘Heer, ik heb een teken nodig. Beveel deze raaf hier om weg te vliegen. Dat zal zijn als een knipoog van een ander dan ikzelf en ik zal niet meer alleen zijn’. Maar God geeft geen teken. De raaf blijft onbeweeglijk zitten. Dan doet de koning iets wat hij nog nooit heeft gedaan: hij buigt voor de muur. Hij zegt: ‘Heer, U hebt gelijk. Het past niet bij uw majesteit om te gehoorzamen aan mijn bevelen. Was de raaf weggevlogen, dan zou dat slechts de echo van mijn eigen wens geweest zijn en was ik eenzaam gebleven’. Na weer een buiging keert de koning terug naar huis. Maar hij is ingrijpend veranderd. In plaats van wanhoop ervaart hij een bijzondere vrede en hij ziet zijn leven nu heel anders. Hij beseft dat ‘de grootheid van het gebed ligt in het feit dat het geen antwoord ontvangt’. M.a.w. God is – onbegrijpelijk en onnaspeurbaar als Hij is – als een stenen muur, waarop onze gewoonte om alles en iedereen voor onszelf te gebruiken stukloopt. Dat verlost ons uit onze eenzame bubbel, ons doodse bestaan; dat opent ons om werkelijk lief te hebben. Pas als God of een medemens weerbarstig zijn grens aangeeft en weigert te voldoen aan onze wensen, wordt een echte relatie mogelijk.
Zo verscheen voor Antoine de dood van zijn broertje in een nieuw licht. Een steen blijft een steen – dat verandert niet , maar die steen werd wel de zitbank van een engel, vertelt de Evangelist Marcus. Antoine ontdekt dat God uit liefde geen gewenst antwoord geeft op zijn gebeden. Want dan zou hij eenzaam blijven, opgesloten in zijn eigen bubbel/zijn eigen echokamer. Het feit, hard als graniet, dat zijn broer François niet genas, werd voor hem een ‘brug naar God’. Moge het overwegen en vieren van Jezus’ dood en opstanding voor ons een brug worden naar een verdiept geloven en oprechter naastenliefde.
ZALIG PASEN.