Preken

Zondag 1-7-2018: Aangeraakt worden door God.

By 3 juli 2018 No Comments

Hoe vaak moeten ouders dat niet zeggen, als ze met hun kleine kinderen ergens op bezoek gaan: ‘ Denk erom: Nergens met je handjes aanzitten, alleen met de ogen kijken!’ Want ze willen graag met handen overal aanzitten, met alle risico’s van dien. Hoe anders gaat het toe in de St. Pieter in Rome. Velen raken met hun hand de voet aan van het Petrus-beeld dat daar zit. Of als mensen in Santiago de Compostella aankomen na een lange pelgrimstocht leggen ze hun hand op de centrale pilaar van de toegangsdeur uit dankbaarheid dat ze veilig zijn aangekomen. Er is verschil tussen iets of iemand vastpakken of aanraken, tussen grijpen en met liefde de hand uitsteken om een ander wellicht te strelen. Om iets uit te zeggen kun je woorden gebruiken, maar je kunt het ook doen met je handen. In het Evangelie dat we zoëven gehoord hebben gebeurt er veel met de handen. Je kunt stellen: er gebeurt geloof. Het gaat om dood en leven, zowel bij de vrouw die al zoveel jaar ziek is als bij de dochter van Jaïrus. Maar het gaat wel om geloven……..Gerelateerde afbeeldingHet is goed ons te realiseren dat Jezus geen tovenaar of magiër is. Dat zou voor ons wel makkelijk zijn. Je leert een aantal trucjes en wat zegenspreuken; je doet iets magisch en er gebeurt wat jij graag wil. Magie ligt altijd op de loer, bij iedere godsdienst. Je wilt graag de hand kunnen leggen op de werkelijkheid. Je wilt de realiteit naar je hand zetten. Maar U begrijpt: dat is niet de goede weg. Zo werkt het niet, al zouden we dat misschien wel graag willen. Wat is er dan nodig? Het gaat om iets totaal ‘ anders’. Het gaat om een andere instelling: een houding van geloof, een houding van hoop, een houding van liefde. In beide situaties brengt Jezus bevrijding uit de beklemmende werkelijkheId.   Wat de situatie zo moeilijk maakt, is niet alleen dat deze vrouw ziek is; ze geldt ook nog eens – volgens de opvatting van het jodendom in die tijd – als onrein. En elk contact met haar maakt ook de ander onrein. Maar deze vrouw heeft zoveel vertrouwen, dat ze aanvoelt en gelooft dat dit bij Jezus niet zo werkt. Hij zet mensen niet onder druk, schrijft hen niet af, maar maakt hen juist vrij, ook haar. Ze voelt dat haar lichaam van binnenuit genezen is. Bij de dochter van Jaïrus zien we dat de dood blijkbaar niet het laatste woord heeft, althans niet voor deze man van God, Jezus. Hij pakt het dode meisje bij de hand en ze leeft. Hij heeft haar liefdevol aangeraakt en ze dartelt weer rond. Een mens hoeft echt niet aan bloedvloeing te lijden of op sterven na dood te zijn om aan te voelen dat ons hier iets heel wezenlijks wordt verteld. Het kan gebeuren dat mensen heel diep van binnen worden aangeraakt, aangeraakt door God. Ieder van ons kent de ervaring dat je van binnen geraakt wordt. We maken dingen mee die ons ontroeren en waardoor we geëmotioneerd raken. Er bestaat echter ook zoiets als een ‘aangeraakt worden door God’. Er gebeurt dan iets anders. Bij voorbeeld: een vrouw heeft nog steeds moeite met de manier waarop haar vader met haar is omgegaan. Die vader in inmiddels al twintig jaar dood en toch. Ze heeft ook moeite met het bidden van het ‘Onze Vader’: vergeef ons onze schuld zoals wij ook anderen hun schuld vergeven; maar, niet haar vader. Echter meer nog dan vergeving is er verzoening. Je verzoenen met wat er eens gebeurd is. Ook met die vader die al lang dood is. Dat kan gebeuren, als je voelt dat je aangeraakt wordt door een grotere Liefde die je helemaal omarmt. Je ontdekt dan dat er meer is dan jouw verstoorde relatie met je vader. Er is vaak veel meer liefde in het spel dan wij kunnen vermoeden. Wij geloven in een God van Liefde die ons wil aanraken, diep van binnen. Onze samenleving heeft daar grote moeite mee. Want onze samenleving wordt sterk bepaald door wat je met je handen kunt maken, meten en aanraken; door wat jezelf in handen kunt nemen. De mens die de weg van het geloven gaat, stelt zich open voor die aanraking van binnen. Die openheid kan ons fundamenteel veranderen. We kijken dan met milde ogen naar wat er op onze weg komt, zowel het goede als wat ons eens beschadigd heeft. Als we ons afsluiten voor die aanraking van Godswege, leidt dat tot de (geestelijke) dood. Als we ons openen voor de Liefde die van Elders komt, geeft dat leven. De vrouw en het meisje uit het Evangelie van deze dag zijn beiden tot leven gebracht. Veel omstanders hebben toen wat meesmuilend staan lachen. Maar een kleine groep nam Jezus serieus, liet zich raken én sloeg dezelfde richting in. Is het niet van groot belang dat wij geraakt worden, getroffen, van binnen worden aangeraakt om echt te blijven leven? Bij welke groep zoeken wij aansluiting: de lachers en sceptici of de kleine groep die met Jezus meegaat? Bidden wij om de Geest die Jezus heeft gedreven en geleid. AMEN.