Preken

Hij is God nabij…

By 24 april 2016 No Comments

Met voor ogen een afkalvend geloven in God en een steeds mindere kerkbetrokkenheid lijkt het erop, dat wij die nog minstens zoekend geloven en bij de kerk betrokken zijn, ons geloven steeds meer moeten verantwoorden. Bij degenen die niet of niet meer geloven in God is er ook geen geloof in de Mensenzoon-Godszoon Jezus Christus. Jezus is dan hoogstens nog een wat uitzonderlijk mens. Zijn verrijzenis uit de doden wordt niet aangenomen en leven na de dood is er ook niet. Het pas verschenen rapport ‘God in Nederland’ kan ons doen twijfelen. Onze  achterban wordt hoe langer hoe kleiner, we voelen steeds minder draagvlak. Een belangrijke vraag voor onszelf wordt dan: waar geloof ik eigenlijk in, waar berust het op en wat zegt het me voor de manier waarop ik leef? Laten we eens gaan kijken, hoe de leerlingen van Jezus ervoor stonden vlak na Jezus dood en opstanding. Zojuist werd een gedeelte voorgelezen uit de Handelingen van de apostelen. De leerlingen van Jezus blijven getuigenis afleggen over Jezus. Het getuigenis over Jezus berust op wat ze van hem gezien en gehoord hebben vóór en na zijn opstanding. Onweerstaanbaar hebben zij ervaren dat Jezus leeft en dezelfde is vóór en ná Pasen. Hij laat zich zien, is anders maar toch herkenbaar dezelfde. Hij eet zelfs met hen. Hij leeft. Zij kunnen daarover niet zwijgen.  Zij zijn bemoedigd door Gods Geest, die over hen is gekomen. Ook voor de Joodse Hoge Raad van die dagen zwijgen ze niet, maar leggen getuigenis af van de kern van hun christelijk geloof: De God van onze vaderen – bedoeld zijn de aartsvaders Abraham, Isaac en Jacob- heeft de man aan wie jullie je vergrepen hebben, uit de dood opgewekt. Hij is leidsman en verlosser van kwaad en zonde voor degenen, die naar hem luisteren en zich aantrekken wat Hij zegt. Hij is God nabij. Hij zit aan Gods rechterhand. Zo hebben ze Jezus ervaren. Die ervaring is hen overkomen en heeft hen zo aangegrepen, dat ze daarover niet meer kunnen zwijgen. En als je dat vergelijkt met de tijd van nu? Ons hedendaagse leefklimaat lijkt moeilijk te openen voor dit soort ervaringen. Menigeen lijkt genoeg te hebben aan de wereld zoals die is met de mens van nu in het centrum. Maar dat is niet bij iedereen zo. Een auteur als de Amerikaan Christiaan Wiman, schrijver van het in de pers aanbevolen boek, ‘mijn heldere afgrond’, ervaart het anders. Hij is orthodox protestants opgevoed, heeft zijn geloof gaandeweg verloren, maar zegt van zichzelf, dat hij terecht of ten onrechte naar God getrokken wordt, een God die hem te boven gaat. Anderen, geloofsgenoten, met eenzelfde opvoeding zijn, zegt hij, nu met een gerust hart atheïst. Hij zelf werd anders door de diepe ervaring van liefde, door de ‘ontmoeting’ met zijn vrouw. Evengoed wordt zijn geloof ook aangevochten. Hij zou God uit de weg willen gaan, ‘nee’ tegen God willen zeggen, misschien uit menselijke trots of angst, maar hij kan het niet. Voor hem draagt we wereld altijd de suggestie in zich van een ander bestaan. Als ik het goed begrijp bedoelt de schrijver een bestaan dat ons haalt uit de geslotenheid in onszelf en uit al datgene wat ons daarbij bezig houdt. Hij vindt de afwezigheid van God dramatisch. De ervaring van God als aanwezig heeft zich voorgedaan bij de leerlingen, de stamvaders van de gemeenschap van christenen, die wij proberen te worden. Hun getuigenis leeft in onze gemeenschap voort. Dat iedereen daarvoor ontvankelijk is en ervoor open staat valt, zeker in onze tijd, niet aan te nemen. In de geschiedenis hebben hoogtepunten en dieptepunt van geloofsleven elkaar afgewisseld. Christenen die God als onweerstaanbaar aanwezig ervaren, komen echter ook nu voor. Hun betekenis lijkt voor zoekende mensen van nu groot te zijn. Klaarblijkelijk leeft in mensen een verlangen naar heelheid, houvast en vrede. Of ze daarmee ook gevolg geven aan wat ze horen tot hun eigen heil is een tweede. Trots en angst is –gelet op wat Christian Wiman van zichzelf zegt- ook de hedendaagse mens in de waan van de dag niet vreemd. Laten wij het getuigenis van de apostelen verder dragen door de tijd die ons gegeven is. We vissen misschien in een nacht van het nu waarin we niets vangen, maar wie weet wordt dat ook weer anders. Levend vanuit het geloof van onze vaderen houden we het uit in hoop.

3e ZONDAG VAN PASEN C 2016, Nijswiller en Wahlwiller 10 april. Lezingen: Handelingen 5, 27b-32.40b-41; Openbaring 5, 11-14; Johannes 21, 1-19.