Preken

Laat de liefde voor onze naaste als voor onszelf zien…

By 26 juni 2016 No Comments
[Zondag, 27 juni 2016] Het hedendaagse leven wordt door veel mensen ervaren als veeleisend. Je moet telkens keuzen maken uit een veelheid van mogelijkheden en prikkels die op jen afkomen. Hoe maak je uit wat werkelijk belangrijk is bij al datgene wat je als belangrijk wordt voorgesteld. En hoe kom je toe aan wat werkelijk belangrijk is als er zoveel is dat om je aandacht vraagt?  Hoe stel je prioriteiten en welke? Het zijn vragen, die ik niet verzin maar vragen waarover ouders tijdens groepsgesprekken met elkaar van gedachten wisselen. M.a.w. niet meer de druk van een in het verleden dominante kerk of van door Marx geïnspireerde idealen waar velen afstand van hebben gedaan maakt mensen bezorgd maar de druk van de hedendaagse tijdsgeest waaronder ze leven. Het valt daarbij op dat mensen zoeken naar houvast en inspiratie. Iemand, die daarin voor christenen en niet christenen een rol lijkt te spelen lijkt paus Franciscus te zijn.  Zijn optreden en rondzendbrieven als ‘Laudato si’ (Geprezen zijt Gij) over het milieu spelen, zijn van invloed op het denken van mensen van nu. Hij laat het christelijk levensideaal, gebaseerd op het Evangelie, daarbij overeind, maar zijn benadering is vol begrip en barmhartigheid t.a.v. ons allemaal overkomt en ook t.a.v. ons menselijk tekort. De paus neemt daarmee de houding over van Jezus Christus, die in zijn Evangelie zegt niet gekomen te zijn om te oordelen of te veroordelen, maar om te redden. Die houding van Jezus blijkt ook uit het gedeelte uit het Evangelie van Lucas, dat we vandaag hebben beluisterd. Jezus wijst de wraakzuchtige gevoelens af bij zijn leerlingen, die vuur uit de hemel willen afbidden over het Samaritaanse dorp dat hen niet wil ontvangen, omdat Jeruzalem het doel van hun reis was. Het boterde immers niet tussen Samaritanen en Joden, die God respectievelijk zoeken op de berg Gerizim en in de tempel van  Jeruzalem. Van de andere kant geeft Jezus aan wat Hijzelf ziet als prioriteiten. Dat doet hij in, naar ons westerse gevoel, forse uitspraken op oosterse manier, die zijn gehoor aan het denken moeten zetten. Tot wat hij als belangrijk ziet voor waarachtig leven hoort niet het ‘hebben’, het bezit. Dat heeft uiteindelijk slechts een betrekkelijke waarde. Jezus beschouwt zelfs de steen om zijn hoofd op ter ruste te leggen niet als zijn persoonlijk bezit. Hij relativeert ook de sociale verplichtingen die we hebben en die in onze omgang met elkaar een belangrijke rol spelen. Bijvoorbeeld: mensen gaan in onze tijd naar uitvaarten uit sociale betrokkenheid bij de overledene en/of bij de familie ervan. Een van de werken van Barmhartigheid is zelfs het begraven van de doden. Belangrijk dus. Jezus keurt dat niet af, maar in vergelijking met het bezig zijn met Gods koninkrijk is ook dat betrekkelijk. Waarom? Achter de uitspraak van Jezus zit een diep vertrouwen in God. Wij hoeven ons over de overledene geen zorg meer te maken. Die is uit ons aardse leven heengegaan en nu in Gods hand. Daar mogen we op vertrouwen. Waar het om gaat is dat we in ons aardse bestaan door ons doen van gerechtigheid, door onze werken van barmhartigheid, door ons vergeving schenken en ontvangen, kortom door de liefde voor onze naaste als voor onszelf laten  zien, dat het koninkrijk van God gestalte kan krijgen in onze wereld, ook in onze tijd. En als we daarin geloven en eraan werken moeten we de hand aan de ploeg houden en naar voren zien, gericht op de toekomst, Klagen over dat het niet meer is zoals in het verleden heeft geen zin. Die tijd komt niet meer terug. Wel heeft het zin om nu het goede te doen als belangrijk met het oog op de toekomst; belangrijk voor een bevrijdend, menswaardig en zinvol leven voor alle mensen, niet alleen voor de begaafden en de bemiddelden. De apostel Paulus drukt het in zijn Galatenbrief zó uit: ‘Christus heeft ons bevrijd, opdat we in vrijheid zouden leven, houdt dus stand en laat u niet opnieuw een slavenjuk opleggen’ door wie of wat dan ook. Het is aan ons om juiste keuzes te maken om Gods rijk van gerechtigheid en vrede gestalte te geven in onze wereld, in onze tijd.

13e ZONDAG DOOR HET JAAR C 2016. Eys 25/26 juni.
Lezingen: 1 Koningen 19, 16b.19-21; Galaten 5,1.13-18; Lucas 9, 51-62.