Klok luiden tijdens jaarwisseling.

By Nieuws

Klok luiden tijdens jaarwisseling

In de Oudjaarsnacht wordt dit jaar geen vuurwerk afgestoken. Om de jaarwisseling toch niet helemaal geruisloos te laten passeren, nodigt het bisdom alle parochies in Limburg uit om ’s nachts om 24.00 uur de kerkklokken te laten luiden. Op die manier kan het nieuwe jaar feestelijk ingeluid worden.

Er zijn plaatsen in Limburg waar het sowieso al gebruikelijk is om bij het begin van het nieuwe jaar de klok te laten luiden. Bisschop Smeets nodigt alle andere parochies uit om dat voorbeeld dit jaar te volgen. De klokken mogen uiting geven aan het gebed van de gelovigen dat het nieuwe jaar veel heil en zegen en voor iedereen mag brengen.

Ook in onze parochie H. Agatha Eys zullen tijdens de jaarwisseling de klokken luiden.

THUISDIENST KERSTMIS IN CORONATIJD:

By Nieuws

THUISDIENST KERSTMIS IN CORONATIJD:
Omdat het bezoek aan kerken -nu ons land op slot is- jammer genoeg minder zal zijn is er door de gezinsmissengroep een “thuisdienst” ontworpen, waarmee men thuis een soort ‘thuiskerk’ kan maken. De tekst van deze dienst kunt u vinden op de pagina: <vrijwilligers/gezinsmissengroep>

Kersttuin Klooster Wittem (iets voor u)

By Nieuws

Drie weekeinden in december

Kersttuin Klooster Wittem

In de tweede helft van december is de kloostertuin van Wittem veranderd in een Kersttuin met kerstgroepen, kerstversieringen, een kerstverhalenverteller en vele lichtjes. In de weekenden kunt belangstellenden dan via een aangegeven route – op corona-afstand van anderen – door de tuin wandelen en in kerststemming komen.

In de weekenden 12/13, 19/20 en 26/27 december is de tuin van 16.00 uur tot 20.00 uur helemaal ingericht en versierd voor bezoekers. Entree: € 3,50 (kinderen € 1,50). Aanmelden is verplicht en betaling is bij binnenkomst van de tuin aan de kassa. Op weekdagen is de tuin vrij toegankelijk (zoals altijd), maar dan is er minder te zien en te beleven.

Aanmelden

 

Ton Reijnen 20 jaar pastoor in Eys, Wahlwiller en Nijswiller.

By Nieuws

Het is alweer 20 jaar geleden dat we op zondag 10 december 2000 pater Redemptorist Ton Reijnen  het herdersschopje van de parochies Eys, Wahlwiller en Nijswiller overhandigden. Het zou voor een periode van 5 jaar zijn en dan zou er eens verder gekeken worden. Inmiddels zijn dit al 20 jaar geworden en onze pastoor heeft te kennen gegeven nog door te gaan;  tenminste zolang zijn gezondheid het toelaat en zolang hij kan steunen op de vele vrijwilligers; niet te vergeten pastor Franssen die hem ook veel werk uit handen neemt.

Het was  in 2000 voor onze pastoor  geen gemakkelijke opgave want  op 67 jarige leeftijd  ben  je ineens herder van maar liefst 3  parochies, die totaal verschillend zijn,  met elk hun eigen verenigingen, gebruiken, bewoners, wekelijkse missen, begrafenissen, huwelijken of andere plichtplegingen, waarvoor je steeds “paraat” moet zijn en de nodige  voorbereidingen moet doen. En wat te denken van de talloze kerkbestuursvergaderingen, jaarvergaderingen en feestavonden van de diverse verenigingen.

Naast de gebruikelijke taken als pastoor heeft onze pastoor zich ten doel gesteld de 3 parochies voor te bereiden op een toekomst, waarin wegens priestergebrek de rol van de leken almaar groter wordt. Middels een  beleidsplan op het gebied van  viering, verkondiging, dienstbaarheid en gemeenschapsopbouw heeft hij voor ons een soort spoorboekje opgesteld als basis voor een goed functionerende geloofsgemeenschap, welke op haar beurt de basis vormt voor een waardiger  leven in onze dorpen. Om dit te realiseren  heeft hij  het  netwerk van vrijwilligers in en rond de kerk verder uitgebreid, zoals  de pastoraatsgroep, het liturgisch beraad,  de lectorengroep , de rouwverwerkingsgroep, het  zorgoverleg , etc, etc.

Zijn drijfveer en levensmotto  als pater redemptorist en pastoor is daarbij steeds geweest : “ Wij verkondigen niet onszelf, wij verkondigen dat Jezus Christus de Heer is en dat wij omwille van Hem Uw dienaren zijn.”  Bij de uitvoering van zijn pastorale werk wordt hij dan ook geleid door het Evangelie van de Heer en het wel en wee van zijn parochianen.

Pastoor Reijnen maakt zich daarbij wel ongerust over de toekomst. Hij vraagt zich af of de mensen nog wel vertrouwd zijn met de goede tijding van het Evangelie in onze geseculariseerde wereld. Daarnaast baart hem de steeds minder wordende betrokkenheid zorgen; niet alleen binnen de geloofsgemeenschappen, maar ook tussen de mensen onderling en verenigingen.

Het bisdom Roermond is momenteel bezig met de definitieve uitwerking van de blauwdruk, waarbij parochies samengevoegd gaan worden in grotere eenheden
( federaties)  met als doel pastoraal als ook economisch gereed te zijn voor de toekomst. Voor de 9 parochies van de gemeente Gulpen-Wittem zal er dan uiteindelijk een overkoepelend bestuur komen dat de afzonderlijke parochieraden in elk dorp aanstuurt.

Pastoor Reijnen heeft aangegeven voorlopig door te gaan als herder van zijn  parochies totdat de nieuwe federatie gevormd is ( naar verwachting eind 2021), en dan plaats te maken voor een opvolger, waarbij hij dan wel graag ondersteunende diensten wil blijven uitvoeren.

Met zijn 87 jaren in goede gezondheid zegt Ton Reijnen steeds weer:
“het is mij gegeven dit werk gedaan te hebben en nog te mogen doen –es God bleef-“

Groot is dan ook de dank aan pastoor Reijnen voor al het goede dat hij gedurende deze 20 jaar heeft gedaan voor de parochiegemeenschappen Eys, Nijswiller en Wahlwiller. Wij feliciteren hem met dit toch wel unieke jubileum en wensen hem nog vele gezonde en voorspoedige jaren.

De kerkbesturen van Eys, Nijswiller en Wahlwiller

Bisschoppen: 30 bezoekers bij kerkdiensten.

By Nieuws

Bisschoppen: 30 bezoekers bij kerkdiensten.

Voorlopig mogen er niet meer dan 30 bezoekers bij kerkdiensten aanwezig zijn en zij worden dringend geadviseerd een mondkapje te dragen. Dat heeft de Nederlandse bisschoppenconferentie vrijdagavond 9 oktober besloten. Bisschop Harrie Smeets van Roermond laat weten dat hij zich aan dit besluit conformeert en vraagt de parochies in Limburg deze nieuwe afspraken na te leven.

Ons kerkbestuur zal zich, evenals onze bisschop Harry Smeets, aan dit besluit conformeren en vraagt u (parochianen van Eys) deze nieuwe afspraken te respecteren en na te leven.

De volgende maatregelen waren reeds en blijven van kracht:

  • Kom alleen indien u niet verkouden bent en geen koorts hebt.
  • We vragen uw handen te desinfecteren bij de ingang.
  • Neem plaats op de gemarkeerde zitplaatsen. Koppels mogen bij elkaar zitten.
  • Houd 1,5 meter afstand van elkaar.
  • Volg de instructies van de toezichthouders (leden kerkbestuur).

 

Het bestaande protocol ‘Kerkelijk leven op anderhalve meter’ d.d. 10 juli 2020 blijft voor alle vieringen onverkort gelden met, voor onze parochie voorlopig, de volgende aanvullingen:

  • Voorlopig niet meer dan dertig gelovigen bij een viering, exclusief bedienaren (priesters, misdienaars en lectoren),
  • Zang vindt enkel plaats door een cantor (voorzanger). Dit geldt ook voor de zang door kinderen
  • Samenzang is niet toegestaan

Verder overleg over maatwerk
De R.-K. Kerk blijft met de overheid in gesprek. Ook in de komende week zal weer overleg plaatsvinden met de minister. Nieuwe ontwikkelingen worden gemeld op de  site van onze parochie.

Onze parochieherders (pastoor Reijnen en Pastor Franssen) vragen iedereen te blijven bidden voor de slachtoffers van COVID-19 en hun familieleden, in Nederland en wereldwijd. En ook voor de werkers in de gezondheidszorg dat God hen veel moed en kracht geeft en dat zij niet zelf besmet worden bij de zorg voor mensen die een Covid-19 besmetting hebben opgelopen.

Langzaam de draad weer oppakken in de hoop ………….

By Nieuws

Beste parochianen….

Zowel Hanzon als ook St Cecilia zijn, in de hoop dat er “snel” een einde komt aan of een vaccin voor Corona beschikbaar is,  weer begonnen met de repetities. Voorlopig is het echter nog maar de vraag of er gezongen kan worden tijdens Wereldmissiedag, het Caeciliafeest, het kerstconcert en verdere vieringen rond Kerstmis.
Onderstaand een kleine impressie van de huidige “corona-repetities” (RIVM-proof).

 

Druk op het pijtje om de video te starten.
Laten we met z’n allen bidden dat er snel een einde komt aan de huidige (vervelende) situatie zodat we op niet al te lange termijn weer samen, met allen die dat willen en hier behoefte aan hebben, kunnen bidden en vieren met gebed en “gezamenlijk” gezang.

Voorlopige richtlijnen mbt het kerkbezoek in onze St. Agathakerk.

By Nieuws

KERKBEZOEK PAROCHIE H. AGATHA IN CORONATIJD VANAF 1 JULI A.S.  

Het maximum aantal personen per viering is 100. Rekening houdend met 1,5 meter afstand zijn de
toegestane zitplaatsen gemarkeerd. Alleen gezinnen mogen daarbij naast elkaar zitten in dezelfde bank.
– In verband met het controleren van het aantal kerkgangers is alleen de hoofdingang open.
Aanmelding vooraf is niet nodig.
– Bij het betreden en verlaten van de kerk dient u 1,5 meter afstand te houden.
De collecte wordt gehouden bij het verlaten van de kerk.

Voor ons kerkbestuur is dit alles ook nieuw en kan e.e.a. zo nodig aangepast worden.

Interview Scheidend vicaris Franssen….. (bezocht emeriti).

By Nieuws

‘Emotie is motor van gesprek’


“Goed luisteren en mensen in hun waarde laten.” Dat waren voor vicaris André Franssen de belangrijkste instrumenten, waarmee hij de afgelopen zeven jaar op pad ging om namens de bisschop oude en zieke priesters en diakens in het bisdom te bezoeken. Omdat hij dit voorjaar 80 is geworden,
heeft hij zijn taak onlangs neergelegd.

Geheel in lijn met zijn karakter, heeft Franssen begin juni tijdens een vergadering van de bisdomstaf op bescheiden wijze afscheid genomen van het bisdom Roermond. Sinds 2013 was de voormalig ziekenhuispastor en oud-deken van Venlo actief als bisschoppelijk vicaris, met als speciale opdracht de zorg voor rustende en zieke priesters en diakens. “Toenmalig bisschop Wiertz had mij gevraagd om namens hem de emeriti te bezoeken,” vertelt Franssen in zijn knusse bungalow in Cadier en Keer. Bij zijn aantreden heeft bisschop Smeets me gevraagd daar nog een tijdje meer door te gaan.”

Waaruit bestond uw werk?
“Er was een lijst met zo’n 180 namen van emeriti-priesters en -diakens. Die ben ik in de loop van de jaren bijna allemaal gaan opzoeken, sommige zelfs heel regelmatig. Als je dat serieus wilt doen, ben je daar gemiddeld twee dagen per week mee bezig. Meestal probeerde ik de afspraken zo te plannen, dat ik op een dag drie of vier bezoeken in dezelfde regio kon afleggen. Daarnaast was ik ook namens de bisschop bij uitvaarten van priesters en diakens aanwezig. Als vicaris was ik lid van de bisdomstaf, dus de agenda liep goed vol.”

Hoe verliep zo’n huisbezoek?
“Sommige priesters waren heel open en vertelden me hun hele levensverhaal. Bij anderen moest ik wat meer vragen stellen om het gesprek op gang te brengen. Ik informeerde altijd: waar heb je in je werk als priester of diaken plezier aan beleefd? Wat heeft je voldoening gegeven? Maar ook: hoe vul je je tijd nu in? Ik vind het heel belangrijk dat collega’s hun verhaal kwijt kunnen. Het werden meestal persoonlijke gesprekken. Ook moeilijkheden die ze waren tegengekomen, kwamen ter sprake. Ik heb geprobeerd niet over mensen te oordelen, maar iedereen in z’n waarde te laten. Als iemand veel kritiek op het bisdom had, nodigde ik hem uit om het op te schrijven of om een brief naar de bisschop te sturen.”

Hoe reageerden priesters als u kwam?
“Ik was overal van harte welkom. Zelf ben ik al 55 jaar als priester actief, dus de meeste emeriti kende ik al. Zij beschouwden mij als een van hen. Degenen die ik niet kende, zagen mij als een collega die belangstelling toonde. Slechts een enkeling had geen behoefte aan zo’n gesprek.”

U hoefde niet de zorg of de woonruimte voor emeriti te regelen?
“Een heel enkele keer heb ik dat wel gedaan, als er niemand anders was om dat te doen. Maar meestal bekommert de familie zich om dat soort zaken. Met mij spraken de priesters vaak over de zaken waarover ze met hun familie moeilijk kunnen praten. Het gevoel geen bijdrage aan de pastoraal meer te kunnen leveren bijvoorbeeld. En de angst om te vereenzamen.”

Zijn veel gepensioneerde priesters eenzaam?
“Dat is heel wisselend. Er zijn er zeker die eenzaam zijn en anderen die daar helemaal geen last van hebben. Ik heb wel gemerkt dat nogal wat collega’s bang zijn voor een zwart gat als ze stoppen met hun werk in de parochie. Dat is voor sommigen een reden om door te werken, ook als het misschien beter zou zijn om een stap terug te doen. Ze vragen zich dan af: wie ben ik nog als ik stop? Of: waar kom ik dan terecht. Heel menselijke vragen. Stel je voor dat je met pensioen of emeritaat gaat en je voormalige werkgever zou nooit meer iets van zich laten horen. Dat zou toch heel erg zijn?

U heeft jarenlang als geestelijk verzorger in het ziekenhuis gewerkt. Kwam die ervaring u bij dit soort gesprekken van pas?
“Zeker. Als ziekenhuispastor moet je goed kunnen luisteren. Luisteren is de kern van de zaak. En open vragen stellen. Toen ik een paar jaar priester was, heb ik aanvullende opleidingen gevolgd over onder andere het voeren van pastorale gesprekken. Mijn afstudeerscriptie had als titel ‘Huisbezoek als ontmoeting’. Tijdens sessies klinisch-pastorale vorming ging het over het leren inzien hoe een gesprek verloopt, het aanvoelen wanneer mensen ergens mee zitten, maar dat niet kunnen of durven benoemen. Waarom begint iemand steeds over hetzelfde onderwerp? Dat is meestal een teken dat hem iets dwarszit. Ziekenpastoraat is een eigen vakgebied. Ik geef daar zelf ook regelmatig cursussen over. Mensen die ziek zijn, ontdekken dat hun lichaam niet meer wil wat zij willen en dat haalt hen uit hun gewone doen. Daar moet je als luisteraar alert op zijn. Als je echt naar iemand luistert, gaat er in je hoofd als het ware een soort bandje meelopen. Je registreert dan ook hoe de ander kijkt of reageert. Het kan helpen om je gesprekspartner daar ook iets van terug te geven. Soms zelfs uit te dagen: Waarom zeg je dit? Waarom reageer je zo? Emoties zijn vaak de motor van een gesprek. Maar die maken zo’n gesprek wel intensief.”

Is het belangrijk dat er iemand is die namens de bisschop dit werk doet?
“Heel belangrijk. Stel je voor dat je met pensioen of emeritaat gaat en je voormalige werkgever zou nooit meer iets van zich laten horen. Dat zou toch heel erg zijn? Priesters en diakens hebben jarenlang dienstwerk voor de Kerk verricht. Als dat wegvalt, is dat een gemis. Het is heel lastig om daar met parochianen over te praten, want voor hen ben je toch de functionaris van de kerk. Dan is het fijn als er een collega is, bij wie je je verhaal kunt doen.”

Was er een verschil tussen de gesprekken met priesters of diakens?
“Niet wezenlijk. Bij diakens heb je soms ook te maken met de echtgenote. Diakens hebben vaak ook kinderen en kleinkinderen. Daar vertellen ze graag over. Maar ik vraag ook waarom ze diaken zijn geworden? Dan volgt er toch een zelfde soort gesprek als met priesters. Over hun roeping, over wat het voor hen betekent, over wat het met hen doet om diaken te zijn.”

Hoe vond u het zelf om dit werk te doen?
“Het is fijn als je merkt dat iemand je in vertrouwen neemt en dingen met je wil delen. Collega’s voelen in zo’n gesprek ook erkend en gewaardeerd. Dat heeft me zelf ook energie gegeven. Het waren voor mij leerzame gesprekken, waarin ik mezelf ben tegengekomen. Soms hoorde ik een priester iets vertellen, waarvan ik dacht: inderdaad, dat kan mij ook overkomen.”

Nu gaat u echt met emeritaat?
“Nog niet helemaal. Ik assisteer nog in de parochies van Eys, Nijs- en Wahlwiller. Dus elk weekeinde ben ik nog actief in parochies. Het is fijn om dat contact te hebben.”

Komt uw opvolger u straks ook opzoeken?
“Haha! Hij is van harte welkom.”