BRIEF AAN DE PAROCHIANEN JULI 2020

By beschouwingen

Dierbare parochianen.

Terwijl ik begin te schrijven. Woensdagmiddag 24 juni, ben ik in afwachting van de persconferentie van premier Rutte en minister de Jonge van vanavond. De voornaamste versoepelingen zijn,  al of niet met opzet,  gelekt om ons er alvast aan te wennen. De anderhalve meter afstand voor mensen die niet  vanwege gezinsverband bij elkaar horen blijkt te worden gehandhaafd. Voor de rest zijn er talrijke versoepelingen.

De uitbraak van het coronavirus heeft wel wat teweeg gebracht, wereldwijd. De angst dat onze gezondheid zou worden aangetast heeft ons maatregelen doen accepteren, waar we in het ‘gewone normaal’ niet over gepeinsd zouden hebben. Maatregelen, die bij het gunstiger worden van de cijfers van opname op de IC en sterfgevallen ook hoe langer hoe minder gemakkelijk geaccepteerd worden. Om van de angst voor de krimp in de economie nog maar te zwijgen als motor om maar weer ‘normaal’ te gaan doen. Ook in onze dorpen hebben we de gevolgen van de maatregelen van de overheid ondervonden. Denk aan de verenigingen en de pogingen van de besturen om zo goed mogelijk oplossingen te bedenken. Ook daar was er sprake van een krimp aan mogelijkheden om het verenigingsleven zoals gebruikelijk  in stand te houden. In de parochies vonden geen weekeindevieringen plaats en werden groepsbijeenkomsten afgelast.

Kerkbesturen vragen zich af hoe de geloofsgemeenschappen uit de stilteperiode in het parochieleven tevoorschijn gaan komen? Het kan zijn dat trouwe kerkgangers ernaar verlangen weer samen te kunnen komen om te bidden, te zingen, na te denken over Gods woord in menselijke verhalen en uitdrukkingen.  Het kan ook zijn, dat parochianen het moeilijk vinden het ritme weer op te pakken. ‘So wie So’ hing het kerkbezoek vóór de coronatijd al samen met de ‘sociale’ betrokkenheid met de mensen, die een  misintentie hadden aangereikt. Nu hoor ik mensen zeggen, dat de ‘gedwongen rust’ door de beperkingen tijdens coronatijd hen goed gedan heeft. De ruimte die er kwam door de geringere mobiliteit,  het thuis kunnen werken, het gering aantal vergaderingen, werd gevuld met aandacht voor elkaar, meer met elkaar in gesprek gaan, meer aandacht voor de ander en wat hem/haar ter harte ging. ‘We zijn er beter door in ons eigen vel komen zitten’ zei iemand.  Het zou kunnen zijn, dat het verlangen de rust vast te houden parochianen (opnieuw) naar onze vieringen in de kerk doet  gaan. Immers daar komen we bijeen voor wat rust en om ons te bezinnen op belangrijke waarden voor het leven waar wij als christenen   voor staan omwille van een ‘menswaardige’ wereld  De ons uit noodzaak opgedrongen maatregelen van de overheid hebben menigeen tot bezinning gebracht rond de vraag: ‘werd/word ik geleefd door het economisch en maatschappelijk systeem van onze tijd of had/heb ik zelf nog enigermate de regie over mijn leven in handen’?  Nogmaals, hoe zullen de parochies uit de coronacrisis tevoorschijn komen? Wellicht is de onderlinge betrokkenheid van mensen en de zorg voor elkaar toegenomen en worden deze positieve eigenschappen ondersteund door onze kerkelijke vieringen waar iedereen welkom is. Daar ken men ervaren kan dat men er is voor elkaar in aandacht, in dienstbaarheid, in  vergevingsgezindheid, in mildheid en met zorg. Het gaat om de opdracht tot dienstbare liefde, grondslag van een rechtvaardige en vredige wereld.

De anderhalve meter norm staat voorlopig nog symbool voor de zorg voor elkaars gezondheid en een zekere terughoudendheid die deze zorg met zich meebrengt. Houden we vol, blijven we gezond met en voor elkaar. Mede namens collega-pastor Franssen groet u hartelijk en wenst u  Gods zegen toe, A. Reijnen, pastoor

Enne?! Hoe nu verder met de samenwerking tussen parochies?

By beschouwingen

Als Limburgers elkaar ontmoeten, dan zeggen ze ‘Enne?!’ En daar zit alles in. ‘Enne, hoe is het?’ Soms luidt het antwoord: ‘Auch enne..’. Dan weet je dat het goed zit. Maar: ‘Enne?!’ kan ook een uitnodiging zijn elkaar eens diep in de ogen te kijken en te bevragen hoe het er werkelijk mee staat.

Al vóór het jaar 2000 heeft het Bisdom Roermond verschillende opeenvolgende nota’s aangereikt, waarin de vermoedelijke contouren van de Limburgse kerk in de nabije toekomst geschilderd werden. Die nota’s culmineerden in de Blauwdruk 2020, waarin op verschillende punten heldere beleidslijnen werden uitgezet. Het is nu 2020. ‘Enne?!’ Met ‘Auch enne…’ komen we nu natuurlijk niet verder. Maar wel met elkaar diep in de ogen te kijken en met elkaar te bezien wat er feitelijk al dan niet van terecht gekomen is… en wat we van elkaar mogen verwachten.

Wat stond er in?
De opeenvolgende nota’s waren zeer omvangrijk en ze zijn in alle mogelijke gremia uitputtend besproken, zowel op bisdomniveau als in de dekenaten en parochies. In alle nota’s en in de Blauwdruk was het gekoppelde begrippenpaar steeds leidend: herstructurering en revitalisering. Herstructurering had geen andere intentie dan ten dienste te staan van revitalisering. Om een en ander mogelijk te maken, werd ingezet op clustering en federatievorming. In de Blauwdruk zijn daartoe duidelijke lijnen getrokken wie met wie bedoeld was te clusteren of een federatie te vormen. Daar zijn ook heldere termijnen aan gesteld: uiterlijk 2015 zouden de clusters geformeerd zijn, waarna er nog tot 2020 de tijd gegeven werd om tot een federatie te komen. Het benoemingenbeleid van zowel pastorale krachten alsook van kerkmeesters zou daarop gevoerd worden.

Waar staan we nu?
Het bisdom heeft veel aan de parochies zelf overgelaten, doorgaans aangestuurd door de dekenaten. Op sommige plaatsen is inderdaad de beoogde federatie tot stand gebracht en werken pastorale teams voor een groter gebied. Op veel plaatsen is de clustering gerealiseerd, maar heeft men geen vervolgstappen meer gezet. Op een enkele plaats is ondanks herhaald aandringen niets gebeurd in deze richting. Meermaals is aangegeven dat men in deze sturing vanuit het bisdom gemist heeft of als te zwak heeft ervaren. En in veel van de pastorale beleidsplannen die de laatste jaren door parochies zijn geschreven, op verzoek van het bisdom, is te lezen dat men graag beter aangestuurd dan wel bijgestuurd wilde worden.

Met ‘Auch enne…’ komen we niet verder. Wel met elkaar diep in de ogen kijken en bezien wat er feitelijk van de samenwerking terecht gekomen is…

Nu het tijdsbestek van de Blauwdruk 2020 ten einde loopt, is het tijd de balans op te maken. Parochies hebben twintig jaar de kans gekregen zelf te zoeken naar werkbare situaties voor de toekomst, waarbij de Blauwdruk leidend zou moeten zijn. Veel is gelukt. Het is niet zonder meer te verwachten dat parochies die op dit moment er niet in geslaagd zijn de gevraagde ontwikkelingen mee te maken en zelf stappen te zetten, daar in de nabije toekomst wel toe in staat zullen zijn.

De laatste tien jaren is veel veranderd. Het cijfermateriaal en de statistieken laten zien dat ingrijpen geboden is. Kerkbetrokkenheid, uitgedrukt in kerkbezoek en sacramentenbedieningen neemt zienderogen af en ook financieel zijn er serieuze zorgen. De insteek van het bisdom was dat herstructurering nodig was om tot revitalisering te komen. Er zijn geen redenen nu deze beleidslijn van inmiddels lang geleden te herzien. Integendeel.

En noe dan?!
Het verdere traject van herstructurering en revitalisering wordt door twee commissies ter hand genomen.
Hulpbisschop Mgr. Everard de Jong geeft leiding aan een voortzetting van het Team Parochievernieuwing, dat eerder namens het bisdom aan de parochies gevraagd heeft naar pastorale meerjarenbeleidsplannen; een veertigtal clusters of federaties heeft daaraan gehoor gegeven. Nu is het tijd samen met deze en andere parochies daar verder invulling aan te geven.

Vicaris-generaal Mgr. René Maessen geeft leiding aan de commissie Herstructurering.
Wat de herstructurering betreft, kan het volgende gezegd worden. Dit jaar loopt de Blauwdruk 2020 ten einde. Daarmee komt een einde aan een lange en intensieve periode van voorbereiden op en toeleven naar. In 2021 moet een en ander gerealiseerd zijn. De in de Blauwdruk aangeven federaties blijven normerend; waar modificatie nodig is (gebleken), wordt dat in overleg met de dekens aangepast. Daartoe worden deze op korte termijn uitgenodigd bij de commissie. Van deze gesprekken wordt een verslag gestuurd naar de betreffende kerkbesturen. In de loop van 2021 zijn alle clusters overgestapt naar een federatie: één pastoraal team, één kerkbestuur, één jaarrekening (eventueel met vooralsnog gescheiden afdelingen). Pastoors en benoemde kerkmeester worden geacht daar onverkort aan te voldoen. Met pastoors die er op dit moment vooralsnog met hun kerkbesturen niet in geslaagd zijn het beoogde cluster te formeren en door te voeren, worden na de zomer gesprekken gevoerd om door te nemen hoe een en ander alsnog gerealiseerd dient te worden. Met onmiddellijke ingang worden geen kerkmeesters meer benoemd anders dan voor de beoogde federatie.

Stap verder
Een verdere stap die voor menig federatie aantrekkelijk kan zijn, is fusie. Daarbij dient gezegd te worden dat het bisdom er niet op uit is alle federaties tot fusie te dwingen. In overleg met clusters die daar aan toe zijn, kan op korte termijn een en ander gerealiseerd worden. Veelal gaat het daarbij om parochies die enkel nog op papier zijn blijven bestaan, maar al lang deel uitmaken van een gegrond samenwerkingsverband, dan wel parochies waar de samenwerking in federatieverband zo goed loopt dat er geen of nauwelijks bezwaren zijn tegen een fusie.

Het bisdom poogt langs deze weg een inhaalslag te maken, waarbij alle zinvolle argumenten die keer op keer opgesomd zijn in de nota’s om als parochies samen te werken, nu ook formeel geëffectueerd worden; ook op die plaatsen waar het om welke reden dan ook vooralsnog niet of nauwelijks gelukt is en waardoor parochies beter in staat zijn de kerk van de toekomst mogelijk te maken. Uiteindelijk zal ons dit de kans geven om de beschikbare krachten in te zetten voor de opbouw van een vreugdevolle geloofsgemeenschap, waarin we vierend, lerend en zorgend Christus aanwezigheid in ons midden mogen ervaren.

Commissie Herstructurering

Brief aan de parochianen van het Cluster Morgenster. Mei 2020.

By beschouwingen

BRIEF AAN DE PAROCHIANEN MEI 2020                               Pastorie 15-5-2020

Dierbare parochianen,

We weten nog niet welke maatregelen onze Nederlandse bisschoppen gaan voorstellen op basis van die van de overheid van vorige week. We zouden het komend weekeinde van uitsluitsel krijgen. We vragen ons intussen af of we onder voorwaarden vanaf 1 juli weer (Eucharistie)vieringen in onze kerken mogen  houden . Die vraag wordt ook gesteld door nogal wat mensen die uitzien  naar onze samenkomsten waarin we ons aan de hand van de H. Schrift kunnen bezinnen op onze opgaven als mens; waarin we vertrouwend en vragend kunnen bidden; waarin we kunnen luisteren en samen zingen. Er leeft in deze coronatijd de nodige onzekerheid  en zorg. Ons gevoel alles zelf te kunnen uitmaken  heeft in de beleving van velen een behoorlijke deuk gekregen. Waar vinden we houvast nu we moeten laten wat we normaal kunnen doen en moeten doen wat we normaal kunnen laten?

Het is niet de eerste keer dat zoiets voorkomt in de geschiedenis. En telkens geeft dat te denken, of men nu gelovig is of niet. In ieder geval zijn n.a.v. de coronacrisis  veel mensen zich bewust van de noodzaak van solidariteit, van rekening houden met elkaar. Bij velen heerst een gevoel van (noodzakelijke) saamhorigheid. Dat staat haaks op het toenemend aandacht voor het individu en diens welbevinden van de laatste vijftig jaar.

Kerken hebben van oudsher de functie gehad om mensen bij elkaar te brengen. Ze zijn, als het goed is, dragers  van  een boodschap van liefde, van rekening houden met en omzien naar elkaar.  Die Goede tijding hebben de kerken niet zelf uitgevonden, maar is hun ter verspreiding meegegeven. Ze steunt op het geloof dat God van zijn mensen houdt. Van de week had ik iemand aan de telefoon, die bij alle ellende in de wereld zich afvroeg of God het allemaal niet beter had kunnen regelen? Aan de telefoon kun je op zulk een vraag, die wellicht bij velen leeft, niet uitgebreid ingaan. Ik vroeg de man ‘of God er wel goed aan gedaan had ons vrij te laten? Als Hij veel of alles zou regelen zouden we onze vrijheid kwijt zijn en naar zijn pijpen moeten  dansen’. Nu kunnen we  vanuit  onze vrijheid  ja of nee zeggen tegen God. ‘Ja’, zei de ander, ‘dat was dan ook wel weer zo’. Tot dit soort vragen, die met ons leven en onze positie als mens te maken hebben, geeft de coronacrisis (klaarblijkelijk) aanleiding.

De boodschap van de kerken bestaat hierin dat  “God  mens is geworden en onder ons heeft gewoond’. We vieren dat met Kerstmis.  Daarmee is God in Jezus  ons mensenbestaan komen delen met zijn ups en downs, zijn vreugde en verdriet, zijn kwetsbaarheid en eindigheid, om er uiteindelijk met Pasen leven-voorgoed aan over te houden. Parochies bestaan uit mensen die geloven dat ze daarin kunnen delen en daar door hun doopsel uiting aan geven. Dat geloof is waarschijnlijk  de achtergrond  van het verlangen dat we in onze parochiekerken weer bijeen kunnen komen om ons geloof te vieren. Gelovigen vinden er hun houvast, vertrouwen en hoop dat het uiteindelijk met ons goed komt. Dat heeft zijn betekenis voor ons leven hier en nu. Het zorgt voor een goede Geest in ons. Ik moet daarbij vaak denken aan de bemoedigende woorden die de Paulus schrijft aan de gemeenschap van christenen van Galatië (in het huidige Turkije). Hij noemt als vruchten van de Geest ‘liefde,  vreugde en vrede, geduld, vriendelijkheid en goedheid, geloof, zachtmoedigheid en zelfbeheersing’. Zij lijken mij de eigenschappen die zorgen in ons voor een  basisvertrouwen, waardoor we heel wat áán kunnen ook in deze tijd van coronacrisis.

Momenteel zijn  we aan allerlei maatregelen gebonden maatschappelijk, maar ook kerkelijk. Een van de meest ingrijpende beperkingen, vind ik, dat we bij een afscheid van een overledene in de kerk maar 30 mensen mogen toelaten. Normaal hebben we een volle kerk of minstens een vol middenschip. Nu de horecagelegenheden gesloten zijn wordt ook de ontmoeting van familie, vrienden en kennissen gemist.
Ook mogen slechts 30 mensen tegenwoordig zijn bij een kerkelijke huwelijksinzegening waardoor inzegeningen vaak worden uitgesteld.
De 1e Communie in Eys is al uitgesteld tot 6 september. En nu we door de sluiting  de kinderen niet op school konden voorbereiden zorgde Theo Dahlmans in samenwerking met meester Swen Jongen ervoor dat de bijbelfilmpjes en de daarbij behorende cursus bij de ouders kwamen met van tijd tot tijd wat aanwijzingen. Toch zou het fijn zijn als we vóór de viering nog enkele keren met de kinderen bijeen zouden kunnen komen om de viering voor te bereiden.

Tot slot. We hebben sinds januari van dit jaar in onze dorpen van een  aantal overledenen afscheid moeten nemen. De laatste weken waren de uitvaarten slechts mogelijk in tegenwoordigheid van een beperkt aantal mensen. Dat was voor de betrokkenen niet gemakkelijk. Het zou fijn zijn, als we als medeparochianen of mededorpsbewoners, waar nodig en mogelijk, aandacht kunnen besteden aan hen die het verlies van een dierbare te betreuren hebben. Het past in de huidige aansporingen om aandacht te besteden aan elkaar. Ook zieken en eenzamen verdienen die aandacht. Ik vond in de tuin van de pastorie  aan een stokje het volgende bericht:  ‘Ik denk aan je’. Het was niet ondertekend. Maar het doet wel goed. Zien we naar elkaar om, blijf gezond, blijf voorzichtig en houd vol, ook al is dat vaak niet gemakkelijk.

Hartelijke groet, ook van pastor Franssen. A. Reijnen, pastoor.

Brief aan de parochianen van het cluster “Morgenster”.

By beschouwingen

                                                                                                                                                            Pastorie 21 april 2020

Dierbare parochianen,

HET IS STIL IN ONZE KERKEN

Het was stil in onze parochiekerken in de zo genoemde Goede Week en Pasen. Tot nog toe ieder jaar was er gelegenheid samen in onze kerken de weg te volgen, die Jezus moest gaan door lijden en dood. Aan de hand van zijn verhaal konden we degenen indachtig zijn die in onze tijd te lijden hebben onder de machten van het kwaad. Met Pasen vierden we samen dat God opgewassen is tegen lijden en dood, zichtbaar geworden in de opstanding van Jezus, als eerste van ons allen.   Dit jaar waren de Goede Week- en Paasvieringen niet mogelijk.

Het blijft de komende tijd stil in onze parochiekerken, tot nog toe altijd plekken waar we bij elkaar kwamen om te bidden, te luisteren, de namen te noemen van onze

overledenen, (communicanten en vormelingen) het Christusbrood met elkaar te breken en  te delen. En als onze parochiekerken op zondag tussen 10.30 en 12.00 open zijn voor een gebed en het opsteken van een kaars, is dat nu slechts mogelijk op gepaste afstand. Van minstens anderhalve meter. En doen we onze doden uitgeleide dan mogen er nog slechts dertig aanwezigen zijn, verspreid over het kerkgebouw. Vreemd, waar normaal bij een uitvaart de kerk (grotendeels) vol zit.

Het is ook stil in de pastorie. Het secretariaat is telefonisch tijdens kantooruren en via  de mail bereikbaar. Alle vergaderingen en bijeenkomsten van groepen zijn afgelast. De koren repeteren niet, ‘Samenscholingen’ van meerdere mensen zijn niet toegestaan. Vreemd allemaal. Ook voor ons, pastores, is het een vreemde tijd.

HET GEVAARLIJKE VIRUS !

Het gevaarlijke coronavirus en de genomen overheidsmaatregelen hebben ons leven overhoop gehaald.. Veel van wat normaal was kan en mag momenteel niet. In plaats van de handdruk, de omhelzing, de arm om de schouder, de knuffel, de ontmoeting, het elkaar nabij komen, is het leven op afstand gekomen. Dat laatste raakt ook in he bijzonder onze bejaarden en inwoners van zorgcentra en hun families. Vereenzaming ligt op de loer.  Maar er staat ook wat tegenover: er is aandacht en zorg voor elkaar, meer dan anders, ook in onze dorpen. Aandacht en zorg zijn de motor van veel creativiteit om de negatieve gevolgen van de crisis op te vangen. Dat is bemoedigend, toch…..?

Er is nog geen vaccin er is nog geen ‘coronaprik’ zoals de griepprik. En zolang die er niet zijn moeten we er alles aan  doen om de verspreiding van het virus tegen te gaan,  wat het ons ook kost. Het kan nog een tijd duren voor dat vaccin er is. We zitten nu in een crisis en we zijn er nog niet uit.

Die maatregelen raken ons allemaal, ook in onze dorpen, de een nog meer dan de ander. Het is best moeilijk om goed om te gaan met de ons opgelegde beperkingen en de extra belasting die dat met zich meebrengt? We denken aan ouders met kinderen. De scholen van basis- en voortgezet onderwijs zijn dicht, slechts open voor de opvang van een beperkte groep kinderen. Het is een heel nieuwe ervaring om buiten de (grote) vakantie de kinderen gedurende zo lange periode  thuis te hebben. Dat vraagt de nodige soepelheid, geduld, uithoudingsvermogen en creativiteit.

Misschien zijn er ook een aantal onder jullie, die thuis moeten werken. Maar er kunnen ook dorpsbewoners zijn hun baan dreigen te verliezen of zonder inkomsten komen te zitten ondanks alle steunmaatregelen van de regering. De horeca (in ons toeristisch gebied), de evenementen, de planning van feesten, zijn ook bijzonder getroffen.

Hoe gaat het met onze voormalige dorpsbewoners die nu in Zorginstellingen verblijven?  Die zijn momenteel dicht voor bezoek. Dat is erg voor hen, die zo graag bezoek ontvangen. Dat is ook erg voor degenen, die zo graag uit genegenheid en zorg een bezoek brengen. Nogmaals: het is hartverwarmend te zien hoe én verzorgenden én familieleden dit op proberen te vangen.

Gelukkig is er veel aandacht voor elkaar, veel bereidwilligheid om met elkaar zorgvuldig om te gaan. Veel bereidheid  elkaar te helpen. Het valt te hopen dat we het volhouden.

AANLEIDING TOT BEZINNING ?

Leidt de uitbraak van het coronavirus tot bezinning? Wat opvalt is de uitlating van menigeen: ‘zoals we tot nu toe leefden, zo kon het toch ook niet langer’. Wat zegt dat? Duidt het niet op een zekere ongerustheid, op een gevoel van een (heimelijk) onbehagen? Dat gevoel wordt ingevuld in de zin als Jeangu Macroy dat uitte in het dagblad Trouw van zaterdag j.l. (Macroy is de geboren Surinamer, die Nederland zou vertegenwoordigen op het Europese Songfestival van dit jaar, dat nu uitgesteld is tot het volgend jaar). Hij zegt: ‘we denken dat we alles in de hand hebben, maar dat is niet zo. Het virus maakt ons nederig en leert ons dat het de hoogste tijd is ons gedrag te veranderen’. Geluiden van dezelfde strekking vallen regelmatig te beluisteren.

Hoe negatief het virus ons momenteel ook in de greep houdt, hoeveel moeite we ons ook moeten getroosten om de verspreiding ervan tegen te gaan, het zou ook wel eens een positief gevolg kunnen hebben. Dat we n.l.  ervaren dat we deel uitmaken van een Werkelijkheid die ons omvat in plaats van dat wij die in eigen hand hebben. We maken deel uit van onze aarde met haar dag en nacht, lucht en water, dieren en de planten (lees het Boek van de Schepping uit de bijbel, hst. 1 en 2). Die werkelijkheid omvat ons maar is ons ook toevertrouwd om ervoor te zorgen en zorgvuldig te gebruiken.

GELOOF ALS ONDERSTEUNING ?

Kan ons geloof als christen van betekenis zijn? Een gebed kan de mentaliteit in ons versterken om in Godsnaam zorgvuldig en aandachtig met elkaar om te gaan. Enkele weken geleden stond op onze sites en in onze parochiebladen een ‘gebed in deze tijd van coronacrisis’ met als kern: ‘Doe ons beseffen dat Gij (God) met ons zijt nu wij de kwetsbaarheid van ons bestaan ervaren’.

Betekent het gaan naar onze parochiekerken een steun voor een stil gebed en het opsteken van een kaars? Onze kerken zijn op zondag open tussen 10.30 en 12.00 u.

TV- en radio- uitzendingen landelijk, regionaal en lokaal kunnen een ondersteuning bieden van ons vertrouwen dat we, wat er ook gebeurt, in Gods hand zijn. Tot Hem kunnen we bidden als Onze Vader. Ook teksten op onze parochiesites of in onze bladen kunnen helpen.

Het is goed dat die bezinning er is. Het is goed dat we mogen leven vanuit ons geloof in Gods liefde voor de mens. En het zal fijn zijn als we elkaar in onze parochies weer kunnen ontmoeten om het pad van gelovige bezinning samen verder te gaan en het Brood voor onderweg met elkaar te breken en te delen. Moge Gods zegen met ons zijn. Mogen we gezond blijven.

Mogen we de crisis met elkaar uithouden Hartelijke groet, mede namens collega pastor A. Franssen, A. Reijnen, pastoor

BEZINNING OP DE VEERTIGDAGENTIJD

By beschouwingen
BEZINNING OP DE VEERTIGDAGENTIJD 2020 14
Bezinning Goede Vrijdag 10 april 2020.
Het lijden en sterven van de Heer

Lezingen: Jesaja 52,13-53, 12; Psalm 31; Hebreeën 4, 14-16. 5, 7-9; Johannes 18. 1-19.42.

Schriftwoord uit Hebreeën 5, 8-9:
Om zijn vroomheid is hij verhoord:
Hoewel hij Gods Zoon was heeft hij in de school van het lijden gehoorzaamheid geleerd;
en toen hij het einde had bereikt is hij voor allen die hem gehoorzamen oorzaak geworden van eeuwig heil.

 

Vragen:         

  • Vandaag staan we voor het kruis. Waarom is het kruis tegelijk een symbool van zijn dood en verrijzenis?
  • Wij geloven dat God een einde maakt aan de opvatting dat het leven stopt bij lijden en dood. De dood heeft dus niet het laatste woord. Geloof betekent “het vertrouwen in de waarheid van iets (van Dale) dat wordt beweerd. Gelooft u dit nu ook, dat God sterker is dan de dood?
  • Jezus liet het kwaad e n het onrecht moedig over zich heenkomen en redde zichzelf niet door te rommelen met de waarheid. Begrijpen we nu goed hoe erg het kwaad is en hoe onrecht werkt?

 **********

BEZINNING OP DE VEERTIGDAGENTIJD 2020 13a

Van een van onze parochianen kwam nog een bezinning binnen op basis van een tekst uit de brief aan de Hebreeën hst. 5, 7-9. Die tekst luidt als volgt:

“Christus heeft tijdens zijn leven op aarde
onder tranen en met luide stem gesmeekt en gebeden
tot Hem die hem kon redden van de dood,
en werd verhoord vanwege zijn diep ontzag voor God.
Hoewel hij zijn Zoon was, heeft hij moeten lijden,
en zo heeft hij gehoorzaamheid geleerd.
En toen hij naar de uiteindelijke volmaaktheid gevoerd was,
werd hij voor allen die hem gehoorzamen
een bron van eeuwige redding.”

Onze medeparochiaan was getroffen door de “menselijkheid” van Jezus. Hij kende angst, verdriet, opzien tegen het lijden dat hem ten deel viel. Hij is echt een van ons geworden.
Hij is gehoorzaam geweest aan de levensroeping, zoals die in Godsnaam hem was toevertrouwd.
Het doet denken aan de brief van Paulus aan de inwoners van Filippi waarin hij over Jezus schrijft:

‘Hij die de gestalte van God had, hield zijn  gelijkheid aan God niet vast,
maar deed er afstand van.
Hij nam de gestalte aan van een slaaf en werd gelijk aan een mens.
En als mens verschenen heeft hij zich vernederd
en werd gehoorzaam tot in de dood, de dood aan het kruis.
Daarom heeft God hem hoog verheven
en hem de naam geschonken die elke naam te boven gaat”.

Vraag:

  1. Wat doen zulke teksten ons? Raken ze ons?
  2. Hoe beleven wij ons eigen leven. Zien we het als een roeping? Aanvaarden we deze en geven we er dienovereenkomstig  vorm aan, m.a.w. zijn we er ‘gehoorzaam’ aan?
  3. Nu de coronacrisis alom bezinning met zich meebreng, de vraag: komen we daarin toe aan een ‘gewetensonderzoek’ naar ‘hoe wij zelf in het leven staan’ (zoals vroeger voorafgaande aan de paasbiecht?  Maakt gelovig vertrouwen er deel van uit?
  4. Geloven we als christenen, dat als ook wij ons leven aanvaarden het uiteindelijk zal uitlopen op ons Pasen ?
**********
BEZINNING OP DE VEERTIGDAGENTIJD 2020 13
Bezinning dinsdag 7 april 2020.

In deze rare tijden van Corona en op slot zittende maatschappij zijn we haast ongemerkt aangeland in de Goede Week. De glorieuze intocht in Jerusalem is voorbij en akelige gebeurtenissen komen eraan alvorens het Pasen wordt. Maar goed; de lente, het nieuwe leven komt eraan……….  heus.

Vraag: Kunnen wij wat leren van de coronacrisis (lees Goede Vrijdag) op weg naar het Heil (lees Verrijzenis en Pasen)? De verhalen van deze dag (7 april) kunnen ons helpen.

In Jesaja 49, 1-6 laat de profeet zien, dat Gods heil niet alleen bestemd is voor de stammen van Israël, maar voor alle volkeren.

Jesaja 49,  6: Hij sprak: ‘Voor u, mijn dienstknecht, is het te gering, alleen Jacobs stammen op te richten, en Israëls overlevenden terug te brengen; Ik stel u aan om een licht voor de volken te zijn; mijn heil moet reiken tot in de uithoeken der aarde.’

Dat geeft af en toe fricties en complicaties; zie b.v. Handelingen 13, 46 -47: Toen verklaarden Paulus en Barnabas in alle vrijmoedigheid: ‘Tot u moest wel het eerst het woord van God gesproken worden, maar omdat gij het afwijst en uzelf het eeuwige leven niet waardig keurt, daarom richten wij ons voortaan tot de heidenen. Want aldus luidt de opdracht van de Heer tot ons: Ik heb u geplaatst als een licht voor de heidenen, opdat gij tot redding zou strekken tot aan het uiteinde der aarde.’

Vraag: Als God zijn Heil brengt via de mens, reiken onze activiteiten dan ‘tot het uiteinde der aarde’? En is het hemd niet nader dan de rok?
De evangelielezing van vandaag (7 april) komt uit Johannes: Joh. 13, 21 – 38. Dit is een lang, maar interessant stuk over (1) het verraad van Judas, (2) het gebod van de liefde en (3) de voorspelling van de verloochening door Petrus.

In de toelichting op deze tekst staat o.a. “Met het verraad van Judas wordt het lijden van Jezus ingezet, maar daarmee ook zijn Verheerlijking”.

Vraag: Is het kwaad in de mens te verdrijven via de liefde?
Zo ja, waarom en hoe?
Zo nee, waarom niet?

**********

BEZINNING OP DE VEERTIGDAGENTIJD 2020 12
Vrijdag 03 april 2020.
Aanbeveling: zoek vooraf een moment van stilte!

Jeremia, 20, 10-11a

Want de mensen bauwen (onhebbelijk luid / blaffend roepen) mij na:
“Overal paniek! Overal paniek!
Roep het, dan vertellen wij het verder.”
Al mijn vrienden zijn uit op mijn val:
“Misschien laat hij zich verleiden,
dan krijgen wij hem in onze greep,
dan wreken wij ons op hem.”
Maar de HEER staat mij terzijde als een machtig krijgsman.

Vragen:

  1. Wat lees ik hier? Hoe moet ik het verstaan ?
  2. Is het toeval dat deze tekst juist nu staat voorgeschreven?
  3. Maar we moeten toch juist nu niet in paniek raken, maar ons gezond verstand gebruiken?
  4. En dan staat er vers 11a: Maar de HEER staat mij terzijde…..Geeft dat dan vertrouwen en rust in deze bizarre tijd, waarin we nu leven?
    **********
BEZINNING OP DE VEERTIGDAGENTIJD 2020 11
Dinsdag 31 maart 2020

Bezinning op basis van Johannes 8, 21-30

Kies bewust een moment van stilte

Jezus is herhaaldelijk in discussie met Farizeeën die hem voortdurend zoeken om Hem en zijn Goede Boodschap (Evangelie) aan te vechten. Ze teren op hun ‘eigen (vermeende) gerechtigheid’.
Jezus praat men hen over zijn op weg zijn en heengaan naar de Vader en zegt tot hen: ‘Ik ga weg en u zult me zoeken. Maar in uw zonden zult u sterven. Waar ik heenga kunt gij niet komen’. En vervolgens zegt: ‘als u niet gelooft dat ik het ben (de Messias) zult u inderdaad n uw zonden sterven’. In het gesprek ;aat Jezus zijn tegenstanders weten, dat Hij datgene brengt wat Hij van de Vader heeft ontvangen.

Vragen:
1. Hebben we door wat Jezus zegt?
2. Kunnen wij inkomen in wat Jezus zegt?
3. Kunnen we met Hem meegaan, in Hem geloven, eigen gerechtigheid loslaten, om de vreugde te ervaren van de       ‘vrijheid van de kinderen van God?

   **********

BEZINNING OP DE VEERTIGDAGENTIJD 2020 10
Vrijdag 27 maart ’20

Lezingen: Wijsheid 2, 1a.12-22; Johannes 7, 1-2.10.25-30

Een korte samenvatting van de lezingen:

In de tekst van het Boek Wijsheid uit het Oude of Eerste Testament spannen de goddelozen samen tegen de mens die in gerechtigheid leeft zoals God het wil. Zijn manier van leven is een aanklacht tegen hun leven dat van-God-los is, puur gericht op eigenbelang en zich niets aantrekt van de medemens. De goddelozen willen de rechtvaardige martelen om te zien of hij werkelijk zachtmoedig is en door God beschermd wordt. Ze willen hem een schandelijke dood aandoen. Uiteraard zijn de goddelozen volgens de auteur van het boek op een dwaalspoor en zijn ze vertegenwoordigers van een miserabel leven.

Ook in onze wereld worden rechtvaardigen nog door goddelozen belaagd.

In de Evangelielezing is Jezus ‘de rechtvaardige’, die door zijn tegenstanders wordt belaagd: ‘ze waren erop uit Hem te doden’. Jezus getuigt tegenover de mensen in de tempel van zijn band met God: ‘Jullie kennen mij en weten waar ik vandaan kom’. Hij bedoelt daarmee zijn afkomst uit het timmermansgezin van Maria en Jozef. Vervolgens zegt Jezus: Ook al kennen jullie mij, ‘Toch ben ik niet uit mezelf gekomen, maar Die mij gezonden heeft is waarachtig; Hem kennen jullie niet. Ik ken Hem omdat ik uit Hem ben en Hij mij heeft gezonden’. Hij geeft daarmee aan waardoor het bestaan van ‘een rechtvaardige’ wordt gedragen’

Overweging en vragen:

In deze tijd van het coronavirus (COVID 19) is het moeilijk deze lezingen te plaatsen en in te laten werken bij de dagelijkse beslommeringen, die we momenteel hebben. We zoeken nu duizenden getroffen zijn meer naar troost en bemoediging dan dat we ons realiseren, dat boven geschetste omstandigheden in het verleden voordeden, maar ook nu. Toch kunnen we ons afvragen:

  1. Wat lezen we in de lezingen dat ons kan bemoedigen en hoop geven?
  2. Kunnen we in onze tijd over enkele weken Pasen goed plaatsen, het feest van ‘Verlichting’ en ‘Verlossing’ goed plaatsen in ons dagelijks leven? Of moeten we eerst door Palmzondag en een lange ‘Goede Week’ op weg naar betere tijden (en opstanding)?
BEZINNING OP DE VEERTIGDAGENTIJD A 2020 9
Dinsdag 24 maart 2020

Ezechiël, 47, 1 –  9  + 12

Toen bracht hij mij terug naar de ingang van de tempel. Daar zag ik onder de drempel water opwellen en in oostelijke richting stromen: de voorzijde van de tempel ligt immers op het oosten. Het water stroomde eerst zuidwaarts langs de muur en dan langs de zuidkant van het altaar. Hij leidde mij door de noordpoort buitenom naar de oostelijke buitenpoort en rechts daarvan kwam het water weer tevoorschijn. De man ging verder oostwaarts met de meetstok in de hand en mat een afstand af van duizend el. Daar liet hij mij door het water waden en het kwam tot mijn enkels. Weer mat hij een afstand van duizend el af. Hij liet mij door het water waden en het kwam tot mijn knieën. Opnieuw mat hij een afstand van duizend el af; hij liet mij door het water waden en het kwam tot mijn middel. Nog eens mat hij een afstand van duizend el af; nu was het een rivier, ik kon er niet meer doorheen waden. Het water was zo diep dat men er alleen zwemmend overheen kon.

Toen vroeg hij: “Hebt ge dat gezien, mensenkind?” Daarop liet hij mij teruggaan langs de oever van de rivier. En op de terugweg zag ik aan beide oevers overal bomen staan. Hij zei: “Dit water stroomt door het oostelijk deel van het land van de Araba, mondt uit in de Zoutzee en maakt het water van de zee gezond. De rivier brengt leven overal waar hij stroomt, het wemelt er van dieren. De zee zit vol vis, want de rivier die erin uitmondt, maakt het water gezond. Overal waar hij stroomt is volop leven.

Aan beide oevers van de rivier groeien allerlei vruchtbomen: hun bladeren verdorren niet en ze zijn nooit zonder vruchten. Elke maand dragen ze vruchten, omdat het water dat ze voedt, uit het heiligdom komt. De vruchten zijn eetbaar en de bladeren hebben geneeskracht.

  • Wat is voor jou een bron die gelukkig maakt en inspireert om vruchten te dragen?
  • Ervaar jezelf het goede dat je ontvangt in het leven als een geschenk van God of zie het meer als een resultaat van eigen verdienste?

Johannes, 5, 1 – 3a + 5 – 16

Daarna ging Jezus, omdat er geen feest van de Joden was, op naar Jeruzalem. Nu is er in Jeruzalem bij de Schaapspoort een badinrichting, in het Hebreeuws Betesda geheten, met vijf zuilengangen. In die gangen lag altijd een groot aantal gebrekkigen.

Nu was daar een man die al achtendertig jaar lang gebrekkig was. Jezus zag hem liggen en omdat Hij wist dat hij reeds lang zo lag, zei Hij tot hem: “Wil je gezond worden?” De zieke gaf Hem ten antwoord: “Heer, ik heb niemand om mij, wanneer het water bewogen wordt, in het bad te brengen en terwijl ik ga, daalt een ander vóór mij er in af.” Daarop zei Jezus hem: “Sta op, neem je bed op en loop.” Op slag werd de man gezond. Hij nam zijn bed op en liep.

Die dag was het echter sabbat en daarom zeiden de Joden tot de genezene: “Het is sabbat, je mag je bed niet dragen.” Hierop antwoordde hij hun: “Die mij gezond heeft gemaakt, Die heeft mij gezegd: Neem je bed op en loop!” Daarom vroegen zij hem: “Wie is die man die je zei: Neem je bed op en loop?” De genezene wist niet wie het was, want Jezus had zich ongemerkt teruggetrokken, omdat er veel volk ter plaatse was. Later trof Jezus hem in de tempelen sprak tot hem: “Zie, je bent nu genezen! Zondig niet meer, opdat je niets ergers overkomt.” De man ging heen en vertelde aan de Joden, dat het Jezus was die hem genezen had. Omdat Jezus dergelijke dingen op sabbat deed, begonnen de Joden Hem te vervolgen.

  • De man wacht lang op hulp: had hij ook zelf meer initiatief kunnen nemen om hulp te krijgen?
  • Laat jij wel eens een kans op iets goeds liggen, omdat je ziet dat iemand anders er meer behoefte aan heeft?
  • Kun jij begrip opbrengen voor wie iets doet dat op zich goed is, maar die zich daarbij niet aan de regels houdt?
  • Als iemand zich niet houdt aan de regels, moet hij daar dan verantwoording voor afleggen of mag hijzelf bepalen wat kan en niet?

                                                                                                **********

BEZINNING IN DE VEERTIGDAGENTIJD 2020 8
Vrijdag 20 maart 2020

Hosea, 14, 2 – 10

Bekeer u, Israël, tot Jahwe uw God, want over uw schuld zijt gij gestruikeld. Kom met uw woorden als gave, bekeer u tot Jahwe en zeg Hem: “Gij vergeeft toch alle schuld: aanvaard ook onze goede wil: wij zullen onze woorden als offerdieren geven. Assur kan ons niet redden; wij zullen niet meer op paarden rijden en tegen het maaksel van onze handen zeggen wij nooit meer: Gij zijt onze God. Gij, Jahwe, zijt immers degene bij wie de wees ontferming vindt.”

Ik wil hen van hun ontrouw genezen en hun van harte mijn liefde schenken. Mijn toorn heeft zich van hem afgewend. Ik wil voor Israël zijn als de dauw: als een lelie zal hij gaan bloeien en hij zal wortels schieten, als op de Libanon.

Zijn scheuten lopen uit, zijn luister evenaart die van de olijfboom, zijn geur die van de Libanon. Zij zullen opnieuw in zijn schaduw zitten; zij zullen koren kunnen verbouwen, zij zullen bloeien als de wingerd en vermaard zijn als de wijn van de Libanon. Wat ik heb ik dan nog met de afgoden te maken, Efraïm? Ik ben het die hem verhoort en die naar hem omziet. Ik ben als een altijd groene cypres; aan Mij zijn uw vruchten te danken. Wie is zo wijs dat hij dit beseft, en wie zo verstandig dat hij dit inziet? Inderdaad, recht zijn de wegen van Jahwe: de rechtschapenen bewandelden die, maar rebellen komen er ten val.

  • Waar moeten wij zelf voor zorgen en wat komt van de genade Gods?
  • Wat hopen wij te verkrijgen als wij bidden tot God?

Marcus, 12, 28b – 34

Nu trad een schriftgeleerde op Hem toe, die naar hun woordenwisseling geluisterd had en, begrijpende dat Hij hun een raak antwoord had gegeven, legde hij Hem de vraag voor: “Wat is het allereerste gebod?” Jezus antwoordde: “Het eerste is: Hoor, Israël! De Heer onze God is de enige Heer. U zult de Heer uw God beminnen met heel uw hart, geheel uw ziel,  geheel uw verstand en geheel uw kracht.

Het tweede is dit: Gij zult uw naaste beminnen als uzelf. Er is geen ander gebod voornamer dan deze twee.” Toen zei de schriftgeleerde tot Hem: “Juist, Meester, terecht hebt Ge gezegd: Hij is de enige en er bestaat geen andere buiten Hem; en Hem beminnen met heel zijn hart, heel zijn verstand en heel zijn kracht en de naaste beminnen als zichzelf, gaat boven alle brand- en slachtoffers.” Omdat Jezus zag dat hij wijs gesproken had, zei Hij hem: “Gij staat niet ver af van het Koninkrijk Gods.”En niemand durfde Hem nog een vraag te stellen.

  • Zijn wij ook altijd gericht op God en onze naaste?
  • Hoever gaat onze liefde tot onze naaste?
  • Zijn wij bereid iets in te leveren voor iemand die wij niet kennen?

**********

BEZINNING IN DE VEERTIGDAGENTIJD 2020 7
(3e week in de Veertigdagentijd jaar A)
Dinsdag 17 maart 2020

Uit het H. Evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens Matteüs hst. 18, 21 en 22:

In die tijd kwam Petrus bij Jezus staan en vroeg:
‘Heer als mijn broeder of zuster tegen mij zondigt, hoe dikwijls moet ik vergeving schenken?
Toe zevenmaal toe?’ Jezus antwoordde:  ‘Niet tot zevenmaal toe, maar tot zeventig maal zeven’, m.a.w. een opdracht tot eindeloos vergeven.

Vragen:

  1. Maar betekent dat dan ook dat je altijd moet vergeven? Van Jezus horen we dat je ‘zeventig maal zeven keer’ moet vergeven,  eindeloos dus. Niet de 490e keer wel en de 491e keer niet meer. Nee, aan de boodschap van vergeving komt geen einde.
  2. Is dat niet wat veel gevraagd?
  3. En als er aan de opdracht tot vergeving geen einde is, wie kan aan die hoge norm voldoen?
  4. Bij het Onze Vader bidden wij: ‘vergeef ons onze schulden zoals wij vergeven aan onze schuldenaren….’ Wij belijden daarin ons geloof in Gods permanente bereidheid ons te vergeven. Vergeven wij dan ook zoals Hij?

**********

BEZINNING OP DE VEERTIGDAGENTIJD 6

Vrijdag 13 maart – Week 2 in de Veertigdagentijd

Uit het boek: ‘Een handvol verhalen’ van René Hornikx

Elke mens is gevoelig voor contact, voor ontmoeting.
Elk mens hoopt als unieke persoon gezien te worden.
Er wordt niet vóór maar mét hem of haar gedacht.
Er wordt niet gezegd hoe je je moet voelen, maar je mag zeggen hoe je je werkelijk voelt.
Er wordt eerst geluisterd en dan pas geantwoord.

In een echte ontmoeting hervindt de mens zichzelf.
Voor die ontmoeting moet gekozen worden.
Ze blijkt geen vanzelfsprekendheid te zijn.
Heel veel mensen zoeken naar echt contact, naar echte ontmoeting, die niet te koop is, maar die je ontvangt als je omziet naar elkaar, als je aandachtig leeft met elkaar.

Vragen:
1. Is het verhaal van de ontmoeting herkenbaar? Waar je soms te hard van stapel loopt met je eigen verhaal en niet luistert naar de ander?
2. Zijn we bang om aan de ander te vragen: ‘hoe is het met jou?’
3.Besteden we wel genoeg tijd, némen we de tijd (thuis) om naar elkaar te luisteren?
4. Een andere mens echt ontmoeten, is dat niet wat Jezus altijd deed op zijn tochten?

**********

BEZINNING OP DE VEERTIGDAGENTIJD 5
Dinsdag 10 maart – Week 2 in de veertigdagentijd

Leesrooster Jesaja 1, 10.16-20; Psalm 50, 3-9. 16-23 en Mattheüs 23, 1-12
Deze teksten zijn een aanklacht, sporen aan tot het goede of zijn gericht tegen onoprechtheid of schijnheiligheid.
Concentreren we ons op de volgende passage uit Psalm 50, vers 23. Nemen we daarvoor allereerst gedurende enkele minuten rust.

“Wie offers brengt van lof, die eert Mij waarlijk,
wie rechte wegen gaat, die vindt het heil van God.”

Vragen:

  1. Prikkelen de teksten om tot bezinning te komen en wijst het Woord ons de weg van een goed leven?
  2. Wat doe ik met het doopsel dat ik heb ontvangen?
  3. Volg ik het spoor van Jezus of doe ik maar wat tot mijn eigen voordeel?

**********

BEZINNING OP DE VEERTIGDAGENTIJD 2020  4

 Vrijdag 6 maart

Lezingen: uit de profeet Ezechiël hst. 18, 21-28; en het Evangelie van Matteüs hst.5, 20-28

Concentreren we ons op de volgende passage uit Ezechiël. (De volledige tekst vindt u hierboven aangegeven). Nemen we daarvoor allereerst gedurende enkele minuten rust.

De Heer zegt:
Als een eerlijk mens ophoudt eerlijk te zijn, als hij onrecht doet en sterft, dan is dat om het onrecht dat hij deed! Maar als een misdadiger berouw heeft van zijn misdaden en voortaan eerlijk en rechtvaardig leeft, dan zal hij in leven blijven.’

  1. Wat bedoelt de Heer (God) met deze zin?
  2. Heeft deze passage uit de Bijbel ook betrekking op mij?
  3. Een slecht mens heeft te allen tijde de gelegenheid, de mogelijkheid km weer onder de genade van de Heer te vallen. Wat vind je van deze unieke kans?
  4. Vinden we dit oordeel (cursief gedrukt) van de Heer rechtvaardig. Waarom wel/niet?

**********

BEZINNING OP DE VEERTIGDAGENTIJD 2020  3

Dinsdag 3 maart

Neem een paar minuten de tijd om het stil te maken in jezelf. Om je helemaal te proberen los te maken van dagelijkse beslommeringen. Het helpt als je een aantal keren bewust in en uit ademt; dat gaat nog beter als je je hand op je buik houdt en dan te ademen ‘naar je hand toe’. Rust volgt……..

Lees dan de volgende tekst uit Jesaja hst. 55,  10-11:

‘Want zoals de regen en de sneeuw uit de hemel neerdalen en daarheen pas terugkeren, wanneer zij de aarde hebben gedrenkt, haar hebben bevrucht en met planten bedekt, wanneer zij zaad hebben gegeven aan de zaaier, en brood aan de eter;

Zo zal het ook gaan met mijn woord, dat voortkomt uit mijn mond; het keert niet vruchteloos naar Mij terug, maar pas wanneer het heeft gedaan wat mij behaagt, en alles heeft volvoerd, waartoe Ik het heb gezonden.’

 Lees de tekst nog eens aandachtig aan de hand van de volgende vragen:

  1. Wat heb ik gelezen? Wat staat er? Kan ik het met eigen woorden zeggen?
  2. Wat ervaar ik bij deze tekst? Wat doet deze tekst met mij? Kan ik blij worden van de inhoud van deze tekst? Waarom wel, waarom niet?
  3. Kan ik hier wat mee in mijn dagelijks leven? of als voorbereiding op Pasen?

                                              **********

BEZINNING OP DE VEERTIGDAGENTIJD 2020  2

(vrijdag 28 februari )

We proberen een moment tijd te nemen en het stil te maken in onszelf; wat ons bezig houdt even los te laten. Daarbij kan helpen aan aantel keren bewust in en uit te ademen.

Ik lees de volgende tekst langzaam. Uit de profeet Jesaja hst. 58, 7 en 8a:

Is het vasten niet:
je brood delen met de hongerige,
onderdak bieden aan armen zonder huis,
iemand kleden die naakt rondloopt,
je bekommeren om je medemensen?

Dan breekt je licht door als de dageraad, je zult voorspoedig herstellen.

Vragen:
1. Wat heb ik gelezen? Wat staat er in die zinnen? Kan ik het met eigen woorden zeggen?
2. Is deze uitleg van vasten ook voor mij bedoeld? Waarom niet, waarom wel?
3. Hoe zou ik dot kunnen invullen als voorbereiding op Pasen?
4. Kan dat leiden tot het doorbreken van het licht? En wat betekent dat dan?

**********

BEZINNING OP DE VEERTIGDAGENTIJD 2020  1

(Aswoensdag 26 februari)

We proberen een moment tijd te nemen en het stil te maken in onszelf; wat ons bezig houdt even los te laten. Daarbij kan helpen een aantal keren bewust in en uit te ademen.

Ik lees de volgende tekst langzaam.
De tekst is uit de 1e Lezing uit de H. Schrift op Aswoensdag: Joël hst 2, 12

‘Zo spreekt God de Heer: ‘Keer tot mij terug van ganser harte,
Met vasten, met geween en met rouwklacht.
Scheurt uw hart en niet uw kleren (als uiting van berouw).
Keert terug tot de Heer, uw God, want genadig os Hij en barmhartig
en barmhartig, lankmoedig en vol liefde.

Ik lees de tekst nog een keer,

  1. Wat heb ik gelezen? Wat staat er? Kan ik het met eigen woorden nazeggen?
  2. Vind ik dat de oproep ook op mj kan slaan? Waarom niet, waarom wel?
  3. Dat God barmhartig, genadig en vol liefde is stimuleert mij dat?
  4. Wat zou ik met het bovenstaande kunnen doen ter voorbereiding op Pasen?

**********

OP WEG DOOR DE VEERTIGDAGENTIJD 2020

Na carnaval het feest van bruisende vitaliteit voor de een en dagen van wintersport voor de ander, begint voor christenen de Veertigdagentijd ter voorbereiding van het Paasfeest, Het is een tijd van bezinning en inkeer. In vroeger tijden had je in de parochies op zondagmiddag de zogenoemde ‘lijdensmeditaties’. Zij werden druk bezocht, zeker in de tijd van de 2e wereldoorlog (1940-1945) en gaven een structuur aan de toen ook ‘vastentijd; genoemde periode in het kerkelijk jaar. Allerlei gewoonten waren er ten dienste van een zekere ‘onthechting’, wat afstand doen van waar men door werd ‘meegenomen’ om zo ruimte e scheppen voor ‘inkeer’. Op vrijdag werd er geen vlees gegeten, andere dagen werden we verondersteld te vasten of minder te eten dan gewoonlijk. Alleen mensen met zware beroepen zoals de ondergrondse mijnwerkers waren van deze praktijken uitgezonderd. De kinderen bewaarden de door de week gekregen snoep in een trommeltje tot de zondag, soms tot het einde van de vasten. Tegenwoordig wordt er eerder ‘gevast’ om te ‘lijnen’ met het oog op de gezondheid. Toch is niet iedereen tevreden met de eigen levenswijze, Menigeen voelt dat het leven onder druk staan en zou graag wat afstand nemen om wat meer ‘tot zichzelf te komen’. De parochie wil degenen die dat willen een suggestie doen om een paar keer per week een moment van stilte te zoeken . Op dinsdag en vrijdag in de veertigdagentijd presenteren parochianen van cluster Morgenster een korte Bijbeltekst met de suggestie die bewust te lezen. (In afwijking daarvan verschijnt de eerste tekst op Aswoensdag, de dag dat de Veertigdagentijd begint). Er worden enkele vragen gesteld, die helpen bij een moment van bezinning. De teksten komen op de verschillende parochiesites en een aantal exemplaren komen te liggen achter in onze parochiekerken.

U kent allemaal uw parochiewebsites?
Nijswiller: http://members.ziggo.nl/st.dionysius-nijswiller

Wahlwiller: www.kerk-wahlwiller.nl

Eys: www.parochie-eys.nl

A. Reijnen, pastoor

Zondag 22 maart 2020. Gebedscirkel ingesteld over de Nederlandse Bisdommen.

By beschouwingen

Zondag 22 maart 2020: GEBEDSCIRCEL OVER DE NEDERLANDSE BISDOMMEN

BIDDEND VERBONDEN’

Via NPO 2, Facebook.com/krokatholiek en de website: kro-ncrv.nl/katholiek

Biddend verbonden begint om 9.45 met een geloofsgesprek van Leo Feijen met kardinaal  Eijk waarna de Eucharistieviering vanuit de Lambertusbasiliek in Hengelo.
Om 12.00 wordt het gebed online overgenomen op de Facebookpagina KRO-NCRV.nl/katholiek en de daarbij behorende website.

Iedereen kan v.a. 12.00 u via internet meebidden met het gebed van een bisschop vanuit zijn eigen bisdom.
Online wordt de gebedscirkel gestart met bisschop van den Hout vanuit het bisdom Groningen-Leeuwarden.

De gebedscirkel wordt om 16.35 afgesloten met een korte vesperviering vanuit de St. Janskathedraal in de Bosch met bisschop de Korte.

Meneer Pastoor brengt het volgende onder uw aandacht…….

By beschouwingen

OP WEG DOOR DE VEERTIGDAGENTIJD 1.

Na een hopelijk bruisend carnaval kokt een tijd van bezinning, de Veertigdagentijd, voorbereiding  op het Paasfeest. De Pastoraatsgroep. ‘denktank’ van de parochies Wahlwiller, Nijswiller en Eys (cluster ‘Morgenster’) heeft het plan opgevat om bij die bezinning behulpzaam te zijn. Parochianen uit de verschillende parochies is gevraagd een korte Bijbeltekst, gebruikt in de betreffende week in de  Veertigdagentijd, uit te kiezen. Zij voorzien deze van enkele hulpvragen ter ondersteuning van de bezinning.  Iedere week op dinsdag en vrijdag zijn de teksten te vinden op de sites van onze parochies. Iedereen die wil kan er gebruik van maken.

De adressen van de verschillend sites zijn als volgt:
www.kerk-wahlwiller.nl
www.parochie-eys.nl
http://members.ziggo.nl/st.dionysius-nijswiller/

De Pastoraatsgroep

Wie maken deel uit van de Pastoraatsgroep? Van Nijswiller Michel Pricken (en in verband met het maken van een beleidsplan Hugo Savelberg); van Wahlwiller Wim Hendriks; van Eys Arthur Prakken, José Nass-Vaessen, José Niessen-Berger en Theo Dahlmans (secretaris). Pastoor A. Reijnen is voorzitter. De leden zijn benoemd door de verschillende kerkbesturen.

 

OP WEG DOOR DE VEERTIGDAGENTIJD 2.

Wat kunnen we doen om ons voor te bereiden op Pasen?
Traditionele vormen waren bidden, deelname aan de kerkelijke vieringen op zondagen en in de zogenoemde Goede Week. Ook het zich onthouden van vlees op de vrijdag was gebruikelijk. Tegenwoordig worden vasten en onthouding eerder beoefend met het oog op de bevordering van de eigen gezondheid. In hoeverre beide ook nu nog gepraktiseerd worden om zich te ‘onthechten aan het eigen ik’  weet ik niet. Bij ‘onthechting’ nam men afstand van zichzelf, van allerlei vorm van gehechtheid bv. van slechte gewoonten, van het steeds op de voorgrond willen staan of in het middelpunt van de belangstelling.  ‘Onthechting’ maakte, zo was de opvatting,  een mens geestelijk sterker, beter bestand tegen tegenvallers, geduldiger. Bovendien schiep men in zichzelf ruimte voor stilte, voor gebed, voor bezinning, voor aandacht voor de medemens en God. ‘Onthechting’ lijkt momenteel echter een moeilijk woord. Sinds de jaren zestig immers hebben we geleerd voor onszelf op te komen,  gevoelig te zijn voor onze rechten en ervoor te zorgen dat we tot ons recht komen, voor onze meningen uit te komen. Het heeft het zelfrespect van menigeen aanzienlijk bevorderd.  Het lijkt echter raadzaam te beseffen, dat we met velen zijn met wie we samen moeten leven. Afstand doen van (iets van) zichzelf was/is ook de gedachte achter het geven van geld voor goede doelen tijdens de Veertigdagentijd. Onze Vastenactie is eruit voortgekomen. Zij richt onze aandacht tijdens de Veertigdagentijd op mensen buiten ons, die wonen in gebieden van armoede. We geven van wat wij bezitten om hen te helpen. Het is nog altijd een goede mogelijkheid van voorbereiding op Pasen. Maar er zijn wellicht ook nog andere, voortkomend uit de creativiteit van de mens van nu.

A. Reijnen, pastoor