BRIEF AAN DE PAROCHIANEN VAN HET CLUSTER MORGENSTER.  (Pastorie 20-10-2020)   

By beschouwingen

“DE REALITEIT VAN ALLEDAG”

EEN 2e CORONAGOLF
De werkelijkheid van alledag wordt momenteel sterk bepaald door een 2e coronagolf. Vóór de coronatijd hadden we eigenlijk het meeste goed in de hand. De economie liep goed, de werkeloosheid was laag, onze welvaart hoog, vergeleken met andere landen in de wereld. Ieder moment konden we via de moderne apparaten geïnformeerd worden en met elkaar in contact komen. Werk, vrije tijd, kwesties van leven en dood leken we zelf te kunnen regelen. Reizen konden we waarheen we wilden. Al 75 jaar leefden we zonder oorlog in vrede. Dit jaar was de viering van 75 jaar bevrijding gepland met dank aan degenen die omwille van onze vrijheid het leven lieten. Onderzoek wees uit, dat de doorsnee Nederlander heel tevreden was met zijn/haar bestaan. Wel waren er ook kanttekeningen te maken bij die tevredenheid. Gewezen werd op de sterk toegenomen individualisering waardoor steeds meer mensen op en voor zichzelf gingen leven en de onderlinge betrokkenheid afnam. Ook onze dorpse verenigingen hadden/hebben daaronder te lijden.  Een belangrijk hedendaags probleem blijkt eenzaamheid te zijn.

Corona met zijn lichamelijke, psychische, maatschappelijke en economische gevolgen  heeft de boel aardig in de war gestuurd. We blijken elkaar te kunnen besmetten. Er is (nog) geen  vaccin. Wat we kunnen doen is proberen de verspreiding van het virus tegen te gaan. Dat bepaalt nu de realiteit van alledag, die anders is geworden, minder ‘natuurlijk’ dan we gewend waren. De strengere maatregelen nu zorgen ervoor dat opnieuw veel activiteiten stil zijn  gelegd. Ook bij de verenigingen in onze dorpen is dat te merken.

Met dit alles ervaren we onze kwetsbaarheid. We zijn zelf onderdeel  van de  schepping, die we weliswaar in beheer hebben gekregen, maar waar we niet boven verheven zijn. Het laat ons ook de grenzen zien van de maakbaarheid. We zijn geen bazen, die kunnen doen wat ze willen. We zijn ertoe bestemd om te dienen wat ons is toevertrouwd, aarde, planten, dieren en medemensen.

HOE GAAN WE MET DE CRISIS OM?
Niet allemaal op gelijke wijze. We hebben klaarblijkelijk een sturende overheid nodig die de boel, bij alle verschil van mening, bij elkaar houdt. Een flinke meerderheid bij oud en jong is bereid om de overheidsmaatregelen te accepteren ook al blijkt achteraf dat die niet perfect zijn en wellicht beter hadden gekund. Van de overheid wordt wel verlangd dat ze integer en  geloofwaardig is. Maar, je houdt ook mensen die lak hebben aan de maatregelen. Jammer.  Duidelijk is dat ook hooggeplaatsten fouten maken. Wat we doen is mensenwerk.

We hebben het misschien moeilijk  met de door de overheid getroffen maatregelen,  omdat ze ingaan tegen ons gevoel van wat natuurlijk is en voor ons vanzelfsprekend.  Het valt niet mee ons anders te moeten gedragen dan we gewend/verwend  (??) zijn. De bescherming van onze gezondheid staat voorop. Maar er klinkt een vraag die moeilijk te beantwoorden blijkt: hoe de mentale, maatschappelijke en economische problemen opgelost kunnen worden, die de coronacrisis met zich meebrengt. Er wordt een groot beroep gedaan op onze bereidheid tot solidariteit.  Hoe we met de crisis omgaan (b)lijkt samen te hangen met de manier waarop we in het leven staan. ‘Maling hebben aan alles’, zoals iemand zich uitdrukte, kan toch niet de stijl van leven zijn. Zeker als christenen worden we verondersteld ons te gedragen naar de manier van leven en de geboden van de liefde van Jezus, een van ons (Mensenzoon) en Zoon van God.

HEBBEN WE WAT AAN ONS GELOOF?
Er vielen al woorden die zeker bij ons, christenen, passen: solidariteit met onze medemensen in het verlengde van de geboden tot liefde. We kunnen daar ook praktische vormen aan geven zoals de telefoon pakken om elkaar op te bellen, zeker nu we elkaar lijfelijk niet of minder kunnen ontmoeten. Andere voorbeelden: een e-mail sturen, een kaartje in de brievenbus stoppen. Er zijn ook mensen, die een maaltijd bezorgen aan alleenstaanden.

Er zijn in onze christelijke traditie al eeuwenlang gebruiken die misschien ook nu zinnig zijn. Het ging er vaak om wat afstand te nemen van ons zelf, van ons eigenbelang en ruimte te scheppen voor aandacht voor anderen, m.n. minder bedeelden. We werden aangespoord de tijd te nemen ons wat meer bezig te houden met gebed als motor voor ons ‘geestelijk leven’ of onze spiritualiteit. We maakten daar werk van in de voorbereiding op Kerstmis in de Adventstijd; en tijdens de voorbereiding op Pasen in de Veertigdagentijd. Op zondagmiddagen  overwogen we in ‘lijdensmeditaties’ in de Veertigdagentijd,  de moeilijke weg die Jezus had te gaan. Een weg die hem werd aangedaan. Vertrouwend op God die alles ten goede leidt, hield Hij het uit en kwam met Pasen voorgoed tot leven.  Zou hij een voorbeeld kunnen zijn van het ‘uithouden in hoop’ in de moeilijke periode die wij nu meemaken? Ook ons leven is nu eenmaal geen permanent genieten. Er zitten aan de realiteit van alledag moeilijke kanten en het vraagt acceptatie om dat onder ogen te zien. Laten we er de tijd voor nemen.

Wat pastor Franssen en ik van harte hopen is, dat we allen de kracht vinden het uit te houden bij de huidige realiteit. Dat de crisis van nu ons dieper doet beseffen wie we als mensen zijn: geroepen om solidair te zijn met elkaar. Laten we hopen en bidden dat we ons ook gelovig kunnen toevertrouwen aan God en zijn voorzienigheid.

Verder hoop ik als pastoor, dat u uw parochie en het dorpse verenigingsleven van uw steun zult blijven voorzien.
Gegroet, blijf gezond, houd vol, steun elkaar.
Mede namens pastor Franssen,
Pastoor A. Reijnen.

Bisschop Smeets schrijft Beleidsbrief 2020

By beschouwingen

Bisschop Smeets schrijft Beleidsbrief 2020

Bisschop Harrie Smeets heeft een Beleidsbrief 2020 voor alle kerkbesturen en pastoraal verantwoordelijken in het bisdom Roermond geschreven. In de brief gaat de bisschop in op de toekomst van de parochies in Limburg als missionaire geloofsgemeenschappen. Ook maakt hij een aantal nieuwe afspraken bekend in het kader van het benoemingenbeleid in het bisdom en roept hij op tot solidariteit tussen parochies.

Lees verder

Meneer pastoor brengt onder onze aandacht ………

By beschouwingen

Wat ons als cluster “Morgenster” waarschijnlijk te wachten staat n.a.v. de herinrichting van ons bisdom ten gevolge van de Blauwdruk (inzichten m.b.t. herstructurering bisdom Roermond) 2010.

Het bisdom Roermond, samenvallend met de Provincie Limburg, is bezig aan een inhaalslag. We liggen, vergeleken bij andere bisdommen achter met de herinrichting van ons bisdom. Niet dat er niets op gang gebracht was, maar de samenleving  en de betrokkenheid t.a.v. geloof en kerk veranderen zo snel dat de hervorming van de kerkelijke structuur het niet bijbenen. Parochies als geheel zijn vaak moeilijk in beweging te krijgen. Degenen die betrokken zijn houden het vaak het liefst bij het oude. Dat zijn ze zo gewend. En zo lang d financiën nog toereikend zijn……Het is evenwel vaak nu al moeilijk het salaris op te brengen van een priester beneden de pensioengerechtigde leeftijd. En als er grote kosten komen aan gebouwen…….

In ons cluster ‘Morgenster’ van de parochies Wahlwiller, Nijswiller en Eys zijn we al een aantal jaren bezig met samenwerking van onderop. We hebben een overkoepelend clusterbestuur, dat de afzonderlijke besturen besluiten voorlegt en voorstellen doet. We hebben een ‘denktank’ die Pastoraatsgroep wordt genoemd en op het ogenblik al flink gevorderd is met een gezamenlijk beleidsplan. Al jaren komen degenen, die in onze kerken uit de H. Schrift lezen en voorgaan in de voorbede, bijeen om zich in de verschillende soorten Bijbelboeken te verdiepen door samen Schriftteksten te lezen. We hebben een liturgisch beraad dat zich buigt over afstemming van de diensten in onze parochies op elkaar en op de vraag hoe we de vieringen het beste vorm kunnen geven. We hebben een gezamenlijk Zorgoverleg, dat bekijkt wat we vanuit onze parochies met de mogelijkheden die we hebben kunnen doen voor mensen, die daar behoefte aan hebben. In coronatijd hebben we afgesproken attent te zijn waar de negatieve gevolgen ervan en waar het kan te helpen al is het maar door aandacht te schenken aan degenen de het ’t hardste nodig hebben. Koren zijn bereid elkaar bij te springen, maar tot nu toe is daar nog geen gebruik van gemaakt. We hebben een gezamenlijk missiecomité, dat de verschillende missieactiviteiten door het jaar onder de aandacht van de parochies brengt. Zo zijn we in Morgenster van onderop bezig.

Ons Bisdom heeft in 2010 een zogenoemde Blauwdruk gemaakt van hoe de structuur van het bisdom eruit zou zien. Parochies zouden op grote schaal worden samengevoegd in grotere eenheden, federaties. In delen van ons bisdom zijn deze inderdaad tot stand gekomen. Ook in ons dekenaat Gulpen, dat de parochies omvat in het Heuvelland met aan de westkant Eijsden, aan de oostkant Vaals en aan de noordkant Valkenburg zijn er federaties tot stand gekomen. De parochies van Eijsden en omliggende kerkdorpen Mesch, Rijckholt, Gronsveld en Eckelrade vormen sinds ze een nieuwe pastoor hebben een federatie. Dat is ook het geval bij de cluster Terlinden (Banholt, Reijmerstok, Noorbeek) en Margraten/Scheulder. Ook Valkenburg, Oud-Valkenburg , Schin op Geul vormen een federatie waarbij Sibbe gaat aansluiten. Ook Vaals, Vijlen, Lemiers en Holset vormen een  federatie. Ze staan onder leiding van een pastoor-moderator met om zich heen assistenten: priesters, diakens, pastoraal werkenden.

Binnen onze gemeente Gulpen Wittem is er de federatie Mechelen, Epen en Slenaken met één bestuur en één pastoor. Wahlwiller, Nijswiller en Eys vormen de cluster Morgenster, met een overkoepelend bestuur met beperkte bevoegdheid zoals eerder aangegeven. Onze cluster heeft twee pastores, pastor Franssen en pastoor Reijnen. De parochies Wijlre en Gulpen praten over samengaan onder één pastoor, een diaken en een stagiair. In de Blauwdruk 2010-2020 zou het eindresultaat zijn dat alle huidige parochies uit de gemeente samengaan in één federatie met een moderator en een of meer assistenten.

Het lijkt erop dat zulk een federatie ons te wachten staat. De huidige kerkbesturen zouden dan omgevormd gaan worden tot een soort adviesraden. De kerkbesturen wachten nu op nadere uitleg van de kant van de herstructureringscommissie van ons bisdom. Er leven nog vele vragen.  AR

Nieuwe exploitanten voor Klooster Wittem. (het thuis van onze meneer pastoor)

By beschouwingen

Op de foto: vlnr Jelle Wind (lid communiteit Klooster Wittem), Evert en Blanche Hartman, Henk Erinkveld (rector Klooster Wittem)

De exploitanten van de voormalige kloostergebouwen Luciushof en Savelbergklooster in Heerlen worden ook de nieuwe exploitanten van de bibliotheek en de Gerarduszaal in Klooster Wittem. Dat is vrijdag 4 september bekend gemaakt.

Het kloostercomplex van de paters redemptoristen in Wittem is verkocht aan de Lenferink Groep uit Zwolle. De communiteit van redemptoristen blijft er wonen en zet de activiteiten voort in de kloosterkerk, de devotiekapellen en in wat nu nog de grote Gerarduskapel is, waar onder andere de kloosterboekwinkel zal worden gevestigd. Daarnaast zullen nog twee gebruikers het klooster exploiteren, waaronder een organisatie die ruim twintig woonappartementen zal aanbieden voor zogeheten ‘vitaal wonen’.

Inmiddels is bekend wie de derde exploitant zal zijn, die de monumentale kloosterbibliotheek, de ernaast gelegen Gerarduszaal en andere publieke ruimtes gaat beheren. Het is het echtpaar Blanche en Evert Hartman, dat niet onbekend is met het ondernemen in (voormalige) kloosters. Ze hebben ervaring opgebouwd in Heerlen, waar zij twee voormalige naast elkaar gelegen kloosters exploiteren onder de naam ‘De Twee Gezusters’: de Luciushof aan de Putgraaf en het erachter gelegen Savelbergklooster. Ook verzorgen zij de dienstverlening van Huize de Berg, het ‘moederhuis’ van de Kleine Zusters van de Heilige Joseph in Heerlen.

Het echtpaar Hartman draagt zorg voor de volledige exploitatie van deze panden, in opdracht van de eigenaren. Op hun locatie aan de Putgraaf baten zij een brasserie uit en verzorgen zij vergaderfaciliteiten, lunches en de mogelijkheid om feesten en andere bijeenkomsten te organiseren. Voor de bewoners van Huize de Berg verzorgen zij de dagelijkse catering.   In afwachting van de formele overdracht van het redemptoristenklooster aan de Lenferink Groep, nemen zij per direct de exploitatie over van de kloosterbibliotheek en de horecavoorziening. Dat is besloten na overleg met de huidige en de toekomstige eigenaar va het kloostercomplex, opdat er aan het begin van dit nieuwe seizoen geen gat ontstaat in met name het programma van culturele activiteiten in de imposante bibliotheek. Het echtpaar Hartman start in Wittem met het verhuren van de beschikbare ruimtes en gaat ook, indien gewenst, de catering verzorgen van gasten, bezoekers en groepen die van deze ruimtes gebruik maken.

Hiermee is een begin gemaakt van de ‘transitie’ van Klooster Wittem naar een nieuwe situatie waarin de congregatie van de redemptoristen het eigendom van het klooster overdraagt, maar wel een van de drie gebruikers zal blijven om de pastorale en liturgische functies van het pelgrimsoord voort te zetten. “Met de komst van Blanche en Evert Hartman is ook de voortzetting van de culturele betekenis van Klooster Wittem verzekerd,” zo laat pater Henk Erinkveld weten. “Voor de toekomst liggen er plannen klaar om het klooster en de tuinen verder te ontwikkelen, zodat Klooster Wittem zijn betekenis voor streekbewoners, pelgrims en andere bezoekers blijft behouden.”

Bron: Nieuws en wetenswaardigheden van het bisdom Roermond.

Vakantiebericht van onze pastoor vanuit Matran in Zwitserland.

By beschouwingen

VAKANTIE

Beste parochianen,

Terwijl voor velen van jullie de vakantie al voorbij is, zit ik er nog middenin. We laten ons verwennen door de medebroeders in Matran.  De Zwitserse Redemptoristen staan er hetzelfde voor als de Nederlandse: al jaren geen aanwas uit eigen land en derhalve een hoge gemiddelde leeftijd. Het belet hen – en de mensen die voor hen zorgen – niet om uitermate hartelijk en gastvrij te zijn. Ze beleven hun roeping als kloosterling diepgaand zonder te  rekenen op een vooraanstaande plaats in de huidige samenleving. De rust hier is weldadig. Vanuit  het raam op mijn kamer op de tweede verdieping heb ik dit prachtige uitzicht, waar ik in de verte vaag de Zwitserse Freiburger Alpen kan zien. Het gebouw is overgenomen door Caritas Zwitserland, dat er vluchtelingen-statushouders voorbereidt om hun plaats in te nemen in het land.

Intussen volgen we het nieuws in land en wereld en de onrust die de mensen wereldwijd nog altijd  gevangen houdt ten gevolge van het coronavirus.  De reacties zijn verschillend. Er zijn voor- en tegenstanders van de overheidsmaatregelen. Het is voor iedereen lastig als je in je manier van leven, die zo gewoon en vanzelfsprekend was, belemmerd wordt. Dat geldt zeker als je ‘sowieso’ al weinig mogelijkheden hebt, omdat je tot de kansarmen behoort. De rellen op verschillende plaatsen –hoe afkeurenswaardig ook- zijn dan ook een vraag aan de samenleving hen in hun lot tegemoet te komen. Het is overigens te hopen dat de redelijkheid die maant tot voorzichtigheid, de overhand blijft houden en dat we elkaar daarop kunnen blijven aanspreken; zeker zolang er nog geen vaccin is.

De gevolgen van Covid 19 zijn ingrijpend, fysiek voor een aantal mensen, maar ook economisch en maatschappelijk. De economische krimp in het 2e kwartaal is bij ons 8.5 %. In andere landen is de krimp nog groter. Des te meer zijn we aangewezen op onderlinge solidariteit, hoewel ook dat na een periode van alsmaar toenemende (ook individuele) welvaart niet gemakkelijk zal zijn. 75 jaar geleden werd de (wereld)oorlog overwonnen door vrede; staan we nu voor de opgave ons gegroeide individualisme te overwinnen door onderlinge betrokkenheid, solidariteit en de vindingrijkheid die daarbij hoort?? Ons geloof als christenen in de kracht van de liefde kan ons daarbij helpen. De overweging van pastor Franssen b.g.v. Maria  Tenhemelopneming (zie onze websites) leert ons dat we als gelovigen geen ‘onnozelaars’ zijn,  Moge de levens van het ‘Herrgöttje’ en van zijn ‘hillige Mam’ onder ons een inspiratiebron zijn. Blijft allen gezond.
A. Reijnen, pastoor.

 

BRIEF AAN DE PAROCHIANEN JULI 2020

By beschouwingen

Dierbare parochianen.

Terwijl ik begin te schrijven. Woensdagmiddag 24 juni, ben ik in afwachting van de persconferentie van premier Rutte en minister de Jonge van vanavond. De voornaamste versoepelingen zijn,  al of niet met opzet,  gelekt om ons er alvast aan te wennen. De anderhalve meter afstand voor mensen die niet  vanwege gezinsverband bij elkaar horen blijkt te worden gehandhaafd. Voor de rest zijn er talrijke versoepelingen.

De uitbraak van het coronavirus heeft wel wat teweeg gebracht, wereldwijd. De angst dat onze gezondheid zou worden aangetast heeft ons maatregelen doen accepteren, waar we in het ‘gewone normaal’ niet over gepeinsd zouden hebben. Maatregelen, die bij het gunstiger worden van de cijfers van opname op de IC en sterfgevallen ook hoe langer hoe minder gemakkelijk geaccepteerd worden. Om van de angst voor de krimp in de economie nog maar te zwijgen als motor om maar weer ‘normaal’ te gaan doen. Ook in onze dorpen hebben we de gevolgen van de maatregelen van de overheid ondervonden. Denk aan de verenigingen en de pogingen van de besturen om zo goed mogelijk oplossingen te bedenken. Ook daar was er sprake van een krimp aan mogelijkheden om het verenigingsleven zoals gebruikelijk  in stand te houden. In de parochies vonden geen weekeindevieringen plaats en werden groepsbijeenkomsten afgelast.

Kerkbesturen vragen zich af hoe de geloofsgemeenschappen uit de stilteperiode in het parochieleven tevoorschijn gaan komen? Het kan zijn dat trouwe kerkgangers ernaar verlangen weer samen te kunnen komen om te bidden, te zingen, na te denken over Gods woord in menselijke verhalen en uitdrukkingen.  Het kan ook zijn, dat parochianen het moeilijk vinden het ritme weer op te pakken. ‘So wie So’ hing het kerkbezoek vóór de coronatijd al samen met de ‘sociale’ betrokkenheid met de mensen, die een  misintentie hadden aangereikt. Nu hoor ik mensen zeggen, dat de ‘gedwongen rust’ door de beperkingen tijdens coronatijd hen goed gedan heeft. De ruimte die er kwam door de geringere mobiliteit,  het thuis kunnen werken, het gering aantal vergaderingen, werd gevuld met aandacht voor elkaar, meer met elkaar in gesprek gaan, meer aandacht voor de ander en wat hem/haar ter harte ging. ‘We zijn er beter door in ons eigen vel komen zitten’ zei iemand.  Het zou kunnen zijn, dat het verlangen de rust vast te houden parochianen (opnieuw) naar onze vieringen in de kerk doet  gaan. Immers daar komen we bijeen voor wat rust en om ons te bezinnen op belangrijke waarden voor het leven waar wij als christenen   voor staan omwille van een ‘menswaardige’ wereld  De ons uit noodzaak opgedrongen maatregelen van de overheid hebben menigeen tot bezinning gebracht rond de vraag: ‘werd/word ik geleefd door het economisch en maatschappelijk systeem van onze tijd of had/heb ik zelf nog enigermate de regie over mijn leven in handen’?  Nogmaals, hoe zullen de parochies uit de coronacrisis tevoorschijn komen? Wellicht is de onderlinge betrokkenheid van mensen en de zorg voor elkaar toegenomen en worden deze positieve eigenschappen ondersteund door onze kerkelijke vieringen waar iedereen welkom is. Daar ken men ervaren kan dat men er is voor elkaar in aandacht, in dienstbaarheid, in  vergevingsgezindheid, in mildheid en met zorg. Het gaat om de opdracht tot dienstbare liefde, grondslag van een rechtvaardige en vredige wereld.

De anderhalve meter norm staat voorlopig nog symbool voor de zorg voor elkaars gezondheid en een zekere terughoudendheid die deze zorg met zich meebrengt. Houden we vol, blijven we gezond met en voor elkaar. Mede namens collega-pastor Franssen groet u hartelijk en wenst u  Gods zegen toe, A. Reijnen, pastoor

Enne?! Hoe nu verder met de samenwerking tussen parochies?

By beschouwingen

Als Limburgers elkaar ontmoeten, dan zeggen ze ‘Enne?!’ En daar zit alles in. ‘Enne, hoe is het?’ Soms luidt het antwoord: ‘Auch enne..’. Dan weet je dat het goed zit. Maar: ‘Enne?!’ kan ook een uitnodiging zijn elkaar eens diep in de ogen te kijken en te bevragen hoe het er werkelijk mee staat.

Al vóór het jaar 2000 heeft het Bisdom Roermond verschillende opeenvolgende nota’s aangereikt, waarin de vermoedelijke contouren van de Limburgse kerk in de nabije toekomst geschilderd werden. Die nota’s culmineerden in de Blauwdruk 2020, waarin op verschillende punten heldere beleidslijnen werden uitgezet. Het is nu 2020. ‘Enne?!’ Met ‘Auch enne…’ komen we nu natuurlijk niet verder. Maar wel met elkaar diep in de ogen te kijken en met elkaar te bezien wat er feitelijk al dan niet van terecht gekomen is… en wat we van elkaar mogen verwachten.

Wat stond er in?
De opeenvolgende nota’s waren zeer omvangrijk en ze zijn in alle mogelijke gremia uitputtend besproken, zowel op bisdomniveau als in de dekenaten en parochies. In alle nota’s en in de Blauwdruk was het gekoppelde begrippenpaar steeds leidend: herstructurering en revitalisering. Herstructurering had geen andere intentie dan ten dienste te staan van revitalisering. Om een en ander mogelijk te maken, werd ingezet op clustering en federatievorming. In de Blauwdruk zijn daartoe duidelijke lijnen getrokken wie met wie bedoeld was te clusteren of een federatie te vormen. Daar zijn ook heldere termijnen aan gesteld: uiterlijk 2015 zouden de clusters geformeerd zijn, waarna er nog tot 2020 de tijd gegeven werd om tot een federatie te komen. Het benoemingenbeleid van zowel pastorale krachten alsook van kerkmeesters zou daarop gevoerd worden.

Waar staan we nu?
Het bisdom heeft veel aan de parochies zelf overgelaten, doorgaans aangestuurd door de dekenaten. Op sommige plaatsen is inderdaad de beoogde federatie tot stand gebracht en werken pastorale teams voor een groter gebied. Op veel plaatsen is de clustering gerealiseerd, maar heeft men geen vervolgstappen meer gezet. Op een enkele plaats is ondanks herhaald aandringen niets gebeurd in deze richting. Meermaals is aangegeven dat men in deze sturing vanuit het bisdom gemist heeft of als te zwak heeft ervaren. En in veel van de pastorale beleidsplannen die de laatste jaren door parochies zijn geschreven, op verzoek van het bisdom, is te lezen dat men graag beter aangestuurd dan wel bijgestuurd wilde worden.

Met ‘Auch enne…’ komen we niet verder. Wel met elkaar diep in de ogen kijken en bezien wat er feitelijk van de samenwerking terecht gekomen is…

Nu het tijdsbestek van de Blauwdruk 2020 ten einde loopt, is het tijd de balans op te maken. Parochies hebben twintig jaar de kans gekregen zelf te zoeken naar werkbare situaties voor de toekomst, waarbij de Blauwdruk leidend zou moeten zijn. Veel is gelukt. Het is niet zonder meer te verwachten dat parochies die op dit moment er niet in geslaagd zijn de gevraagde ontwikkelingen mee te maken en zelf stappen te zetten, daar in de nabije toekomst wel toe in staat zullen zijn.

De laatste tien jaren is veel veranderd. Het cijfermateriaal en de statistieken laten zien dat ingrijpen geboden is. Kerkbetrokkenheid, uitgedrukt in kerkbezoek en sacramentenbedieningen neemt zienderogen af en ook financieel zijn er serieuze zorgen. De insteek van het bisdom was dat herstructurering nodig was om tot revitalisering te komen. Er zijn geen redenen nu deze beleidslijn van inmiddels lang geleden te herzien. Integendeel.

En noe dan?!
Het verdere traject van herstructurering en revitalisering wordt door twee commissies ter hand genomen.
Hulpbisschop Mgr. Everard de Jong geeft leiding aan een voortzetting van het Team Parochievernieuwing, dat eerder namens het bisdom aan de parochies gevraagd heeft naar pastorale meerjarenbeleidsplannen; een veertigtal clusters of federaties heeft daaraan gehoor gegeven. Nu is het tijd samen met deze en andere parochies daar verder invulling aan te geven.

Vicaris-generaal Mgr. René Maessen geeft leiding aan de commissie Herstructurering.
Wat de herstructurering betreft, kan het volgende gezegd worden. Dit jaar loopt de Blauwdruk 2020 ten einde. Daarmee komt een einde aan een lange en intensieve periode van voorbereiden op en toeleven naar. In 2021 moet een en ander gerealiseerd zijn. De in de Blauwdruk aangeven federaties blijven normerend; waar modificatie nodig is (gebleken), wordt dat in overleg met de dekens aangepast. Daartoe worden deze op korte termijn uitgenodigd bij de commissie. Van deze gesprekken wordt een verslag gestuurd naar de betreffende kerkbesturen. In de loop van 2021 zijn alle clusters overgestapt naar een federatie: één pastoraal team, één kerkbestuur, één jaarrekening (eventueel met vooralsnog gescheiden afdelingen). Pastoors en benoemde kerkmeester worden geacht daar onverkort aan te voldoen. Met pastoors die er op dit moment vooralsnog met hun kerkbesturen niet in geslaagd zijn het beoogde cluster te formeren en door te voeren, worden na de zomer gesprekken gevoerd om door te nemen hoe een en ander alsnog gerealiseerd dient te worden. Met onmiddellijke ingang worden geen kerkmeesters meer benoemd anders dan voor de beoogde federatie.

Stap verder
Een verdere stap die voor menig federatie aantrekkelijk kan zijn, is fusie. Daarbij dient gezegd te worden dat het bisdom er niet op uit is alle federaties tot fusie te dwingen. In overleg met clusters die daar aan toe zijn, kan op korte termijn een en ander gerealiseerd worden. Veelal gaat het daarbij om parochies die enkel nog op papier zijn blijven bestaan, maar al lang deel uitmaken van een gegrond samenwerkingsverband, dan wel parochies waar de samenwerking in federatieverband zo goed loopt dat er geen of nauwelijks bezwaren zijn tegen een fusie.

Het bisdom poogt langs deze weg een inhaalslag te maken, waarbij alle zinvolle argumenten die keer op keer opgesomd zijn in de nota’s om als parochies samen te werken, nu ook formeel geëffectueerd worden; ook op die plaatsen waar het om welke reden dan ook vooralsnog niet of nauwelijks gelukt is en waardoor parochies beter in staat zijn de kerk van de toekomst mogelijk te maken. Uiteindelijk zal ons dit de kans geven om de beschikbare krachten in te zetten voor de opbouw van een vreugdevolle geloofsgemeenschap, waarin we vierend, lerend en zorgend Christus aanwezigheid in ons midden mogen ervaren.

Commissie Herstructurering

Brief aan de parochianen van het Cluster Morgenster. Mei 2020.

By beschouwingen

BRIEF AAN DE PAROCHIANEN MEI 2020                               Pastorie 15-5-2020

Dierbare parochianen,

We weten nog niet welke maatregelen onze Nederlandse bisschoppen gaan voorstellen op basis van die van de overheid van vorige week. We zouden het komend weekeinde van uitsluitsel krijgen. We vragen ons intussen af of we onder voorwaarden vanaf 1 juli weer (Eucharistie)vieringen in onze kerken mogen  houden . Die vraag wordt ook gesteld door nogal wat mensen die uitzien  naar onze samenkomsten waarin we ons aan de hand van de H. Schrift kunnen bezinnen op onze opgaven als mens; waarin we vertrouwend en vragend kunnen bidden; waarin we kunnen luisteren en samen zingen. Er leeft in deze coronatijd de nodige onzekerheid  en zorg. Ons gevoel alles zelf te kunnen uitmaken  heeft in de beleving van velen een behoorlijke deuk gekregen. Waar vinden we houvast nu we moeten laten wat we normaal kunnen doen en moeten doen wat we normaal kunnen laten?

Het is niet de eerste keer dat zoiets voorkomt in de geschiedenis. En telkens geeft dat te denken, of men nu gelovig is of niet. In ieder geval zijn n.a.v. de coronacrisis  veel mensen zich bewust van de noodzaak van solidariteit, van rekening houden met elkaar. Bij velen heerst een gevoel van (noodzakelijke) saamhorigheid. Dat staat haaks op het toenemend aandacht voor het individu en diens welbevinden van de laatste vijftig jaar.

Kerken hebben van oudsher de functie gehad om mensen bij elkaar te brengen. Ze zijn, als het goed is, dragers  van  een boodschap van liefde, van rekening houden met en omzien naar elkaar.  Die Goede tijding hebben de kerken niet zelf uitgevonden, maar is hun ter verspreiding meegegeven. Ze steunt op het geloof dat God van zijn mensen houdt. Van de week had ik iemand aan de telefoon, die bij alle ellende in de wereld zich afvroeg of God het allemaal niet beter had kunnen regelen? Aan de telefoon kun je op zulk een vraag, die wellicht bij velen leeft, niet uitgebreid ingaan. Ik vroeg de man ‘of God er wel goed aan gedaan had ons vrij te laten? Als Hij veel of alles zou regelen zouden we onze vrijheid kwijt zijn en naar zijn pijpen moeten  dansen’. Nu kunnen we  vanuit  onze vrijheid  ja of nee zeggen tegen God. ‘Ja’, zei de ander, ‘dat was dan ook wel weer zo’. Tot dit soort vragen, die met ons leven en onze positie als mens te maken hebben, geeft de coronacrisis (klaarblijkelijk) aanleiding.

De boodschap van de kerken bestaat hierin dat  “God  mens is geworden en onder ons heeft gewoond’. We vieren dat met Kerstmis.  Daarmee is God in Jezus  ons mensenbestaan komen delen met zijn ups en downs, zijn vreugde en verdriet, zijn kwetsbaarheid en eindigheid, om er uiteindelijk met Pasen leven-voorgoed aan over te houden. Parochies bestaan uit mensen die geloven dat ze daarin kunnen delen en daar door hun doopsel uiting aan geven. Dat geloof is waarschijnlijk  de achtergrond  van het verlangen dat we in onze parochiekerken weer bijeen kunnen komen om ons geloof te vieren. Gelovigen vinden er hun houvast, vertrouwen en hoop dat het uiteindelijk met ons goed komt. Dat heeft zijn betekenis voor ons leven hier en nu. Het zorgt voor een goede Geest in ons. Ik moet daarbij vaak denken aan de bemoedigende woorden die de Paulus schrijft aan de gemeenschap van christenen van Galatië (in het huidige Turkije). Hij noemt als vruchten van de Geest ‘liefde,  vreugde en vrede, geduld, vriendelijkheid en goedheid, geloof, zachtmoedigheid en zelfbeheersing’. Zij lijken mij de eigenschappen die zorgen in ons voor een  basisvertrouwen, waardoor we heel wat áán kunnen ook in deze tijd van coronacrisis.

Momenteel zijn  we aan allerlei maatregelen gebonden maatschappelijk, maar ook kerkelijk. Een van de meest ingrijpende beperkingen, vind ik, dat we bij een afscheid van een overledene in de kerk maar 30 mensen mogen toelaten. Normaal hebben we een volle kerk of minstens een vol middenschip. Nu de horecagelegenheden gesloten zijn wordt ook de ontmoeting van familie, vrienden en kennissen gemist.
Ook mogen slechts 30 mensen tegenwoordig zijn bij een kerkelijke huwelijksinzegening waardoor inzegeningen vaak worden uitgesteld.
De 1e Communie in Eys is al uitgesteld tot 6 september. En nu we door de sluiting  de kinderen niet op school konden voorbereiden zorgde Theo Dahlmans in samenwerking met meester Swen Jongen ervoor dat de bijbelfilmpjes en de daarbij behorende cursus bij de ouders kwamen met van tijd tot tijd wat aanwijzingen. Toch zou het fijn zijn als we vóór de viering nog enkele keren met de kinderen bijeen zouden kunnen komen om de viering voor te bereiden.

Tot slot. We hebben sinds januari van dit jaar in onze dorpen van een  aantal overledenen afscheid moeten nemen. De laatste weken waren de uitvaarten slechts mogelijk in tegenwoordigheid van een beperkt aantal mensen. Dat was voor de betrokkenen niet gemakkelijk. Het zou fijn zijn, als we als medeparochianen of mededorpsbewoners, waar nodig en mogelijk, aandacht kunnen besteden aan hen die het verlies van een dierbare te betreuren hebben. Het past in de huidige aansporingen om aandacht te besteden aan elkaar. Ook zieken en eenzamen verdienen die aandacht. Ik vond in de tuin van de pastorie  aan een stokje het volgende bericht:  ‘Ik denk aan je’. Het was niet ondertekend. Maar het doet wel goed. Zien we naar elkaar om, blijf gezond, blijf voorzichtig en houd vol, ook al is dat vaak niet gemakkelijk.

Hartelijke groet, ook van pastor Franssen. A. Reijnen, pastoor.

Brief aan de parochianen van het cluster “Morgenster”.

By beschouwingen

                                                                                                                                                            Pastorie 21 april 2020

Dierbare parochianen,

HET IS STIL IN ONZE KERKEN

Het was stil in onze parochiekerken in de zo genoemde Goede Week en Pasen. Tot nog toe ieder jaar was er gelegenheid samen in onze kerken de weg te volgen, die Jezus moest gaan door lijden en dood. Aan de hand van zijn verhaal konden we degenen indachtig zijn die in onze tijd te lijden hebben onder de machten van het kwaad. Met Pasen vierden we samen dat God opgewassen is tegen lijden en dood, zichtbaar geworden in de opstanding van Jezus, als eerste van ons allen.   Dit jaar waren de Goede Week- en Paasvieringen niet mogelijk.

Het blijft de komende tijd stil in onze parochiekerken, tot nog toe altijd plekken waar we bij elkaar kwamen om te bidden, te luisteren, de namen te noemen van onze

overledenen, (communicanten en vormelingen) het Christusbrood met elkaar te breken en  te delen. En als onze parochiekerken op zondag tussen 10.30 en 12.00 open zijn voor een gebed en het opsteken van een kaars, is dat nu slechts mogelijk op gepaste afstand. Van minstens anderhalve meter. En doen we onze doden uitgeleide dan mogen er nog slechts dertig aanwezigen zijn, verspreid over het kerkgebouw. Vreemd, waar normaal bij een uitvaart de kerk (grotendeels) vol zit.

Het is ook stil in de pastorie. Het secretariaat is telefonisch tijdens kantooruren en via  de mail bereikbaar. Alle vergaderingen en bijeenkomsten van groepen zijn afgelast. De koren repeteren niet, ‘Samenscholingen’ van meerdere mensen zijn niet toegestaan. Vreemd allemaal. Ook voor ons, pastores, is het een vreemde tijd.

HET GEVAARLIJKE VIRUS !

Het gevaarlijke coronavirus en de genomen overheidsmaatregelen hebben ons leven overhoop gehaald.. Veel van wat normaal was kan en mag momenteel niet. In plaats van de handdruk, de omhelzing, de arm om de schouder, de knuffel, de ontmoeting, het elkaar nabij komen, is het leven op afstand gekomen. Dat laatste raakt ook in he bijzonder onze bejaarden en inwoners van zorgcentra en hun families. Vereenzaming ligt op de loer.  Maar er staat ook wat tegenover: er is aandacht en zorg voor elkaar, meer dan anders, ook in onze dorpen. Aandacht en zorg zijn de motor van veel creativiteit om de negatieve gevolgen van de crisis op te vangen. Dat is bemoedigend, toch…..?

Er is nog geen vaccin er is nog geen ‘coronaprik’ zoals de griepprik. En zolang die er niet zijn moeten we er alles aan  doen om de verspreiding van het virus tegen te gaan,  wat het ons ook kost. Het kan nog een tijd duren voor dat vaccin er is. We zitten nu in een crisis en we zijn er nog niet uit.

Die maatregelen raken ons allemaal, ook in onze dorpen, de een nog meer dan de ander. Het is best moeilijk om goed om te gaan met de ons opgelegde beperkingen en de extra belasting die dat met zich meebrengt? We denken aan ouders met kinderen. De scholen van basis- en voortgezet onderwijs zijn dicht, slechts open voor de opvang van een beperkte groep kinderen. Het is een heel nieuwe ervaring om buiten de (grote) vakantie de kinderen gedurende zo lange periode  thuis te hebben. Dat vraagt de nodige soepelheid, geduld, uithoudingsvermogen en creativiteit.

Misschien zijn er ook een aantal onder jullie, die thuis moeten werken. Maar er kunnen ook dorpsbewoners zijn hun baan dreigen te verliezen of zonder inkomsten komen te zitten ondanks alle steunmaatregelen van de regering. De horeca (in ons toeristisch gebied), de evenementen, de planning van feesten, zijn ook bijzonder getroffen.

Hoe gaat het met onze voormalige dorpsbewoners die nu in Zorginstellingen verblijven?  Die zijn momenteel dicht voor bezoek. Dat is erg voor hen, die zo graag bezoek ontvangen. Dat is ook erg voor degenen, die zo graag uit genegenheid en zorg een bezoek brengen. Nogmaals: het is hartverwarmend te zien hoe én verzorgenden én familieleden dit op proberen te vangen.

Gelukkig is er veel aandacht voor elkaar, veel bereidwilligheid om met elkaar zorgvuldig om te gaan. Veel bereidheid  elkaar te helpen. Het valt te hopen dat we het volhouden.

AANLEIDING TOT BEZINNING ?

Leidt de uitbraak van het coronavirus tot bezinning? Wat opvalt is de uitlating van menigeen: ‘zoals we tot nu toe leefden, zo kon het toch ook niet langer’. Wat zegt dat? Duidt het niet op een zekere ongerustheid, op een gevoel van een (heimelijk) onbehagen? Dat gevoel wordt ingevuld in de zin als Jeangu Macroy dat uitte in het dagblad Trouw van zaterdag j.l. (Macroy is de geboren Surinamer, die Nederland zou vertegenwoordigen op het Europese Songfestival van dit jaar, dat nu uitgesteld is tot het volgend jaar). Hij zegt: ‘we denken dat we alles in de hand hebben, maar dat is niet zo. Het virus maakt ons nederig en leert ons dat het de hoogste tijd is ons gedrag te veranderen’. Geluiden van dezelfde strekking vallen regelmatig te beluisteren.

Hoe negatief het virus ons momenteel ook in de greep houdt, hoeveel moeite we ons ook moeten getroosten om de verspreiding ervan tegen te gaan, het zou ook wel eens een positief gevolg kunnen hebben. Dat we n.l.  ervaren dat we deel uitmaken van een Werkelijkheid die ons omvat in plaats van dat wij die in eigen hand hebben. We maken deel uit van onze aarde met haar dag en nacht, lucht en water, dieren en de planten (lees het Boek van de Schepping uit de bijbel, hst. 1 en 2). Die werkelijkheid omvat ons maar is ons ook toevertrouwd om ervoor te zorgen en zorgvuldig te gebruiken.

GELOOF ALS ONDERSTEUNING ?

Kan ons geloof als christen van betekenis zijn? Een gebed kan de mentaliteit in ons versterken om in Godsnaam zorgvuldig en aandachtig met elkaar om te gaan. Enkele weken geleden stond op onze sites en in onze parochiebladen een ‘gebed in deze tijd van coronacrisis’ met als kern: ‘Doe ons beseffen dat Gij (God) met ons zijt nu wij de kwetsbaarheid van ons bestaan ervaren’.

Betekent het gaan naar onze parochiekerken een steun voor een stil gebed en het opsteken van een kaars? Onze kerken zijn op zondag open tussen 10.30 en 12.00 u.

TV- en radio- uitzendingen landelijk, regionaal en lokaal kunnen een ondersteuning bieden van ons vertrouwen dat we, wat er ook gebeurt, in Gods hand zijn. Tot Hem kunnen we bidden als Onze Vader. Ook teksten op onze parochiesites of in onze bladen kunnen helpen.

Het is goed dat die bezinning er is. Het is goed dat we mogen leven vanuit ons geloof in Gods liefde voor de mens. En het zal fijn zijn als we elkaar in onze parochies weer kunnen ontmoeten om het pad van gelovige bezinning samen verder te gaan en het Brood voor onderweg met elkaar te breken en te delen. Moge Gods zegen met ons zijn. Mogen we gezond blijven.

Mogen we de crisis met elkaar uithouden Hartelijke groet, mede namens collega pastor A. Franssen, A. Reijnen, pastoor