Preken

4 en 5 februari H. Agatha.

By 6 februari 2017 No Comments

Wellicht overkomt u het gevoel, als u de kranten leest of het TV-nieuws bekijkt, dat we gelukkig af te zijn in het land en de streek waarin wij leven. We zijn verstoken van de problemen waarin zovelen elders leven, armoede, oorlog, geweld, geen eigen dak boven het hoofd, onzekerheid en stress.

Wij hebben ons vandaag in vrijheid kunnen verzamelenin onze kerk, om te luisteren, samen te bidden en het brood met elkaar te delen. We doen dat in herinnering aan wat Jezus Christus deed tijdens de laatste keer dat hij aan tafel was met zijn leerlingen. We mogen daarbij ook denken aan wat we dagelijks in vrijheid in onze gezinnen doen met elkaar, met familie en met vrienden: ons dagelijks brood delen met elkaar. We leven we nog steeds in vrijheid en in zekere zin ook in vrede te midden van de wrijvingen weliswaar van iedere dag.

Dat wil niet zeggen, dat er onder ons geen zorgen zouden zijn. Er kan ons in eigen leven van alles overkomen waar we niet op gerekend hebben en dat ons levensritme en onze gemoedsrust wel degelijk kan verstoren. Bovendien doen we niet altijd het juiste bij hetgeen we ondernemen. Daarnaast bekruipt veel mensen een gevoel van zorg bij wat er allemaal in de wereld gebeurt waar we zelf geen enkele vat op hebben. Maar het raakt ons wel omdat onze veiligheid en vrede ermee van doen hebben.

Zo worden we gewaar, dat de gerustheid waarmee we hier bijeen zijn; de gerustheid waarmee we luisteren muziek, zang en naar de woorden van leven uit de Heilige Schrift; de gerustheid waarmee we het brood met elkaar delen,  dat dat alles zich afspeelt tegen een achtergrond, die niet vanzelfsprekend onze veiligheid en geborgenheid garandeert.

Dat kan enerzijds voeren tot dankbaarheid dat onze vrede en veiligheid tot nog toe niet rechtstreeks bedreigd zijn. Dat kan voeren tot angst en ongerustheid. Het kan ook voeren tot de bereidheid om ons permanent in te spannen, om vrede en veiligheid, voor zover ze van ons afhangen, in stand te houden. Dat lijkt alleen mogelijk als we met en voor elkaar leven; als niet het strikte eigenbelang ons bestaan bepaalt, ons eigen genieten zonder ons daarvoor te hoeven inspannen; dat kan alleen als we elkaars welzijn voor ogen houden en ondersteunen; dat kan alleen als we dankbaar kunnen zijn voor de goedheid en de trouw van mensen om ons heen; als we dankbaar kunnen zijn voor onze verenigingen en hetgeen zij ons bieden tan behoeve van de leefbaarheid ; als we bereid zijn ook onze eigen inspanning te leveren zodat ze kunnen voortbestaan. Ik denk dat de lezingen uit de H. Schrift op het feest van de H. Agatha dit ondersteunen. Op de achtergrond van het leven van de H. Agatha speelt het geloof in Gods trouw zoals dat naar voren is gekomen in de menswording van Jezus Christus en de manier waarop hij heeft geleefd. Zijn raad vandaag is dat we het leven oppakken zoals het ons overkomt, inclusief de inspanning, de zorg en de pijn die dat met zich meebrengt. Het verwerven van wat werkelijk waarde heeft kost moeite. Zo is het toch in heel het leven, in de samenleving die we met elkaar in ons dorp vormen, in ons werk, in onze relaties, in de menswording die we gaande door he leven meemaken. In ons eigen midden vinden we de voorbeelden van inzet en trouw. Daarom worden jubilarissen van onze verenigingen hoog geacht en geëerd. De heilige Agatha is een voorbeeld uit het verre verleden, de derde eeuw. Maar haar naam wordt nog steeds genoemd, omdat ze ons een voorbeeld heeft gegeven van trouw aan wat zij aanvoelde als haar levensroeping roeping tot het einde toe. Wij staan voor eenzelfde opgave. Moge de H. Agatha daarbij onze beschermheilige zijn.