Preken

2e KERSTDAG 2016 Eys (met Hanzon Vocaal)

By 27 december 2016 No Comments

Lezing op de gedenkdag van de H. Stefanus uit de Handelingen van de Apostelen hst 6, 8-10 en hst 7, 54-60

Een eerste vraag, die we onszelf bij het thema ‘verwachting’ zouden kunnen stellen is of de verwachtingen in het leven, die we tot nu toe hadden, zijn uitgekomen. Waar hebben we naar uitgezien, wat is er tot nu toe van terecht gekomen? Om iets te verwachten moet er aanwijzingen zijn waarop de verwachtingen zijn gebaseerd., bv de verwachting dat er nieuwe banen ontstaan door het aantrekken van de economie. De verwachting dat we nog niet van het geweld af zijn door de toename van de tegenstellingen in de wereld. Maar er zijn ook verwachtingen van een andere aard. Zo kunnen ouders hun kind verwachten. Zoals Maria en Jozef het kind dat ze Jezus zouden noemen. De naam betekent ‘God redt’ of ‘God helpt’. Dat kwam overeen met de verwachtingen die men had van de rol, die hij later zou spelen als Messias, gezalfd van God, Godsman bij uitstek. Aanwijzingen in de boeken van profeten, verlangens van mensen lagen aan de basis van die verwachtingen.

Omdat het momenteel 2e Kerstdag is kunnen we ons afvragen of Kerstmis dit jaar, tot nog toe, aan onze verwachtingen heeft beantwoord qua gezelligheid, intimiteit, kwaliteit van de maaltijd, rust? Ook kunnen we ons afvragen: heeft de kerstboodschap van de engelen aan de herders, dat een redder ons geboren is onze verwachtingen op een of andere manier gericht. Want dat hebben we zien gebeuren in de eerste lezing van vandaag. De arme kindjes van het weeshuis van het Leger des Heils in China hadden ongetwijfeld andere verwachtingen dan kinderen die met hun ouders naar de wintersport gaan. Maar de onverwachte kennismaking met het Kerstverhaal gaf richting aan nieuwe gedachten en verwachtingen van de kinderen. Het spoorde hen nl. aan iets van zichzelf weg te geven, ‘om kinderen als zij te helpen’. Zo staat het in het verhaal dat José voorlas. Dat van zichzelf geven sluit weer aan bij teksten, die in de kersttijd gelezen worden m.b.t tot de menswording van Jezus. Hij wordt gezien als ‘de Heer, die afdaalt van zijn hemelse troon, daar afstand van doet, om ons lot te komen delen’.

Nog een andere vraag: hangen onze verwachtingen ook niet af van wat ons in het leven overkomt en hoe we daarmee omgaan; welke keuzes we daarbij maken? M.a.w. hoe we onze verantwoordelijkheid nemen in wat ons overkomt? Hangen verwachtingen en verantwoordelijkheid niet samen? Een voorbeeld daarbij is Stefanus, die we vandaag gedenken. Hij werd geraakt door de Goeden Tijding of het Evangelie van Jezus en vond zijn heil in het model van menselijkheid, dat Jezus had laten zien. Hij koos daarvoor. Zijn verlangens en verwachtingen gingen in die richting; en hij nam zijn verantwoordelijkheid in de discussies met degenen die hem ervan beschuldigden ontrouw te zijn aan de wet van Mozes en de waarde van de tempel van Jeruzalem te relativeren. Zijn keuze, zijn verantwoordelijkheid en moed kostte hem het leven.

Ik kom nog even terug op het verhaal van José over de weeskinderen van het tehuis in China. Geraakt en geïnspireerd door het Kerstverhaal wilden ook zij iets betekenen voor andere, behoeftige kinderen. Dat werd hun verwachting, dat werd hun verantwoordelijkheid. Van dat soort kinderen, van dat soort mensen zijn er gelukkig in onze onzekere en angstige wereld nog vele. Mogen wij veel van het leven verwachten, maar dit verwachten ook laten richten door het Evangelie en het gepaard laten gaan aan verantwoordelijkheid. Dan zal de kersttijd een gezegende kersttijd zijn, hetgeen ik ons allen toewens. AR