Preken

23-12-2018: 4e zondag van de Advent: waaraan heb ik dat te danken?

By 22 december 2018 No Comments

Gerelateerde afbeelding‘Maria bezoekt haar nicht Elisabeth’. Misschien klinkt die zin bekend in de oren. Het is een van de geheimen, die we overwegen als we de rozenkrans bidden. Nu is er altijd reden tot blijdschap, als iemand op bezoek komt die je graag ziet. Zo mogen we veronderstellen dat er tussen Maria en Elisabeth niet enkel sprake was van bloedverwantschap, maar ook van zielsverwantschap Maria reisde nl. van Nazareth in Galilea naar de landstreek Judea. En dat was in die dagen geen kleinigheid. Elisabeth was blij, want ze was op latere leeftijd zwanger geworden, iets waar ze niet meer op had durven hopen. De vreugde daarover kunnen delen met iemand die je vertrouwd is, doet een mens deugd. Lange tijd had Elisabeth haar zwangerschap geheim gehouden, misschien uit onzekerheid of het kind wel levensvatbaar zou zijn. Als Maria dan plotseling aanklopt en Elisabeth begroet, is het niet alleen Elisabeth die in beweging komt, maar zelfs het kind in haar schoot laat zich voelen, vertelt Lucas. Beide vrouwen dragen in hun lichaam een bijzonder geheim dat verder gaat dan hun genegenheid voor elkaar als familieleden en vriendinnen. Want straks zal Johannes de Doper degene zijn die Jezus aanwijst als de Messias, de Zoon van de Allerhoogste.
In middeleeuwse afbeeldingen zie je vaak hoe bij de ontmoeting die twee vrouwen hun hand leggen op de buik van de ander. Misschien mag je zeggen dat de schilders iets proberen weer te geven van de verborgen betekenissen die in iedere menselijke ontmoeting aan het licht kunnen komen. De meesten van ons ontmoeten op een dag of in de loop van een week heel wat mensen.Gerelateerde afbeelding Het zijn ontmoetingen van allerlei soort: oppervlakkige, toevallige en diepgaande; aan de kassa van de supermarkt en op straat, onder vier ogen, waar dan ook. Bij de meeste ervan staan we niet stil. Aan veel mensen zien we – of lopen we voorbij. Je hebt geen zin of geen tijd voor een gesprek. Het blijft vaak bij een groet. Als we echter aan elkaar voorbij lopen, missen we wel een mooie kans om iets bijzonders, iets belangrijks te kunnen geven en ontvangen. We zijn wellicht geneigd de waarde van onze ontmoetingen af te meten aan onze eigen behoefte, aan wat wij op dat moment nodig hebben of menen nodig te hebben. Staan we er wel eens bij stil, dat er in iedere menselijke ontmoeting een kans ligt, een verrassing die er als het ware op wacht om ontdekt en opgedolven te worden? Ieder mens is een groot geheim. We kunnen nooit weten wie die ander uiteindelijk is en wat er in hem of haar omgaat. Als we iemand echt ontmoeten, tijd nemen voor hem of haar, luisteren naar wat die ander te zeggen heeft, proberen te begrijpen wat die persoon voelt en meemaakt, dan zijn dat vaak momenten van genade. Zulke ontmoetingen kunnen ons de ogen openen en ons meer zicht geven op wie we zelf zijn, wat ons te doen staat en op onze eigen levensopdracht. Maar daar hebben we wel oprechte aandacht en geduld voor nodig.
We komen wel eens mensen tegen die de woorden en de houding van Elisabeth tot de hunne maken. Ze kijken en luisteren naar een ander met een houding van: ‘Hoe gaat het met U? In de manier waarop ze met anderen omgaan getuigen ze van hun openheid, toegankelijkheid en gastvrijheid. De ander mag l zichzelf zijn zoals hij/zij is en zich voelt. Het zijn mensen die zich graag laten verrassen door de ander. De ontmoeting beleven ze als een moment van genade, als een kans die God hun biedt om in die ander een glimp van Hem op te vangen. Als Maria Elisabeth ontmoet is dat een gewone ontmoeting tussen twee familieleden, die in verwachting zijn. Met Kerstmis vieren wij dat God onze wereld komt bezoeken in de geboorte van zijn Zoon. Zijn wij voldoende open om Hem ontmoeten? Voldoende gastvrij om ons door Hem te laten verrassen in mensen die bij ons aankloppen? Bidden we om die genade. AMEN.