Preken

2 december 2018: 1e zondag van de Advent.

By 2 december 2018 No Comments

Er wordt veel nagedacht over onze toekomst. Een van de vragen die gesteld worden is wat we te verwachten hebben op het gebied van de leefbaarheid van onze aarde. We zijn zelf de oorzaak van de opwarming door CO-2-uitstoot, de fijnstof. En ook andere kwalijke stoffen in de lucht blijven toenemen. En dat heeft grote gevolgen voor ons leefklimaat. Men maakt zich daar zorgen over en houdt in Polen vanaf vandaag een topontmoeting over het milieu. Onze toekomst en verwachtingen daaromtrent hangen mede af van hoe we ons in het heden gedragen, en of iedereen wil bijdragen aan het instandhouden van de leefbaarheid. Maar zoals we weten is menselijk gedrag niet altijd voorspelbaar. We doen niet zomaar wat goed voor ons en voor onze aarde is.
Wij gaan er in onze dagelijkse manier van doen van uit, dat onze economie blijft groeien en daardoor ook onze welvaart. Dat biedt ook een grote vrijheid van handelen aan verreweg de meeste mensen aan onze kant van de wereld. Onze toekomst lijkt op het eerste gezocht gewaarborgd, maar op de achtergrond van de positieve verwachtingen zijn er evengoed zorgen. Bijvoorbeeld, door de toenemende handelsconflicten en de aandacht voor het eigenbelang in diverse landen. Dat kan bijdragen aan een mentaliteit waarin de zorg voor en de betrokkenheid op elkaar ook in het dagelijks leven afneemt en de eenzaamheid en het isolement van met name de kansarmen toeneemt. Ook oorlog en geweld in veel landen van de wereld en armoede zijn een bron van zorg en onzekerheid en brengen grote vluchtelingenstromen op gang.  Gerelateerde afbeelding
Dat mensen elders in benarde omstandigheden leven zal duidelijk zijn. Daar hoeven we het nieuws maar voor te volgen. Daar zijn ook websites als ‘Kerk in Nood’, Amnesty International, Artsen zonder grenzen, de vele goede doelen die met name nu de winter voor de deur staat een beroep op ons doen zijn er een uiting van. De toekomst van mensen in vele landen ziet er somber uit. Denk aan de hongersnood in Yemen en de Centraal Afrikaanse Republiek. Dat wringt als we hun situatie vergelijken met de onze die ons in staat stelt onze Sinterklaas- en Kerstinkopen te doen en allerlei evenementen kunnen bezoeken op reis kunnen gaan en van onze vrijheid kunnen genieten. Ik weet dat veel mensen hier met enige reserve de eigen welvaart ondergaan als ze die vergelijken met de situatie elders. Al zijn we er hier heel anders aan toe toch voelen ze zich verbonden met de armen elders. Met deze opsomming probeer ik voor deze tijd in beeld te brengen de Bijbelse verhalen, die ons ons worden voorgesteld in deze donkere tijd van herfst en winter. Ze geven een toekomstverwachting vanuit ons geloof. Van de ene kant, zeggen de verhalen, komt uiteindelijk alles goed, zal het Rijk van God doorbreken en er een einde komen aan pijn, moeite, zorg en armoede; uiteindelijk zal er leven zijn. Van de andere kant zijn we nu nog onder weg. Voordat de Mensenzoon komt om het Rijk van God definitief te laten doorbreken moeten we nog veel meemaken, zullen er zich nog veel tekenen voordoen waar we bang en bezorgd van kunnen worden (denk bv. aan de tekenen in ons milieu). Daar moeten we waakzaam bij blijven en ons naar gedragen. Daartoe spoort het Evangelie ons aan. We moeten ons op Gods toekomst voorbereiden en in de tussentijd werken van barmhartigheid doen: hongerigen en dorstigen te eten en te drinken geven, naakten kleden, zieken en gevangenen bezoeken, vreemdelingen (naar vermogen) opvangen; vergeven aan onze schuldenaren, medemensen bemoedigen en troosten. Op die manier maken we het Rijk Gods nu al zichtbaar op onze aarde en bereiden we de komst van de Mensenzoon voor, op het einde van de tijden. Met de geboorte van Jezus op Kerstmis vieren we dat zijn Rijk eigenlijk al begonnen is voor degenen, die naar zijn aanwijzingen leven. AR